Veel mensen - en daar ben ik ook bij geweest - begaan de fout om alles nog een keer te willen doen. Ze zijn niet tevreden met de herinnering, maar willen de mooie uren en plaatsen nog een keer meemaken. Steeds en steeds opnieuw. Daarom vliegen ze nog eens naar het vakantieoord waar ze het zo naar hun zin hadden, bezoeken ze herhaaldelijk hetzelfde restaurant, wandelen ze dezelfde zeedijk af, gaan ze een paar keer naar de bioscoop om zelfde film te zien, geebruiken er het zelfde terras ... Alleen maar om teleurgesteld vast te stellen dat het vrijwel nooit meer zo zal zijn als die eerste keer. Want geluksgevoelens zijn niet willekeurig te reproduceren. je kunt ze niet met een druk op de knop oproepen zoals die zon op dat terras, of die sfeer bij dat kasteel ...Vreemd en jammer genoeg geldt dat niet voor pijn, leed en kwellingen of verdriet. Die hof je niet eens op te roepen.
Een grote bekommernis van onze tijd is de wanhoop: 'Er verandert toch niets.' Op zekere dag zei een priester me dit, zonder dat hij er wellicht zich zelf wel van bewust was. Ik antwoordde: 'Je mag alles verliezen in je leven, maar niet je vertrouwen.' Je kunt je gezondheid, je werk, je huis verliezen, maar één iets moet blijven, dat is het vertrouwen en de hoop.
"Liefde"? 'Laat me niet lachen' was de spontane opmerking; 'het is enkel een tijdelijke verstandsverbijstering waar je gemakkelijk kunt van herstellen'.
Inderdaad zo wordt met liefde omgesprongen ... Zelf zal ik er alles aan doen het tegendeel te bewijzen, in mijn wereld, maar ook in dit blogland. Enfin, laatste wisten julie wellicht al langer. Ik wil deze manier nog duidelijker onderlijnen omdat ze gebaseerd is op échte Liefde zoals je kan lezen op mijn blog:
... en dan komt een tijd dat verjaren en verjaardagen niet belangrijk meer zijn. Het worden veel meer herinneringen, zelfs niet meer op jezelf betrokken. Het zijn verjaardagen die innig verbonden zijn met overleden ouders, broers of zussen, kinderen, familie of vrienden. Herdenkingen, dankbaar of in droefheid.
Vandaag kon en mocht ik dat heel concreet beleven bij de uitvaartplechtigheid van de moeder van een goede vriend. Zij overleed op haar huwelijksverjaardag ...
De meeste hersenen hebben hun zondagen, maar die van mij krijgen niet eens een halve snipperdag. De toestand van voortdurende waakzaamheid waarin ik van kindsbeen in verkeer, is voor me een ware bezoeking. Maar het heeft het grote voordeel sterk inlevend te zijn. Helaas kan ik dat pakje hersenen zelfs niet achterlaten als ik op vakantie ben.
Met het verlangen zit het zo: om het te laten ontstaan moet er een gemis zijn, en om het gemis te laten ontstaan is er een verlies nodig, echt of ingebeeld. Het verlies hoeft naar maatstaven van anderen niet groot te zijn, het gaat erom wat de verlanger ermee doet. Ook een zandhoop kan een berg worden. Gans ons lichaam bestaan uit verlangens. Het mooiste is wellicht het verlangen naar liefde dat nooit ophoudt.
Hoe mooi en heerlijk is het te weten dat plots lust is uitgeblust en plaats heeft gemaakt voor tederheid, niet langer het gevoel meer hebben elkaar te gebruiken, gebruikt te worden misschien. Zo kan het gebeuren dat je voor het eerst van je leven kan voelen dat je tederheid voelt voor deze unieke persoon, een tederheid die je nooit eerder had gevoeld. Iets in me wil de ander proeven, kennen, alsof de daad die we uitvoerden niets was geweest ... alsof er niets was onthuld, niets bedorven was. Misschien toch al veel eerder beleefd, maar deze keer besefte ik met plotse vreugdevolle helderheid dat dit een mysterie was. Deze persoon, deze tederheid.
In kennis zijn is een zeldzaam gegeven. Eigenlijk betekent het die liefdevolle vertrouwde vriendschappelijke band voelen. Dat kun je maar af en toe beleven met een medemens. Het hoeft daarom niet de toekomstige partner zijn, maar je weet dat je daar bij die ander jezelf moogt zijn, je niet langer alles meer hoeft te verbergen zelfs als je er beschaamd voor bent. Je mag eindelijk jezelf zijn met jezelf en met de ander. En dat is een groot geheim. Als het kan, een geheim tussen God en mens. Geef ons de tijd in deze vakantie elkaar beter te leren kennen, oude banden herop te frissen. Het is het wonder van de vriendschap, het wonder van aanvaard zijn zoals je bent, ook met je kleine kanten. Neen, ik zal nooit uitgeschreven raken rond die vriendschap en die liefde.
Als u boos wordt, zondig dan niet: laat de zon niet ondergaan over uw boosheid, geef de duivel geen kans. -- Efeziers 4:26-27
Deze bijbelse gedachte wil ik vandaag delen omdat we op vandaag, mezelf in de eerste plaats, nogal heel vlug boos worden en om wat eingenlijk? Boosheid kan onze dag verpesten en zo weer vele verloren kansen.
Eerst en vooral eens zeggen, beste mensen, dat niet alles wat ik hier achterlaat strikt persoonlijk is. Wat privé is zal je trouwens nooit op mijn blog vinden. Ik deel dat in het beste geval met familie en/of échte vrienden. Ik zeg dit omdat sommigen soms denken en dat ook uitschrijven dat ik ofwel in tranche ben, later weer zwaar ontgoocheld. Neen dus, niets van dit alles al lijkt het voor velen een gretige vrucht te zijn het lijden van de ander te lezen. Raar maar waar, sommigen proberen daardoor zelfs soms hoge cijfers te scoren in SN! Toch erg als je het mij vraag, heel zeker als je bij een blogbericht waar het wél over echt leed of verlies gaat, je in een button doodgewoon ziet: Have a good day!. Enfin een lange inleiding, noem het rechtzetting, bij volgende gedachte, ook deze keer uit te zoeken of ze van mij komt of niet. Foei, ik heb nu wellicht al zo veel tekst achtegelaten dat men de rest niet zal lezen ..
Mijn liefde kan ik kuis houden maar ik heb er dan ook veel voor over om mijn geliefde tot steun te zijn, want ook hij valt af en toe terug en noemt het dan een onvergeeflijke msstap. Maar ja, bij tijd en wijle is er die sluimerende sensualiteit die van die aard is, dat ook ik een tijdelijke zwakte niet kan onderdrukken, al besef ik heel vlug dat ze zich op die manier in mijn ogen verlaagd heeft; dat ik mezelf even verlaagd heb ...
Wil je gelukkig worden, leg dan een prioriteit vast. Kies wat je wil bereiken, kies met welke mensen je in zee wil gaan. Kiezen is altijd verliezen, maar als je niet kiest verlies je alles. Eens een keuze gemaakt, blijf deze dan ook trouw! En als je fouten maakt, schipper niet; Fouten zijn fouten. Doe er iets mee, beken schuld, leer ervan, maar praat ze niet goed; en ga dan trouw verder met je keuze.
Dat hoorde ik recent van een jonge twintiger - jawel die zijn er nog. Hij liet me weten dat hij fout was geweest t.o.v. me. Ik liet hem (te) vlug weten dat alles hem vergeven was waarop ik prompt een berichtje kreeg dat dit helemaal niet waar was. Hij stuurde nog een paar maal "echt sorry". Toen belde ik hem daarover en toen zegde hij : 'Niet goedpraten, fouten zijn fouten, ik sta bij je in het krijt'. Kijk, tot op vandaag ben ik getroffen van zoveel haast schone eerlijkheid. Zeker omdat hij eraan toevoegde dat ik zijn vertrouwen niet waard was. Gelukkig hebben we het kunnen uitspreken en kunnen we in vertrouwen met elkaar verder.
We willen inderdaad soms ook te vlug verbloemen. Eigenliefde?
Vanuit het besef voor de risico's van pelgrimstochten in de tijd van de Middeleeuwen groeide de verering tot Sint Kristoffel, een heilige die bescherming en veiligheid kon bieden. Naast een gewapende escorte kon een woordje tot Sint Kristoffel voor extra bescherming zeker ook geen kwaad. Het kwaad lag dan ook letterlijk om elke hoek en zo vond je menig kapelletje van Sint-Kristoffel. Op bedevaart gaan, om bescherming vragen, lid zijn van de Kristoffelgelde: het blijft zinvol, ook in onze tijd, omdat aan de basis een religieuze ondertoon ligt die de legende overtijgt. Autozegeningen doen namelijk ook een appèl op onze verantwoordelijkheidszin en hoffelijkheid tegenover iedereen die met ons deelneemt in het verkeer, heel zeker in deze komende vakantieperiode.
Was het échtt zo goed?
1 reactie op dit bericht
Goedenavond Maarten,
Prettig weekend
Hartelijke groetjes