het lot

Na een overwacht overlijden wat eerder een catastrofe leek zaten we bij elkaar koffie te drinken, het enige dat mensen dan blijkbaar nog kunnen en willen. We vroegen allen naar het 'waarom toch', maar we kwamen er al gauw achter dat geen van ons allen briljante antwoorden had. We deelden wel dezelfde vragen en dat was ons genoeg.

Overal ter wereld hoor je die schuine grappen en hetzelfde gelach.
Door onfatsoenlijkheid weten mannen dat ze man zijn.

Annes echtgenoot en zakenpartner tv-producent Alex van Veld die haar net voor een jonger exemplaar heeft ingeruild, wordt op gewelddadige wijze vermoord. Anne is natuurlijk een belangrijke verdachte, ze is aan de kant gezet, heeft geen alibi en een grote bijdrage aan het succes van Alex' bedrijf geleverd zonder daar veel voor terug te zien. Anne huurt privedetective Bart Kroon in en gaat samen met hem op onderzoek uit. Al gauw ontdekt ze dat er vele raadsels en geheimen in het leven van Alex waren, bovendien blijkt ze zelf ook gevaar te lopen. Redelijk spannende, met vaart geschreven onderhoudende thriller die zich afspeelt tegen de achtergrond van het tv-wereldje. Het verhaal heeft een innemende heldin, humor, romantiek en een vleugje seks, een degelijke plot en wisselende locaties (Amsterdam, Spanje, Curacao, Miami Beach). Het titelwoord heeft meer betekenissen, maar het zou volgens de auteur te veel van de plot verklappen om er meer over te zeggen. Kasper, van origine Duitse, is naast auteur manager van o.a. Linda de Mol, Irene Moors en Bridget Maasland. Ze schreef eerder een paar chicklitromans en een moeder-dochterroman. Het boek kreeg veel aandacht in de media.

Ik kon niet meer stoppen met lezen; het is dan ook een viersterrenthriller!

Het is de tijd van het jaar om mensen die twijfelen over hun roeping een duwtje in de rug te geven.
Want het is de tijd dat velen moeten beslissen deze stap in hun leven te zetten en volmondig JA te zeggen op de uitnodiging van de Heer nu stilaan leergangen aanvangen.
Een roeping loopt nooit van een leien dakje, zeker niet als je al een bepaalde leeftijd hebt bereikt. Soms sluipt de twijfel binnen en dat is goed. Zo hoorde ik ooit dat een jonge gast naar een oudere priester werd gestuurd die blijkbaar neit gelukkig was geweest met zijn priester-zijn. Maar dat is misschien ook goed om met de voeten op de grond gebracht te worden; je keuze wordt uitgezuiverd om ze opnieuw scherp te stellen.
Een roeping moet je geregeld herbevestigen, ook als mens en christen!

hij schreef een klein gedichtje,
het had niet veel om handen,
maar
het had iets van een lichtje,

We hebben gewoon te veel geld.
Dat is wat er bij ons aan de hand is in dit luxelandje ...

Iedereen die iemand heeft gekend en met hem te maken had heeft recht op rouw nu die persoon is overleden. Niemand bepaalt wie de grootste portie mag hebben, het is geen taart die je verdeelt. Je kunt niet bedanken voor een stuk, je hebt het te accepteren en te slikken. Jij hebt recht op je verdriet.

Je kent het wel: het klikt, je zoent een beetje, er komt meer van, je vrijt het eelt van je voeten. Het is heftig, deugddoend, eindelijk de zevende hemel bereikt met die vlam voor eeuwig. Maar per definietie tijdelijk, en dat wist je allebei ... of toch niet? Het was een relatie die uiteraard niet serieus was, of toch niet van de kant van de ander. Er is altijd die éne die er wél onder lijdt!

Ik 'haat' crematies en de kille sfeer die om een uitvaart in deze vorm hangt. Misschien omdat het zo definitief is en zo tegennatuurlijk. Neen, je geliefde zomaar in een oven schuiven, daar huiver ik van.
Stof zijt gij en tot stof zult gij wederkeren. Bij een uitvaart hoor je achter een kist aan te lopen, die liefst nog op sterke schouders rust. Je vormt eens stoet doorheen de straat, later langs vele graven van de bekenden die de aflijvige nog heeft gekend .... langzaam vooruitschrijdt, over lange paden op weg naar de plek waar het lichaam in de kist zal wederkeren tot stof.