glimlach

"we can't change the world at once... so simply change the world around us..... let's change ourselves........"

Met deze lijn sloot een Indische vriend zijn mail af.

Ik ben zo vrij geweest deze gedachte te mailen aan enkele vrienden waarop prompt volgende bedenking volgde.


 

Het leven is geen korte kaars voor mij.
Het is een soort van schitterende toorts die ik in handen draag voor het moment, en ik wil die zo helder mogelijk laten branden alvorens die door te geven aan volgende generaties.

Besten,ook al schrijf ik onder een christelijke inspiratie, het kan interessant zijn eens te zien dat we misschien meer gemeen hebben met bepaalde godsideeën dan we oorspronkelijk, vanzelfsprekend denken. Vandaar durf ik eens dit boek, eerder een roman aan te bevelen.
Ik weet dat ik daarmee geen hoge ogen gooi op blogland maar ik weet evenzeer dat ik doorheen mijn bijdragen rond geloof een manier heb gevonden ons verhaal te vertellen, zeker nu het kerkbezoek zienderogen afneemt. Vakantie is dan ook de  ideale tijd om tot rust te komen en even tot bezinning, misschien door dit boek te lezen. Ik kan maar zaaien in al mijn nederigheid ....

Mohammed was een succesvol koopman en een doodgewone echtgenoot en vader. Dat veranderde toen God tot hem kwam in de gestalte van de engel Gabriël. Hij sprak via Mohammed om mensen ervan te overtuigen zich te richten op één God. Hoewel Mohammeds leven nooit meer hetzelfde werd, zag hij zichzelf niet als de zoon van God of als iemand die verlichting had bereikt. Zijn familie en vrienden gingen niet eerbiedig voor hem opzij als hij door de straten van Mekka liep. Niet goddelijkheid, maar eenvoud kenschetst deze man.
Deepak Chopra laat mensen die dichtbij Mohammed stonden aan het woord, en schetst zo een uniek beeld van de mens Mohammed, zijn inspiratie en zijn gevaarlijke taak. We ontdekken dat we meer met hem gemeen hebben dan we dachten – omdat hij een mens onder de mensen was: feilbaar en emotioneel. Mohammeds leven is geen mythe, maar het is buitengewoon, waarachtig en verrassend.

Deepak Chopra is een van de belangrijkste leraren die oosterse wijsheden doorgeven aan de westerse wereld.

en ik weet dat velen met mij dat heel graag lezen .. A D E M B E N E M E N D!

Bij een ongeluk heeft Marc Lucas zijn vrouw en ongeboren kind verloren. Zelf heeft hij een splinter in zijn nek, die helse pijn veroorzaakt. Erger dan dat is de depressie die zich na het ongeluk van hem meester maakt. Dan stuit hij op een advertentie voor een kliniek die experimenteert met het wissen van traumatische gebeurtenissen uit het geheugen.

Marc gaat erheen, maar besluit niet deel te nemen aan het experiment omdat zijn gehele identiteit erdoor zou worden gewist. Als hij de kliniek verlaat, zijn er echter verontrustende tekenen dat dit al gebeurd is en begint voor Marc een hallucinatoire zoektocht.

Ja, je kent het heus wel en misschien gebruk je het zelf soms af en toe om volzinnen te vermijden, al lijkt het meer op nonchalance of luiheid; ik heb het over het drieletterwoord: LOL.
Men wil daar mee aangeven dat iets leuk is of dat we er samen om kunnen lachen. 'Laat ons lachen'.

Maar voor menigeen ontgaat de diepere en heel mooie betekenis van dit drieletterwoord.
Probeer het vanaf nu ook te gebruiken, bijvoorbeeld op een kattebelletje voor je partner als je even later zult zijn, of gewoon in mail of chattaal.

LOL of:  "LOTS OF LOVE".

Dit wens ik jullie allen van harte toe, dag na dag, uur na uur!

Luister naar me.
Ik weet dat het een beetje raar klinkt.
Maar ik wil iets met je afspreken:

Als een van ons dood gaat,
dan moet degene die weg is de ander een teken geven...
Zodat we weten dat we ondanks alles
niet alleen zijn.

Dat we aan elkaar denken,
ook al kunnen we elkaar niet zien.

Beloofd?

Madrid.12 juli 2011- 22.15 u - Plaza de Santa Ana.
We hebben ons pas een plaats gezocht op dit mooie plein met zicht op de lichtgevende vuurtoren of er komt een jonge gast op ons af. We hadden even daarvoor al gezien hoe hij lichtgevende voorwerpen de lucht inkieperde om ze even later terug op te vangen. Een wondermooi spektakel bij het invallen van de nacht. Hij komt enigszins bedeesd bij ons staan om ons zo een kleinigheid aan te bieden. Normaal ga ik daar helemaal niet op in, mijn compagnon nog veel minder. Maar er straalt een zeker charisma uit van de jongen en hij dringt zch vooral niet op. Mijn vriend zegt dat hij niets wil betalen voor deze dingen maar hem wel geld wil toeshuiven. We zien beiden hoe ongerust hij er zich bij voelt. Ik zeg hem - in het Engels - dat hij het 'moet' aannemen, wat hij dan ook doet. En ik voeg er onmiddellijk aan toe: 'Please, be seated' of 'Zet u bij'. Wellicht had hij dat nog nooit eerder meegemaakt. Hij geraakt heel moeilijk uit zijn woorden, maar al gauw blijkt hij afkomstig te zijn uit Bangladesh. Vandaar ook zijn nette kleding. Hij is pas 21 jaar en heeft zijn studies als ingenieur afgerond in zijn thuisland. Via vrienden en de ambassade kreeg hij een tijdelijke verblijfsvergunning om .... deze prularia aan de man verkocht te krijgen. Het klassieke verhaal. Hij vindt het zelf frustrerend dat hij dit moet doen, maar hij doet het met hart en ziel, tien uur per dag, omdat ziujn familie thuis nu afhankelijk is van wat hij op de vle pleinen van Madrid 'verkoopt'. De ganse tijd voel ik een aarzeling alsof hij zich niet op zijn gemak voelt. Aan de andere kant voelt hij zich welkom en begint persoonlijke gegevens uit te wisselen. Maar nu moet hij verder 'werken'; maar belooft ons, eigenlijk op mijn wens, dat hij morgen op zelfde plaats zal zijn. Ondertussen hebben we hem mogen aanspreken met Pinto.
Zowel mijn vriend als mezelf zijn sterk onder de indruk van zijn verhaal, maar nog meer van zijn voorkomen, en ja in stilte hopen wij, neen zijn wij zeker dat hij de afspraak nakomt.
We zijn een avond later .. De hitte van gisteren heeft plaats gemaakt voor een koude wind en ware het niet van de afspraak, we zouden ons een tafeltje binnen  hebben gereserveerd. Ergens twijfelen we ook of Pinto zal komen, maar plots zie ik even voor me dat een jonge gast zelfde dingen aan het demonstreren is, en ja hoor, hij is het. Onze blikken kruisen elkaar, mijn hand gaat in de lucht; hij laat alles vallen om bij ons te komen zitten, één en al stralend van geluk. Wij eigenlijk evenzeer gelukkig. En om dit vast te leggen worden vlug enkele kiekjes genomen. Ook deze keer nodig ik hem uit voor een drink. Uiteindelijk wijst hij ons een plaats aan binnen ... en betaalt! Neen, dat was niet de afspraak ... We beloven contact te houden en voor zover het in onze mogelijkheden ligt, hem en zijn familie te helpen.
Het was de mooiste reiservaring te Madrid.
Maar nog meer confronterend, nu we nog maar pas onze nieuwe zomercollectie hadden aangeschaft en straks nog even zouden genieten op ons dakterras van het hotel.