een teken

Madrid.12 juli 2011- 22.15 u - Plaza de Santa Ana.
We hebben ons pas een plaats gezocht op dit mooie plein met zicht op de lichtgevende vuurtoren of er komt een jonge gast op ons af. We hadden even daarvoor al gezien hoe hij lichtgevende voorwerpen de lucht inkieperde om ze even later terug op te vangen. Een wondermooi spektakel bij het invallen van de nacht. Hij komt enigszins bedeesd bij ons staan om ons zo een kleinigheid aan te bieden. Normaal ga ik daar helemaal niet op in, mijn compagnon nog veel minder. Maar er straalt een zeker charisma uit van de jongen en hij dringt zch vooral niet op. Mijn vriend zegt dat hij niets wil betalen voor deze dingen maar hem wel geld wil toeshuiven. We zien beiden hoe ongerust hij er zich bij voelt. Ik zeg hem - in het Engels - dat hij het 'moet' aannemen, wat hij dan ook doet. En ik voeg er onmiddellijk aan toe: 'Please, be seated' of 'Zet u bij'. Wellicht had hij dat nog nooit eerder meegemaakt. Hij geraakt heel moeilijk uit zijn woorden, maar al gauw blijkt hij afkomstig te zijn uit Bangladesh. Vandaar ook zijn nette kleding. Hij is pas 21 jaar en heeft zijn studies als ingenieur afgerond in zijn thuisland. Via vrienden en de ambassade kreeg hij een tijdelijke verblijfsvergunning om .... deze prularia aan de man verkocht te krijgen. Het klassieke verhaal. Hij vindt het zelf frustrerend dat hij dit moet doen, maar hij doet het met hart en ziel, tien uur per dag, omdat ziujn familie thuis nu afhankelijk is van wat hij op de vle pleinen van Madrid 'verkoopt'. De ganse tijd voel ik een aarzeling alsof hij zich niet op zijn gemak voelt. Aan de andere kant voelt hij zich welkom en begint persoonlijke gegevens uit te wisselen. Maar nu moet hij verder 'werken'; maar belooft ons, eigenlijk op mijn wens, dat hij morgen op zelfde plaats zal zijn. Ondertussen hebben we hem mogen aanspreken met Pinto.
Zowel mijn vriend als mezelf zijn sterk onder de indruk van zijn verhaal, maar nog meer van zijn voorkomen, en ja in stilte hopen wij, neen zijn wij zeker dat hij de afspraak nakomt.
We zijn een avond later .. De hitte van gisteren heeft plaats gemaakt voor een koude wind en ware het niet van de afspraak, we zouden ons een tafeltje binnen  hebben gereserveerd. Ergens twijfelen we ook of Pinto zal komen, maar plots zie ik even voor me dat een jonge gast zelfde dingen aan het demonstreren is, en ja hoor, hij is het. Onze blikken kruisen elkaar, mijn hand gaat in de lucht; hij laat alles vallen om bij ons te komen zitten, één en al stralend van geluk. Wij eigenlijk evenzeer gelukkig. En om dit vast te leggen worden vlug enkele kiekjes genomen. Ook deze keer nodig ik hem uit voor een drink. Uiteindelijk wijst hij ons een plaats aan binnen ... en betaalt! Neen, dat was niet de afspraak ... We beloven contact te houden en voor zover het in onze mogelijkheden ligt, hem en zijn familie te helpen.
Het was de mooiste reiservaring te Madrid.
Maar nog meer confronterend, nu we nog maar pas onze nieuwe zomercollectie hadden aangeschaft en straks nog even zouden genieten op ons dakterras van het hotel.

Wees karig met deze vier woorden. Ze worden te pas en te onpas gebruikt. Wacht misschien om die woorden uit te spreken. Mensen mogen zeggen wat ze willen, ze mogen ze honderd keer of duizend keer uitspreken als ze willen, maar voor degene die ze uitspreekt moet het elke keer zijn alsof hij ze voor de laatste keer uitspreekt. Anders raken de woorden versleten tot er op het laatst geen bijen meer in zoemen.


MAAR .... OP DEZE, MIJN VERJAARDAG, ZEG IK JULLIE ALLEN: IK HOU VAN JE! X

Jannis Georgadis, de zoon van een Griekse boer, verlaat zijn vaderland om zijn grote liefde naar Zweden te volgen. Aanvankelijk lijkt het of hij in het paradijs terechtgekomen is - maar het leven als gastarbeider blijkt hem al snel zwaar te vallen, veel zwaarder dan hij kon vermoeden. De wetenschapper Kostas Kezdoglou werkt intussen aan een boek over het lot van Grieken die zich in het buitenland gevestigd hebben. Maar gaandeweg groeit dat boek uit tot een biografie van zijn vriend Jannis Georgadis, de dromerige halfgod die met een klap van de Olympus viel.

Aris Fioretos, geboren in Zweden is een kind van een Griekse vader en een Oostenrijkse moeder. Hij debuteerde in 1991 en heeft sindsdien diverse bekroonde boeken gepubliceerd. Hij vertaalt Paul Auster, Friedrich Hölderlin en Vladimir Nabokov in het Zweeds. Hij recenseert ook voor Dagens Nyheter. De laatste Griek ontving de Swedish Radio Novel Prize en werd genomineerd voor de prestigieuze August Prize.

Veel mensen - en daar ben ik ook bij geweest - begaan de fout om alles nog een keer te willen doen. Ze zijn niet tevreden met de herinnering, maar willen de mooie uren en plaatsen nog een keer meemaken. Steeds en steeds opnieuw. Daarom vliegen ze nog eens naar het vakantieoord waar ze het zo naar hun zin hadden, bezoeken ze herhaaldelijk hetzelfde restaurant, wandelen ze dezelfde zeedijk af, gaan ze een paar keer naar de bioscoop om zelfde film te zien, geebruiken er het zelfde terras ... Alleen maar om teleurgesteld vast te stellen dat het vrijwel nooit meer zo zal zijn als die eerste keer.
Want geluksgevoelens zijn niet willekeurig te reproduceren. je kunt ze niet met een druk op de knop oproepen zoals die zon op dat terras, of die sfeer bij dat kasteel ...Vreemd en jammer genoeg geldt dat niet voor pijn, leed en kwellingen of verdriet. Die hof je niet eens op te roepen.
 

"Liefde"? 'Laat me niet lachen' was de spontane opmerking; 'het is enkel een tijdelijke verstandsverbijstering waar je gemakkelijk kunt van herstellen'.


Inderdaad zo wordt met liefde omgesprongen ... Zelf zal ik er alles aan doen het tegendeel te bewijzen, in mijn wereld, maar ook in dit blogland. Enfin, laatste wisten julie wellicht al langer.
Ik wil deze manier nog duidelijker onderlijnen omdat ze gebaseerd is op échte Liefde zoals je kan lezen op mijn blog:

Kinderen kregen de opdracht een opstel te schrijven en hierin twee vragen te verwerken.

Ten eerste: wat beschouw ik als het middelpunt van mijn leven?
Ten tweede : waarom?

Voorwaar ook een grote doordenker en zelfbevraging voor 'grote' mensen.

... en dan komt een tijd dat verjaren en verjaardagen niet belangrijk meer zijn. Het worden veel meer herinneringen, zelfs niet meer op jezelf betrokken. Het zijn verjaardagen die innig verbonden zijn met overleden ouders, broers of zussen, kinderen, familie of vrienden.   Herdenkingen, dankbaar of in droefheid.

Vandaag kon en mocht ik dat heel concreet beleven bij de uitvaartplechtigheid van de moeder van een goede vriend. Zij overleed op haar huwelijksverjaardag ...