liefde en vriendschap als sleutel

Donderdag 8 september 2005

draad opnemen WERKJAAR

beste vrienden, kijkers, chatters, bloggers

ja, na een ruime verlofperode was het even wennen hoe ik de draad kon opnemen, vooral wat de practische kant betreft.
en zo stukje met beetje een paar probeersels geplaatst, verwijderd en aangevuld en nu wellicht terug klaar voor een echt nieuw begin zoals aan het begin van elk WERKJAAR ... ja, dat word zal er nooit meer uit te slaan zijn zeker, al heb ik nog in ernstige werken (daar heb je dat woord terug) nog gelezen dat het dringend tijd wordt dat we met zijn allen het woord MOETEN "moeten" schrappen in ons leven. Het leven zou inderdaad aangenamer zijn wanneer we het woord "moeten" vervangen door mogen en kunnen en willen. En inderdaad, dat klopt dan nopg ook maar hoe vlug vervallen we niet in dat moeten, zels nnu nog MOET ik nog deze blog deftig afwerken al heb ik mezelf voorgenomen dat ik elke dag een moment aan dit blog MAG werken, uitzien naar ....en zo werd dit moment van de draad weer opnemen een weer een beetje levengevend.
Dus zal ik maar met julle weer het werkjaar aanvatten zeker, want zelfs hier verwachten nog enkelen naar mijn schrijfsels ... en voor degenen die nog reacties verwachten uit India; wel die komen nog.

Geschreven door maarten om 10:53 2 reacties Reageer op dit bericht Stuur door

Donderdag 16 juni 2005

NUMERUS CLAUSUS

Ja,

weer al een tijd geleden en straks weer even verdwijnen want India, (ja weer eens India) is in the house.

Op een onchristelijk uur gewekt worden door een Indische vriend met de simpele boodschap "I am in Germany; I come to your place" .... en ik die dacht dat deze student ergens aan het doctoreren was in Jerusalem. Maar ondertussen weet ik beter. Joe heeft al lang Jerusalem verlaten, heeft Rome gezien bij pauselijke begrafenis en inauguratie en daartussenin even naar Malta.
En dit alles wordt bekostigd door de faculteiten godgeleerdheid in India; voor de andere reizen is hij op zichzelf aangewezen al weet ik ondertussen wel dat er links en rechts (vooral) Duitse "benefactors" zijn die de buitenlandse reizen bekostigen.
Ik zou ook wel eens zo een reis willen cadeau krijgen en wie weet wat hij me straks vraagt wanneer hij naar Parijs vertrekt om "zijn" zusters te gaan bezoeken, allemaal "dochters" van zijn parochie ergens in Salem, Tamil Nadu, dat zo vaak in het nieuws was door de Tsunami.

Hebben ze dan geen taak daar te blijven en mee te zorgen voor daklozen en wezen?! Maar het antwoord blijft steevast dat hier (in Europa) maar best zeer goede professoren worden opgeleid voor de ontelbare seminariestudenten te vormen. Ja, raar maar waar een numerus clausus wordt hier en daar ingevoerd omwille van het teveel aan kandidaat-priesters in India.
Wie meer wil weten mag me altijd schrijven. india blijft boeien!
Tot later.

Geschreven door maarten om 18:05 Reageer op dit bericht Stuur door

Zaterdag 4 juni 2005

FOTO VAN HET MOMENT

EVEN VOOR HET SLAPENGAAN
UIT MIJN GROTE EN ZEER DIVERSE FOTOCOLLECTIE

Geschreven door maarten om 21:26 Reageer op dit bericht Stuur door

Zaterdag 4 juni 2005

terug

Goeie vriend, buur of toevallige voorbijganger,

eindelijk al te lang geleden dat ik hier nog een berichtje achterliet, maar het mag ook geen dwang zijn.
De voorbije meimaand mocht wel meer inspiratie gegeven hebben tot wat schrijfsels, maar dan was het eens bloedheet en even later was het weer te koud of moest ik pc uitschakelen wegens aanhoudend onweer.
En dan tussen twee vlagen door dan maar zien wat gras af te rijden of het onkruid wieden dat zich ineens rijkelijk had gezaaid. En waar zijn de bloemen van het voorjaar gebleven? En waren ze daar dan toch werden ze met één windurk neergehaald; zie ze liggen, de mooie ontplooiende blauwe Iris ... als een geknakt riet.
Maar een geknakt riet mag je niet breken, dan maar hopen dat de Iris nog tot bloei kan komen ... denkende aan zovele mensen die als een geknakt riet door moeten gaan, hetzij door hun werkomgeving of in hun relatie. Velen geven nog om dat geknakte riet, de geknakte Iris, de aftgerukte Geranium, maar helaas wordt het riet achtellos getrapt, soms niet eens weggeworpen!
Ja, dat is de wereld waarin wij leven! En toch ... dan denk ik terug aan de Indische vriend waarover ik eerder iets achterliet. De mens die het in het Westen nooit heeft gezien kan niet begrijpen dat in het eigen gezin, binnen de eigen familie mensen worden gekraakt. ....
In ons landje gaat het over postjes, in de politiek zeker, maar in het werk nog meer, en helaas helaas in onze kerken, ja met kleine K waar men probeert via cursussen Theologische Academie en Christelijk Vormingswerk mensen warm te maken voor de nieuwe evangelisatie ... allemaal mooi tot je ook daar moet vaststellen als toevallige toehoorder hoe de postjes binnen de lekenkerk worden verdeeld, herverdeeld ... omwille van de wedde.
Och arme!
Zalig zij ...
Ja, beste deze regels zijn in een notedop wat me overkwam de afgelopen dagen ... dus maar beter even weg van de pc en terug naar boeiene romans.

Geschreven door maarten om 21:03 Reageer op dit bericht Stuur door

Maandag 23 mei 2005

INDIA - remember

WISH I COULD REMEMBER THE FIRST DAY
FIRST HOUR, FIRST MOMENT OF YOUR MEETING ME
IF BRIGHT OR DIM THE SEASON IT MIGHTT BE
SUMMER OR WINTER FOR AUGHT I CAN SAY
SO UNRECORDED DID IT SLIP AWAY
SO BLIND WAS I TO SEE AND TO FORESEE
SO DULL TO MARK THE BUDDING OF MY TREE
THAT WOULD NOT BLOSSOM YET FOR MANY A MAY

IF ONLY I COULD RECOLLECT IT! SUCH
A DAY OF DAYS! I LET IT COME AND GO
AS TRACELESS AS A THAW OF BYGONE SNOW
IT SEEMED TO MEAN SO LITTLE, MEANT SO MUCH! (surely after all those years, brother!)
IF ONLY NOW I COULD RECALL THAT TOUCH
FIRST TOUCH OF HAND IN HAND!

DID ONE BUT KNOW!

dat was de afscheidsgroet van een Indische student, 7 jaar later klinkt het als hernieuwd nu Sangeet straks tot diaken wordt gewijd in Kerala.

Geschreven door maarten om 00:00 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

Dinsdag 17 mei 2005

sinksendagen

de computer heeft het weer eens gedaan ... of hoe een tekst verloren gegaan is nu ik zoveel met zovelen te delen had ....
Ik zal het dus nog maar eens proberen op te rakelen, de vruchten van de Geest ....
Er was Palmire en Eddy en Lydie en Geert en Jan, mensen van gisteren en mensen van jaren terug, zo opeens allemaal als door de Geest gedreven om terug contacten te legen en dan nog wederzijds ...
Bezinnend wandelend in de tuinen van het Rosarium te Dadizele word ik aangesproken door een dame die me 35 jaar, ja u leest het goed!, geleden me bediende in haar kruidenierszaak na vele jaren buurtwinkelen .... toen het leven nog heel gewoon was.

Onmogelijk haast dat in al die tijd ik toch blijkbaar ergens gevolgd werd, verhalen van vroeger, hoe het nu gaat op het werk en met mijn zus en broer en ja met die kleine "een achterkomeertje" zeker..
en hoe mooi het jublileumfeesst was geweest ... ja, een fijne ontmoeting na zoveel jaren ook al was ik toen nog een kind .... maar blijkbaar wist ze meer van me af dan ik kon vermoeden ...

Want de kerk, menere, het is dat niet meer hé; alleen in Dadizele zitten de kerken nog vol ... ben je nog altijd lector? Ik dacht even na en dan stelde ik vast dat ik zelf gevolgd was op mijn recente parochie waar zij het dorp voor de stad ahdden gewisseld.

Ja, de kerken .... en op zondag geen mis meer kunnen bijwonen wegens "gesloten" ... een frisse wind drijft ons uit elkaar, maar diezelfde wind waait een neef toe die ik eveneens al jaren niet meer heb gezien .... Sinksen zeker?

Na meer dan een jaar heb ik ook Lydie terug ontmoet via telefoon, de vrouw die vriendin werd waneer ik haar leerde kennen als ms-patiënte, maar vooral als optimistischce Lourdesbedevaartster en dan nog uit het bisdom Gent ... Geloven, goed en wel maar toch veel moeilijke momenten, maar de telefoon heeft weer geholpen en de Geest heeft zijn werk gedaan want het ggesprek eindigt met een gulle lach, juist op het goede moment ...

Wanneer ik meteen denk aan Jan die blijkbaar wegens te lange stilte niet meer durft op te bellen of zelfs een mailtje te sturen, valt er een vakantiekaart in de bus, ook Geesteswerk?!

En omwille van dezelfde bedeesdheid laat Geert precies op Pinksteren toch weer eens iets van zich horen; kan toch allemaal geen toeval zijn .... Mensen werden ooit geïnspireerd en blijven daarvan in stilte blijkbaar van getuigen in heel doodgewone dingen.

Beetje serieus? Misschien maar iets herschrijven is nooit hetzelfde en met de muziek en de stem van Lutgart Simoens was deze blog ook anders geweest, maar hoevelen zijn door haar geestdrift deze keer willen wakker blijven tot middernacht. Eenvoud hebben we nodig blijkt weer eens.

En vrienden, van alle leeftijden, van "alle slag" om ze nu maar eens te noemen, maar Pinkstermensen om maar in deze tijd te blijven want inderdaad zijn ze deze dagen aangewaaid bij een te frisse lentewind.

Geschreven door maarten om 19:10 Reageer op dit bericht Stuur door

Donderdag 12 mei 2005

even voor het slapengaan

vrienden,

het is dus weer eens laat geworden om aan mijn blog verder te werken, niet zozeer dat ik er geen inspiratie voor vond dan eerder de vele mooie teksten die ik er vandaag vond.
ik wil nu al een paar mensen danken die gereageerd hebben, wat toch uiteindelijk de bedoeling was bij het opstarten van dit medium.
maar eens onderweg zal ik wel proberen wat meer over mezelf te vertellen ook al blijkt dit niet nodig wanneer soms één foto voldoende is om uitvoerig in te gaan op zo een hint, onbewust of vriendelijk gevraagd.
of ik aan het filosoferen ga, wel dat kan misschien nu wel bij dit late uur, en toch denkend aan deze en gene waarvoor ik nu schrijf.

en dan komt ineens deze gedachte naar boven

'is goed in 't eigen hart te kijken
nog even voor het slapen gaan
of ik van dageraad tot avond
geen enkel hart heb zeer gedaan

Geschreven door maarten om 23:48 Reageer op dit bericht Stuur door

Woensdag 11 mei 2005

India, mijn tweede thuis

Voor het slapen gaan nog even gedacht aan de vele vrienden die ik mocht leren kennen in India, hun families, mijn Indische"moeder" en "broer"

Geschreven door maarten om 22:36 Reageer op dit bericht Stuur door

Woensdag 11 mei 2005

geloof en leven

beste,

geloof en leven, deze titel bedacht bij de wisselvalligheden van elke dag, leven tussen "engel" en "duivel", dit n.a.v. enkele mails die ik kreeg, de ene heel ernstig met serieuse boodschap, de andere dan weer "ondeugend".

maar het valt me toch op dat mensen hun oprechte gevoelens en hun mening graag kwijt willen via een mail, en nog liever via een pps-voorstelling waar de waarden als liefde en vriendschap, geloof in de ander, bemoediging, heel sterk naar boven komen.

is dit zich verbergen achter een vorm van anonimiteit of precies het goede en mooie met elkaar willen delen en er ook ergens voluit achterstaan?!

of is het zich juist niet langer durven voordoen als gelovig en zoekend getuige te zijn van onze diepere wortels in deze meer en meer oppervlakkige wereld?
het internet kan dan ook bron zijn van engel en duivel om ze nogmaals zo te noemen, al lonken de vele sites naar oppervlakkigheid , naar ont-waarding waar we dagelijks aan bloot gesteld worden.

zelfs op een blog is het haast 'verboden', 'gevaarlijk' de echte waarden die ons zo dierbaar zijn te delen, want wie zal ons nog begrijpen?
ja, er is nog ergens een "big brother" die toeziet wat we schrijven en delen; mogen we wel vrijuit zijn met onszelf en anderen wanneer het om geloof en liefde gaat, om het echte leven of lezen we liever de erder pikante en ondeugende mails?
ja, vele vragen komen naar boven wanneer je voor jezelf je van dit medium bedient, haast een meditatief moment, inkeer zoals het werd genoemd.
en alles is dan ook zo vluchtig, want eens deze blog afgesloten krijg ik straks wellicht een volgende mail binnen met juist tegenovergestelde berichten die ik hier juist heb gepost ... de engel .... en de duivel.

dan maar een goed boek lezen?!

Geschreven door maarten om 00:00 Reageer op dit bericht Stuur door

Zondag 8 mei 2005

8 mei

We'll meet again
Don't know where
Don't know when
But I know we'll meet again some sunny day

Keep smilin' through
Just like you always do
Till the blue skies drive the dark clouds far away

So will you please say hello
To the folks that I know
Tell them I won't be long
They'll be happy to know
That as you saw me go
I was singing this song

We'll meet again
Don't know where
Don't know when
But I know we'll meet again some sunny day

Geschreven door maarten om 23:55 Reageer op dit bericht Stuur door

Zaterdag 7 mei 2005

voor moeder

Een moeder

Een moeder kun je nooit missen,
zij is de spil van 't gezin.
Ze troost, beschermt en vertroetelt,
ze is het eind en 't begin.
Wanneer je amper kunt spreken,
kan zij je duid'lijk verstaan
en ben je de weg verloren,
wijst zij wel hoe je moet gaan.

Een moeder kan nimmer rusten,
moe zijn komt niet bij haar voor.
Zelfs als ze op is van zorgen,
loopt ze nog welgemoed door
en als een ziekbed haar kluistert,
dan voel je pas wat ze deed:
haar kind'ren liefdevol bijstaan
en steunen bij al hun leed.

Moeder, je bent echt onmisbaar!
Wij allen staan om jou heen,
de groten en ook de kleinen
laten jou echt niet alleen!
Zoals jij ons hebt gedragen,
dragen wij jou door de nacht.
De strijd die jij hebt te strijden,
wordt door ons samen volbracht!

Frits Deubel

Geschreven door maarten om 20:22 Reageer op dit bericht Stuur door

Dinsdag 3 mei 2005

welkom en toch even afwachten

goeie vrienden van vroeger,
mensen van gisteren,
toevallige voorbijganger,

dit is een eerste welkom op voor mij een nieuw medium, en dus even afwachten wat het brengt ... in elk geval een brug zo nu af en toe van mij naar u en hopenlijk wederzijds!

van harte