Mode 2008

Visjes voeren perfecte pedicure uit

De Dr. Fish methode is een nieuwe trend waarbij je de voeten onderdompelt in een bak water met honderden visjes. Zodra de diertjes jouw tere voetjes in de gaten krijgen, gaan ze aan de slag. Elk droog stukje huid of eelt wordt door hen vakkundig opgeknabbeld en opgegeten. Zelfs droge huid die voor het menselijke oog nog niet zichtbaar is, wordt weggevreten.

Rage
Deze methode, waarbij honderden vissen aan je voeten sabbelen, komt oorspronkelijk uit Turkije. In gebieden aan de Dode Zee maakt men er al jarenlang gebruik van. Onder meer om psoriasis, een chronische huidziekte gekenmerkt door rode vlekken, te behandelen. Recent is het een beautyrage geworden in Europa, Amerika en Japan. De vraag naar deze pedicure is enorm.

Warm water
De vissen zitten in een ton gevuld met water op hoge temperatuur. In dat warme water krijgt de Gara Rufa Obtusa, de karpersoort die de job uitoefent, geen ander voedsel. Bijgevolg stort de vis zich maar meteen op een lekker alternatief, je onderdanen.

Onaangenaam
Het resultaat zou door geen menselijke pedicure te evenaren zijn. Al schijnt het knabbelen en sabbelen volgens 'voetgetuigen' vaak erg onaangenaam en irritant te zijn. Niet iedereen zit de behandeling uit. (hln)

.

Op visite: Mandy

1947 ... Het was één van de strengste winters van de 20-ste eeuw. Het was zo koud, dat er zelfs ijsbergen op de Noordzeestranden lagen. Maar 1947 was vooral een jaar van economische opbouw. In dit jaar ben ik geboren, dus is het niet moeilijk uit te rekenen hoe oud of jong ik nu ben.

Het is mij een genoegen mij hier te kunnen voorstellen. Echt veel valt er echter over mijzelf niet te vertellen. Ik ben maar een "gewone" vrouw.Tja, mijn blognaam is "Mandy", genoemd naar de dochter van een vriendin. Ik ben half Oostenrijks – half Belgisch. Ik heb 2 kinderen – Mario en Peggy – die goed op hun pootjes zijn terechtgekomen en daar ben ik al heel blij mee. Drie kleinkinderen hebben ze mij geschonken: Sacha, Dagmar en Robbe, 3 heel leuke snuiters.

Eigenlijk heb ik of had ik alles om me gelukkig te voelen, maar ik bleef niet gespaard van een heel groot verdriet. Bijna 2,5 jaar geleden stierf mijn man plotseling aan een hartinfarct. En dan denk je dat je deze slag nooit meer te boven komt. Maar men zegt altijd: "het leven gaat verder", en zo is het.

Op een goede dag ben ik met "bloggen" begonnen. De computer kende ik al maar een eigen blog, dat was nog wat ànders. Beetje bij beetje en dankzij de heel goede leermeester "Fats", ben ik er in geslaagd een blog te onderhouden naar mijn mogelijkheden. Ik amuseer me à volonté. Wél loop ik niet elke dag de blogjes af: het is wel een stukje hobby, maar het mag bij mij géén fulltime-job worden.

Ik lees graag wat mensen willen vertellen en probeer daar op te reageren. Zélf schrijf ik soms een stukje. Verder hou ik van mooie foto’s die ik dan op mijn blogje zet. Ik hou ook veel van muziek. Mijn echte voorkeur gaat uit naar klassiek: Strauss bijvoorbeeld. Maar dat kunnen jullie wel begrijpen, gezien mijn afkomst natuurlijk maar ik hou ook van Tjaikowsky ... Een heel ander genre is de muziek van Monika Martin, ook daar kan ik volop van genieten. Ik heb al meerdere concerten van haar meegemaakt, ze heeft een heel mooie stem. Geen wonder dat zij in Oostenrijk en daarbuiten de "nachtegaal van Graz" wordt genoemd. Het rare is dat ik haar vroeger zelfs niet kende, maar door Fats te leren kennen, is dat wel degelijk veranderd.

En voor de bloggers die het nog niet wisten: de vonk sloeg over van computer tot computer en Staf (Fats) en ik zijn nu reeds 1 jaar een koppel. Waar SeniorenNet al niet goed voor is! Wij zijn 2 gelukkige mensen die heel veel van Oostenrijk houden. Jullie moeten zeker mijn blogje hierover eens bezoeken! https://blog.seniorennet.be/osterreich

Wij proberen minstens 3 maal per jaar Oostenrijk te bezoeken. Daar hoort ook zeker wintersport bij. Verder kan je me veel in de tuin vinden. Ik hou van bloemen. De roos is mijn lievelingsbloem. Ook een strakke tuin met buxus vind ik mooi. De vijver brengt mij tot rust, vooral als een kikker zit te kwaken aan de rand, tussen het groen. Ik kan er écht van genieten, met een goed boek ...  Maar vaker is het werken geblazen in de tuin, geen erg, ook dat vind ik heel ontspannend.

Duckske
En dan is er Duckske, een 3-jarige Yorkshire Terrier. Een echte Robbedoes, maar heel lief en aanhankelijk. Overal waar ik ga, is hij van de partij, dus ook wanneer ik op verlof ga. Alleen in september ll. is hij voor de eerste keer op hondenhotel geweest. Daar was hij een echte Don Juan: Duckske is een reu en er waren ook jonge vrouwtjes gelogeerd! Die kropen echt overal weg tussen de struiken als hij buitenkwam: teveel is teveel!!! Zo een 4 à 5 keer per jaar gaat hij naar het kapsalon. Hij heeft een coupe die gemakkelijk te onderhouden is. Hij is echt géén salonhondje.

Mode & Beauty
Ik gebruik reeds jaren de verzorgingsproducten van Dior en ben er zeer tevreden over. Overdag loop ik zelden met make-up, maar lipstick heb ik bijna altijd op; zonder kan ik echt niet. Ik heb ook zo mijn favoriete geuren: Chanel 19, Angel van Thierry Mugler en Jean-Louis Scherrer. Ik gebruik ze naargelang mijn stemming. Mij kledij is afwisselend sportief en stijlvol.

Bedankt, Madammeke, dat je mij uitnodigde om mij voor te stellen. Uiteindelijk had ik toch meer te vertellen dan ik eerst verwachtte!!

https://blog.seniorennet.be/mandysblog/

Op visite: William Roelens van "Het bierblog!

Toen ze het me deze week vroeg dacht ik: "Waarom niet?". Ik word tenslotte niet elke dag door een klasse dame uitgenodigd.  Het is dus voor mij een grote eer hier te mogen zijn.

Dat het over het algemeen dames zijn die hier over de vloer komen dat overweldigd me helemaal niet. Au contraire (zouden ze in het Kortrijkse zeggen)! Ik ga iedere week de donderdag als enige man tussen een 40-tal vrouwen zitten, namelijk bij de Weight Watchers. Ik verdedig immers al bijna drie jaar mijn 40 kg die ik ben afgevallen sedert mijn op pensioenstelling bij de NMBS.
 
Mag ik me even voorstellen? Mijn naam is William Roelens. Op 17 december 2007 word ik precies 21.170 dagen jong.

De zytholoog altijd met pen en papieren een biertje.
Hier in de "Vierpot" in Boegschepe.

Ik ben al 34 jaar gelukkig gehuwd met Myriam De Vos (beter gekend als Voske).

Voske en ik op het weekend van "Het goede doel".

Ik heb een dochter, Stephanie (33 jaar). Samen met mijn schoonzoon Jacky heeft ze twee schatten van kinderen op de wereld gebracht. Namelijk Mauro die momenteel 3 jaar is en Stafke die op 19 mei 2008 één jaartje wordt. We wonen in de vlassersgemeente Gullegem (deelgemeente van Wevelgem), dicht bij Kortrijk.

Stafke

Ik ben in blogmiddens beter gekend als "William De Zytholoog". Dit Griekse woord staat niet voor één of ander natuurkundige die zich bezig houdt met een bepaalde insectensoort. Neen, zoals Oenoloog staat voor wijnkunde of wijnkennis staat Zytholoog voor iemand die kennis heeft van bier. Zeg maar bierproever. Zoals u dus uit het bovenstaande kunt afleiden is bier proeven (met de nadruk op proeven en niet op drinken) mijn grote passie.

Met mijn Bierblog wil ik de lezers(essen) via mooie foto’s en een smakelijke beschrijving duidelijk maken dat er in België nog andere lekkere biertjes zijn dan bv het publiciteitsgeile Leffe. Het is de bedoeling niet om mensen aan te sporen tot drinken. Neen, integendeel, maar om ze te laten proeven en te laten genieten van een heerlijk streekbiertje van een kleine artisanale brouwerij.

Met HOP hebben we niets voor niet het woord POG in het leven geroepen. HOP staat voor Heerlijk Objectief Proeven (een vereniging waar ik webmaster en communicatieverantwoordelijke voor internet ben).

POG betekent ... Proeven, Ontdekken en Genieten.

Lekkere biertjes beschrijf en fotografeer ik daar waar ik ze gedegusteert heb. Ook brouwerijen, bierfestivals, cafeetjes, bruine kroegen, trendy zaken enz., gekoppeld aan toeristische bezienswaardigheden bespreek ik op mijn Bierblog. Ik ben dan altijd gelukkig dat er lezers mij een mailtje sturen met de melding dat ze een taverne bezocht hebben die ik nog op mijn bierblog besproken heb. Ook cafébazen komen dan eens af en zeggen: "William er is hier iemand geweest die uw blog gelezen heeft".

Naast Bierproeven is Fotografie een tweede passie. Deze koppel ik aan mijn bierreizen door kroegenland.

In mijn tweede blog "zwart wit in de brouwerij" probeer ik brouwers, biertjes, cafeetjes en stamgasten een artistiek tintje te geven. Deze blog bestaat enkel uit zwart-wit foto’s en gedichten over bier. Zo heb ik van verschillende mensen een paar bier gedichten gekregen (zoals van blogster Ambrosia). Vooral de toelating van de bekende Nederlandse dichteres Sylvia Hubers om een gedicht van haar te mogen publiceren deed me enorm plezier. Ze was zo onder de indruk van mijn zwart-wit blogje dat ze onmiddellijk een link gelegd heeft.

Voske mijn levensgezellin is overal met me mee. Ze is ook Zythologe. De naam Voske heeft zo een eigen leven gaan leiden zodat niemand nog haar meer aanspreekt als Myriam maar als "Voske". Bier wordt niet gebrouwen voor mannen alleen. Ook vrouwen kunnen best genieten van een goed glaasje gerstenat.

De tendens is nu dat het bier net als wijn wordt geserveerd in een grote fles, al dan niet koelend in een ijsemmer. Het bier wordt geschonken in sierlijke proefglaasjes. Daarbij "Food-Pairing". Dit is nu het nieuwe woord en betekent: filosofie van culinair genieten. Bier is een feestelijke drank, die zich uitstekend laat combineren bij allerlei fijne gerechten.

Food pairing: Creoolse Scampi's met Timmermans witbier.

Wat kledij betreft hou ik het op klassiek. Meestal jeans en katoenen hemden en broeken. De keren dat ik een T-shirt draag is wanneer ik een bierfestival (let op, geen bierfeest!) bezoek. Dan durf ik de shirt van de club aantrekken of een exclusieve biershirt zoals deze op de foto met Voske. Deze T-shirt is een collectorsitem. Hij is getekend door de Amerikaanse striptekenaar Bill Coleman.

Naast mijn beide bierblogs heb ik er in feite nog eentje: De Belgische Bierviltjes Blog. Tevens geef ik wekelijks op Internet "de Belgische Bierviltjeskrant" uit. Ook wekelijks "het Hoppenieuws" (zeg maar biernieuws).

Ik ben beheerder op Internet van

Mag ik Madammeke bedanken omdat ze me de kans heeft gegeven om me eens voor te stellen aan haar grote blogpubliek. Bloggers zijn creatieve mensen. Mensen die iets te vertellen hebben. Over hun gezin, hobby, lievelingsdier, enz… Elk blog is gemaakt volgens eigen ritme, kunnen en smaak. Daarom heb ik respect voor alle bloggers op ons geliefd SeniorenNet. Bedankt Sjoeke.

Ik wil nog afsluiten met een vraag: Wanneer u op mijn bierblog vertoeft en een streekbiertje uit de koelkast haalt, wil u dan zo vriendelijk zijn om de deur te sluiten? Dank u.

Schuimende biergroeten van William De Zytholoog

https://blog.seniorennet.be/bierblog/

http://www.bloggen.be/zwart_wit_in_de_brouwerij/

http://www.bloggen.be/bierviltjes/



Samenstelling en vormgeving: Sjoeke & Viva


Een visite gemist?
https://blog.seniorennet.be/bloggers/