Rijden met de wagen

Oudjes,

Vanmiddag reed ik per toeval langs het bejaardentehuis, wegens wegomlegging in het dorp.
Een vriendin van mij heeft er jaren gewerkt en kan de onmogelijkste verhalen vertellen over de bewoners.
Het is een groot gebouw met vele appartementen en studio's, sommige met balkon.
Toen ik voorbij reed, zag ik een flits twee oude dametjes op het bankje zitten voor het gebouw.
Ze zaten mooi naast elkaar, voetjes tesamen en de handen gevouwen op hun schoot.
Hun witte hoofden staken af tegen hun donkere kleding.
Het aangezicht lichtjes naar de zon gericht als in gebed, niet in gesprek met God maar met het voorjaars zonnetje.
Tegen elkaar hadden ze waarschijnlijk al alles verteld en zaten in alle stilte, zoals twee standbeelden.
Hun wereld leek even stil te staan en hadden geen aandacht voor wat er rondom hen gebeurde.
Denken, deden ze zeker wel, maar wat zouden ze denken op dit moment ? Wat gaan we eten vanavond ? Wanneer komt de kuisvrouw ? Gaan we kaarten straks ? Ga ik vroeg slapen vanavond ?
Of, wat is dit zonnetje zalig !
Meteen verplaatste ik mij in hun plaats en met schrik om het hart zag ik mij daar zo zitten over 20 jaar !
Weg met de energie, het rijden met de wagen, boodschappen doen van hier naar ginder en al wat het leven boeiend maakt.
Vereenzaamd zittend op een bank met een andere dame, misschien wel een vriendin, maar te moe om te praten.
Alleen het zonnetje als dikste vriend, die me nog wat warmte kon schenken.

23.05.05
Mare

De examens zijn voorbij, ook het stilletjes rondlopen in huis en het zeuren van moeder : heb je een beetje gewerkt , vlot het een beetje ? Toe, nog efkes en het is weeral voorbij.
Als mijn zoon dan thuis komt vraag ik direct : hoe is het gegaan ?
Je krijgt dan wat gemompel te horen wat lijkt op : we zullen wel zien.
Maar als onze poes zich gaat mengen in het examen gebeuren, vooral de praktijk dan, vat hij meteen de koe bij haar horens door mijn zoon te wijzen op de leuke draadjes op zijn elektronica bord.
De pret is groot voor poes maar ik hoor tot beneden de kreten van mijn zoon.

Als dank voor zijn hulp bij het oplossen van het probleem, werd hij vereeuwigd op de foto !

-

De kinderen van de lagere school krijgen les moraal.
Ze krijgen de opdracht thuis aan hun ouders te vragen een verhaal te vertellen waar aan een moraal hangt.
Wanneer ze 's anderendaags terug in de klas komen, mogen ze vertellen wat ze gehoord hebben.

Mieke vertelt : "Mijn ouders zijn kippenboeren, ze hebben een  legbatterij. Op een dag hadden ze in de auto een mand eieren staan.
Ze reden over een grote bobbel in de weg, waardoor de eieren braken".
De moraal luidt : "Wees zeer voorzichtig met fragiele voorwerpen".

Elsje vertelt : "Mijn ouders hebben ook een kippenboerderij,maar zij kweken kuikentjes. Op een dag hadden ze wel twintig eitjes.
Ze verwachtten dus ook twintig kuikentjes. Ze verzorgden de eitjes heel goed, maar er zijn er maar vijftien van uitgekomen".

De moraal luidt : "Tel je kuikentjes pas als ze uitkomen".

Dan vraagt de juf aan Anneke : "En hebben je ouders ook een verhaal verteld?"
"Ja", antwoordt Anneke, "mijn papa heeft verteld over zijn zus, tante Francine.
Ons tante Francine woont in Amerika en is daar bij het leger.
Ze is piloot bij de luchtmacht en heeft meegevochten in Desert Storm.
Op een dag werd haar vliegtuig geraakt en moest ze springen. Het enige dat ze bij had was een fles whisky, een machinegeweer en een zakmes.
Terwijl ze aan haar parachute bengelde, dronk ze de fles whisky leeg, dan was ze die al kwijt.
Toen ze beneden kwam, werd ze omsingeld door wel zeventig Irakezen.
Ze pakte haar machinegeweer en schoot er vijftig van neer.Toen waren haar kogels op. Met haar zakmes kon ze er nog vijftien doden, toen brak het mes af. De vijf laatste heeft ze met haar blote handen gedood."

De juf kijkt Anneke ontdaan aan en vraagt na enige stilte :"En heeft papa u ook een moraal bij dat verhaal verteld ?"
Anneke antwoordt : "Jazeker, je blijft best uit de buurt van tante Francine als ze gedronken heeft."

Verglaasde ogen

Ziene doen ze niet

Ogen die staren met dit groot verdriet

Je verstand kan het niet begrijpen

Je hart doet zo'n pijn

Zou dit toch de waarheid kunnen zijn

Ondraaglijke momenten

Is dit wel gebeurd

Harten en levens, volledig verscheurd

Het leven gaat verder

Maar droom en toekomst voor je kind

Zijn in een paar seconden, volledig verzwind

Diep bedroefd voel ik met jullie mee

En ook al klinken deze woorden nu zo hol

Hou vast aan ‘t leven en hou toch vol !