Naar de inhoud

Familieleven

Zonder thuis ben je op de dool, ben je nergens.
seniorennet.beseniorennet.be
Wie vooruit wil kijken naar zijn nageslacht, moet ook achteruitkijken naar zijn voorgeslacht. Edmund Burke

Het geduld van..



Kinderen

Het geduld van een moeder
lijkt op een tube tandpasta -
ze raken geen van beide
ooit helemaal op !

Geschreven door ida om 00:00 Reageer op dit bericht
Reageer op dit bericht

Reageer op dit bericht

Een titel of je eigen website toevoegen

Schoonbroer Victor overleden...










Een zwakke hand, een laatste blik
geen woord, 'n verdoken traan
en na je heengaan, ongrijpbaar stil...




victorj.jpg

Schoonbroer Victor
echtgenoot van onze oudste zus Rosa

Landbouwer

Hij werd geboren te Linkhout op 30 november 1932
en is onverwacht overleden in het A.Z. te Diest op 03 juli 2012.


Zondag was zo'n fijne dag.  Kermis bij ma en pa.
Onze pa had zoals altijd weer zelf een mooie grote gateau
en hele lekkere taarten gebakken.
Hij genoot er echt van zijn klein mannen te zien smullen.
Maar enkele uren later werd alles anders.
We werden opgeschrikt door een telefoontje van ons ma.
Daarna werd het stil.
Alleen z'n ogen zochten rond bij het herkennen van een stem.
Maar toch ging het licht langzaam uit.
We zullen je missen pa, als bompa, als luisterend oor, als raadgever.
Je was er altijd voor ons.
We zijn heel dankbaar voor onze lieve pa.
Zoveel mooie herinneringen, maar nu zoveel pijn.
We zullen goed voor ons ma zorgen.
Pa, we hopen dat het je goed gaat op deze onbekende reis.

Ma, de kinderen, kleinkinderen en Liam 

(Tekst bidprentje)


Kaarsen


Wij hebben afscheid genomen van
onze schoonbroer Victor op 7 juli 2012 te Linkhout-Lummen

Geschreven door ida om 00:00 Reageer op dit bericht

Eén van de geheimen van...



Vrouwen

Eén van de geheimen van een lang en vruchtbaar leven,
is de gewoonte om iedereen alles te vergeven
elke avond voordat je slapen gaat.


Francois de La Rochefoucauld

Geschreven door ida om 15:11 Reageer op dit bericht

Het liefhebben van...












Het liefhebben van een kind
is als een spiraal :
hoe meer je geeft,
des te meer krijg je ervoor terug ;
en hoe meer je krijgt,
des te meer je weer geeft !

Geschreven door ida om 00:00 Reageer op dit bericht

Toen de eerste rimpels kwamen...






Toen de eerste rimpels kwamen,
 was ik nogal in paniek.
Ik heb toen mijn face laten liften
in een prijzige kliniek.
Nou, mijn man vond het fantastisch,
mijn gezicht was weer elastisch.
Niks geen rimpel, niks geen vouwen!
Net zo glad als bij ons trouwen.
Tot mijn vriendin zei: "het is gek....
maar jouw kop past niet meer bij jouw nek".
Ach, het was een kleine ingreep,
want ze trekken dit dus strak
en ze geven hier een sneetje,
anders krijg je een zak.
Nou, mijn man was heel tevreden
over wat ze met me deden.
Maar de plastische chirurg
zat nog met mijn borsten in z'n maag,
want die zaten volgens hem veel te laag.
Toen ze waren opgehesen,
leken ze een beetje klein,
maar met siliconenvulling
mochten ze er best weer zijn.
Nou, ik zag mijn man ontvlammen,
want ik had dus zulke brammen.
Toen op een avond na het vrijen,
keek hij peinzend naar mijn dijen
en al had hij geen duidelijke kritiek,
ik ging toch weer terug naar de kliniek.
Ik had trouwens ook een buikje,
 dus na enig overlegliet ik dat meteen ontvetten,
 ze zuigen dat in no-time weg,
 om tergelijkertijd mijn billen
minstens zoooo'n stuk op te tillen.
Ik was op ieder feestje weer in tel,
maar zat onderhand wel heel strak in mijn vel.
Mijn man voelde zich naast mij
niet meer op zijn gemak,
want op straten riepen jongens:
 "ga je lekker ouwe zak".
Nou toen kocht ie een toupetje
en een veel te strak korsetje.
Hij ging wandelen en trimmen
en in een fitnesscentrum gymmen.
En maandenlang deed hij een rigoureus dieet,
tot hij zomaar in de sauna overleed.
Nou, daar stond ik
 op het kerkhof mooi te wezen aan het graf.

Ik laat nu de kwabben zwellen
en ik zal u wat vertellen....
Dames, laat je niet verlakken,
laat de boel toch rustig zakken.
Want met gladgestreken nekken,
valt het leven niet te rekken!
Koester buik en onderkin,
want uw schoonheid zit binnenin!

 Vertel dat maar aan uw man,
anders komen er maar ongelukken van.

Geschreven door ida om 00:00 Reageer op dit bericht

Kinderen zijn...


Kinderen

Kinderen zijn geboren naäpers.
Ze gedragen zich precies als hun ouders,
ondanks alle pogingen
ze goede manieren bij te brengen !

Auteur onbekend

Geschreven door ida om 00:00 Reageer op dit bericht

Papa...




Stef Bos

En ik heb je soms gehaat

Maar jouw woorden

Ze liggen op mijn lippen

En ik praat nu

Zoals jij vroeger praatte

Ik heb een goddeloos geloof

En ik hou van elke vrouw

En misschien ben ik geworden

Wat jij helemaal niet wou

En we zitten naast elkaarIk heb dezelfde ogen

En ik krijg jouw trekken om mijn mond

Vroeger was ik driftig

Vroeger was jij driftig

Maar we hebben onze rust gevonden

En we zeggen niet zoveel

Voor alles wat jij doet

Heb ik hetzelfde ritueel

Papa, ik lijk steeds meer op jou

Ik heb dezelfde handen

En ik krijg jouw rimpels in mijn huid

Jij hebt jouw ideeën

Ik heb mijn ideeën

En we zweven in gedachten

Maar we komen altijd thuis

De waarheid die je zocht

En die je nooit hebt gevonden

Ik zoek haar ook

En tevergeefs

Zolang ik leef

Want papa, ik lijk steeds meer op jou


Stef Bos

Vroeger kon je streng zijn

Maar papa, ik lijk steeds meer op jou

 

Jij gelooft in God

Dus jij gaat naar de hemel

En ik geloof in niks

Dus we komen elkaar na de dood

Na de dood nooit meer tegen

Maar papa

Ik hou steeds meer van jou

 

Stef Bos

 

 

Geschreven door ida om 00:00 Reageer op dit bericht

Opvoeding is...




Kinderen

Opvoeding is een kwestie van liefde, geduld en wijsheid.
De laatste twee groeien waar de eerste heerst.

Jan Lighart

Geschreven door ida om 00:00 Reageer op dit bericht

Ruzie met je kind...




Kinderen

Ruzie met je kind is ook een vorm van liefde.
Je kunt namelijk nooit vlammende ruzie hebben
met iemand die je in wezen onverschillig laat.

Simon Carmigelt

Geschreven door ida om 00:00 Reageer op dit bericht

Ik heb thuis een potje...



Ik heb thuis een potje
Op het potje staat 'verdriet'.
Ik doe er vaak verdrietjes in,
want als ze klein zijn, huil ik niet.

Steeds als er iets tegenzit
Er iets gebeurt wat ik niet wil
Open ik het potje,
Gooi het erin heel stil.

Maar gisteren was de laatste
Druppel iets te veel
Van al die stukjes klein verdriet
Kreeg ik een brok in mijn keel.

Mijn hand begon te trillen
Verdriet vloog met golven uit de pot.

Een traan begon te rollen,
Ik voelde mij erg rot.

Een onbedaarlijk snikken
deed me trillen overal,
Ik zat echt tot mijn haren
In het diepste diepe dal

Het was met rood omrande ogen
Toen ik mijzelf weer rustig kreeg,
Opgelucht keek ik naar mijn potje
Het potje... dat was leeg !


Dus zie je iemand lopen,
Rode ogen en heel bedeesd
Dan vraag je niets meer,
Dan weet je...
haar potje is pas vol geweest.

Auteur onbekend

Geschreven door ida om 00:00 Reageer op dit bericht

Moederliefde...

 

Moederliefde

 Moederdag

Het geheugen werkt vaak fotografisch
Een beeld van vroeger is er plots weer.
Niets beweegt erin, alsof de tijd besliste
om even een korte rustpauze te houden.
Moeder zit nog steeds op dezelfde stoel.

Haar gezicht kun je dichterbij halen.
Dan zie je hoe over haar ogen
een dun laagje vocht ligt en trilt,
geen echte tranen, maar toch,
iets als een pril begin van verdriet.

Haar handen liggen in haar schoot,
lichtbruin, als gevallen bladeren,
wegzakkend in een wolk van weemoed.
En ik, nog een kind, leg het hoofd
met de rode schram over de wang
op de harde rondingen van haar knieën.
Jaren later laat zij mij los en leer ik
de eenzaamheid van de volwassenen.

 

Uit: Het nut van de poëzie, 2003

Willem Roggeman

Geschreven door ida om 00:00 2 reacties Reageer op dit bericht

Gelukkig zijn...



Kinderen

Je zal nooit gelukkig zijn
als je geen vreugde vindt
in 't zonnetje dat schijnt
in een bloemetje dat bloeit
in een kindje dat naar je lacht !!!

Geschreven door ida om 00:00 Reageer op dit bericht

Gisteren nog...




Gisteren nog,
was ik twintig jaar.

Ik amuseerder me in het leven
Ik dacht al de tijd te hebben
Ik wist nog niet dat het leven
soms tussen onze vingers verdwijnt,
even snel als een greep zand.
bloemenlijn
Gisteren nog,
was ik dertig jaar.

En gans mijn tijd was ik in beslag genomen
door de kinderen, ons huis, het werk...
De dagen gingen voorbij
zonder dat ik tijd had om ervan te profiteren.
Het was steeds een koers tegen de klok.
bloemenlijn
Gisteren nog,
was ik
veertig jaar.

Ik heb soms niet genoeg tijd gehad
om mijn kinderen te zien opgroeien...
Het werk en de zorgen van alle dagen
het huishouden, de boodchappen...
Wat gaat de tijd toch snel...
maar waar brengt hij me ???
bloemenlijn
Gisteren nog,
was ik
vijtig jaar.
De kinderen gingen het huis uit
om hun eigen leven te leiden...
en toen, werd ik grootmoeder.
Ik trachtte te vertragen om mijn tijd
een beetje op mijn eigen manier te beleven.
... maar nog steeds het huis
en het werk, de winkel...
Ik was vlugger moe,
en het leven duwde me soms voort
zodat de morgen aan de avond
als het ware vast hing.
bloemenlijn
Op zestig jaar neem ik de tijd
om mijn leven te aanschouwen.
Ik neem de tijd niettegenstaande ik nog werk.
Eindelijk vind ik soms wat tijd
om aan mijn kleine geneugten te voldoen.
Ik weet dat het nu
het belanrijkste ogenblik is...
want morgen blijft onzeker !
bloemenlijn
Eindelijk heb ik geleerd
om soms een pauze in te lassen...
Dat kleine dingetje
dat ik vroeger zo vaak vergeten was.
Hoe mooi is de tijd als men deze kan zien
als men deze kan voelen,
als men deze kan knufflen,
ook als we er oud door worden.
We kunnen er niet zonder.
Ja, gisteren nog,
was ik twintig jaar...
bloemenlijn
Maar nu weet ik dat mijn tijd
nog slechts een uitstel is.
Dat ik nu de tijd moet beleven
die mij nog geleend is.
bloemenlijn
Gisteren was ik twintig jaar.
En nu pas begrijp ik
wat tijd betekent !!!

Auteur onbekend


Geschreven door ida om 22:49 Reageer op dit bericht

Het superras...




Het superras

Een man en een vrouw kijken televisie,
wanneer de vrouw plots zegt:
'Ik ben moe en het wordt laat,
ik denk dat ik maar eens ga slapen.'

Ze gaat naar de keuken om het ontbijt
voor morgenvroeg voor te bereiden,
spoelt alle popcorn-schaaltjes uit,
neemt vlees uit de
diepvries voor het avondeten morgen,
controleert of er nog cornflakes zijn,
vult de suikerpot, legt lepels en zet
schaaltjes op de tafel en
zet de koffie klaar voor morgenvroeg.

Dan stopt ze de was in de droger,
een nieuwe was in de machine,
strijkt een hemd en naait er een knoop aan.
Ze ruimt de kranten en het kaartenspel dat
nog op tafel ligt op en legt
het telefoonboek op zijn plaats.

Ze maakt de wasmanden leeg en legt de
handdoeken gespreid om te drogen.
Ze geeuwt, rekt zich uit,
en wanneer ze richting badkamer gaat,
stopt ze bij het bureau,
schrijft een briefje voor de leraar van haar zoon,
legt er geld bij en neemt een boek mee
dat op een stoel lag.
Ze tekent een feestkaartje voor een vriend,
schrijft er het adres op en plakt er een postzegel op.
Daarnaast maakt ze ook nog haar boodschappenlijstje.

Ze legt de kaart en het briefje naast haar tas
en schrijft nog 3 dingenop het briefje
die ze morgen nog moet doen.
Ze gaat naar de badkamer,
brengt een nachtcrè
me op haar gezicht aan,
poetst haar tanden en doet haar nagels.

Haar man zegt: 'Ik dacht dat je ging slapen!'

'Ja ga ik ook.'antwoordt ze.
Ze vult de schaal met water voor de hond
en zet de kat buiten,
 dan controleert ze of alle deuren dicht zijn.

Ze loopt nog eens langs de kamers van de kinderen,
geeft een hoestpastille aan het kind dat hoest,
vervangt een lamp, legt de sokken in de wasmand
en praat nog even met een van de grotere kinderen
dat nog zijn huiswerk maakt.

Eenmaal in de slaapkamer stelt ze de wekker
in en legt haar kleding voor morgen klaar.
Terwijl ze dit doet, zet haar man de
televisie af en zegt doodleuk:
'Ik ga ook slapen'. Hij gaat naar de
slaapkamer, stapt in bed en gaat slapen.


Doet dit alles je denken aan iemand die je
kent???

Bovendien moet ze altijd mooi en sexy zijn,
altijd lachen en goedgezind
zijn en zeker niet chagrijnig!

Zo zie je maar wat voor een SUPERRAS wij vrouwen zijn!

Geschreven door ida om 21:46 Reageer op dit bericht

Het spiegelglas...



HET SPIEGELGLAS

boerderij

Er leefde eens heel lang geleden
een boertje werkzaam en tevreden,
aan weelde was hij niet gewend,
een spiegel had hij nooit gekend .

En eens toen hij aan het spitten was
vond hij een stukje spiegelglas.
Hij nam't in zijn vereelte hand
't zat onder't vuil en onder't zand.

Hij veegde't aan zijn broekspijp af
en keek er in, en stond toen paf.
Mijn vader zei hij, sapperloot,
die is al vele jaren dood .

Mijn vader, och die goeie man,
hij is het en hij kijkt me an .
Hoofdschuddend stak hij 't in z'n zak,
en bekeek het thuis op zijn gemak.

En hij begon te overleggen,
wat zijn vrouw ervan zou zeggen.
Ze was wat bazig zijn Katrien
en zou er wel om lachen misschien .

En omdat hij daar zo bang voor was,
verborg hij 't onder zijn matras.
Maar telkens ging hij er weer heen.
"Mijn vader," zei hij dan tevreên.

Dat wekte argwaan bij z'n vrouw
die ‘t hare er van weten wou,
en zodra hij weer de deur uit was,
zocht en vond zij 't spiegelglas.

Wat moet hij daarmee, peinsde zij,
er moet iets niet in orde zijn!
Zij wantrouwde zo haar goede Hein,
dat ze 't omkeerde en keek,
doch raakte toen geheel van streek.

Daar heb je 't nou, ik dacht het wel,
er is een andere vrouw in 't spel.
Mijn man, hij heeft geen hart in 't lijf,
waarom houdt hij van zo'n lelijk wijf ???

(onbekend)

Geschreven door ida om 00:00 Reageer op dit bericht

Meer van Familieleven

↑ Terug naar de berichten