bedenking 11

Ieder pluisje en elk rafeltje heeft waarde.
De nietige stofjes die wij vergaarden,
Klitten samen tot een reusachtig kluwen,
Waaruit wij ons garen spinnen en ruwen.
 
Zo af en toe raken deze draden mekaar,
Verstrengelen zich kort, een wijltje maar.
Toch wordt daarmee dit lint geweven,
Prachtig gestrikt aan ons cadeau gegeven.
 
Even kostbaar als indertijd wierook, mirre en goud
Is dit geschenk dat ik in mijn handen houd,
Zijn handen als een kelk erom heen.
 
Misschien is er een god die ons een boodschap zendt,
Als een mens in de ander zijn tweelingziel herkent:
Eenzaam ben je nooit, al ben je nu alleen.

Eén steentje slechts wordt over het water gekeild
En de raakpunten deinen steeds verder uit,
Worden niet door statige zwanen gestuit,
Noch door het bootje, dat naar de haven zeilt.
 
Kringen glijden voort op het oppervlak,
Weerkaatsen flonkerend de zon en de lucht,
Vertekenen het beeld van vogels in hun vlucht,
Omringen een blaadje en een drijvende tak.
 
Zelfs continenten zouden omcirkeld worden,
Eén steentje zou een volledige wereld omgorden,
Als dit water een gladde oceaan zou zijn.
 
Een paradijs als ook mensen raakvlakken vonden
Waarbinnen ze anderen omvatten konden,
Maar waarschijnlijk zijn wij daarvoor nog te klein.

rustige klanken mijmeren kalmte
concentratie neemt moeheid weg
het instrument wordt langzaam warm
ligt vertrouwd in mond en handen
 
gecontroleerd ademen bevrijdt de geest
van de muizenissen van de dag
muziek vult de zo ontstane leegte
daarna voorts het hele wezen
 
mijn hart klopt haar ritme
mijn mond blaast haar maat
door haar begint mijn ziel te zingen
en wordt mijn verlangen bedaard

voor jou, mijn vriend, bestaat er slechts één spoor
dat kaarsrecht loopt van A naar B
overtuigd als jij bent van jouw gelijk
is er slechts één trein en iedereen moet mee
 
mijn leven lijkt meer op een rangeerstation
met ettelijke treinen, wissels, rails en sporen
en als ik dan eindelijk vertrokken ben
is er onderweg nog zoveel dat mij kan bekoren
 
jouw horizon is helder licht
zodat jij kan zien waarheen jij rijdt
ik hou van de mijne in de mist
de verrassing die hij mij verbeidt
 
ik gun jou de rechte lijn naar jouw doel
zonder twijfel zal jij het eind bereiken
maar laat mij mijn bochtige traject
waarvan ik ook nog af wil wijken
 
en heel misschien, mijn lieve vriend
komen wij op dezelfde bestemming aan
zullen wij vinden wat wij zochten
ook al zijn wij andere wegen gegaan

wie ben je
vroeg hij aan haar
zij lachte
zij was de alles wetende
 
hoe heet je
drong hij aan
haar lach verbleekte
zij had geen naam
 
met één vinger omgrensde hij haar
een huiverende kreet
vloeide uit gebroken ogen
 
toen pas besefte hij

dit is wat ik leerde:
dat woorden overbodig bleken
omdat deze magie uitdrukken kon
wat er in mij leefde
 
in een melodie werd herboren
wat even verloren scheen:
vrede voor een rusteloos hart
een weg voor een verdwaalde ziel
 
de innerlijke strijd verstilde
met het laatste decrescendo
en er was terug harmonie
met de omringende wereld
 
wat bleef, is de muziek

Heb je het lied in de wind gehoord,
Als hij strelend ritselt door de bla'ren,
Zacht blaast doorheen je haren
Of wild huilend de rust verstoort?
 
Ken je de melodie van de zee die zingt:
Het klotsende water op een zomerdag,
Het spetterend spel van de golfslag,
Het schuimend gebrul van de branding?
 
Luister je soms naar het groeiende gras,
Het gefluister van bloeiende bloemen,
Waarrond de insecten blij zoemen
En naar de treurwilg zijn diepe bas?
 
Heb je oor voor de echo der bergen,
Waar dennen hun geheimen ruisen,
Vrolijke beekjes tussen de rotsen bruisen
En knerpende keien inspanning vergen?
 
Herken je het geneurie van de zon en de maan,
Overstemd door het gerommel van wolken
Die donderend de hemel bevolken,
De ijle klank van planeten in hun baan?
 
Want de hele wereld is muziek
En wij leven er middenin,
Maar wat ik bovenal bemin,
Is een mensenstem met zijn dynamiek.