bedenking 15

Ieder pluisje en elk rafeltje heeft waarde.
De nietige stofjes die wij vergaarden,
Klitten samen tot een reusachtig kluwen,
Waaruit wij ons garen spinnen en ruwen.
 
Zo af en toe raken deze draden mekaar,
Verstrengelen zich kort, een wijltje maar.
Toch wordt daarmee dit lint geweven,
Prachtig gestrikt aan ons cadeau gegeven.
 
Even kostbaar als indertijd wierook, mirre en goud
Is dit geschenk dat ik in mijn handen houd,
Zijn handen als een kelk erom heen.
 
Misschien is er een god die ons een boodschap zendt,
Als een mens in de ander zijn tweelingziel herkent:
Eenzaam ben je nooit, al ben je nu alleen.

Eén steentje slechts wordt over het water gekeild
En de raakpunten deinen steeds verder uit,
Worden niet door statige zwanen gestuit,
Noch door het bootje, dat naar de haven zeilt.
 
Kringen glijden voort op het oppervlak,
Weerkaatsen flonkerend de zon en de lucht,
Vertekenen het beeld van vogels in hun vlucht,
Omringen een blaadje en een drijvende tak.
 
Zelfs continenten zouden omcirkeld worden,
Eén steentje zou een volledige wereld omgorden,
Als dit water een gladde oceaan zou zijn.
 
Een paradijs als ook mensen raakvlakken vonden
Waarbinnen ze anderen omvatten konden,
Maar waarschijnlijk zijn wij daarvoor nog te klein.

rustige klanken mijmeren kalmte
concentratie neemt moeheid weg
het instrument wordt langzaam warm
ligt vertrouwd in mond en handen
 
gecontroleerd ademen bevrijdt de geest
van de muizenissen van de dag
muziek vult de zo ontstane leegte
daarna voorts het hele wezen
 
mijn hart klopt haar ritme
mijn mond blaast haar maat
door haar begint mijn ziel te zingen
en wordt mijn verlangen bedaard