Archief

Met letters vlecht ik de ranken
Waarvan ik de betekenis ken
In ruil voor een web van klanken
Waarin ik hulpeloos gevangen ben.
 
Het oor luistert naar akkoorden
En een kort moment in de tijd
Waarin het ontbreekt aan woorden
Verandert in een eeuwigheid.
 
De meeuw die vrij in de hemel leeft,
Vraagt zich niet af waarom hij zweeft.
Hij weet dat hij eens landen moet.
 
Het is de muziek die mij vleugels geeft,
Mij met haar magie betoverd heeft
En sindsdien is het leven goed.

bomen als vlammende toortsen
of roestbruin als opgedroogd bloed
geel, oranje, barnsteen en oker
of als een jonge smaragd zo groen
 
helder opklinkende stemmen
joelende tieners in het park
een late geranium in een bad
en een langzaam dwarrelend blad

de stille blauwe diepte
waar dromen ontstaan
wiegend zeegras in deining
felgekleurde visjes schuilen
zilverzand glinstert in licht
een door water gebroken straal
een onderduikwereld

in een schemerzone wegzinken
een grot waarin het water sijpelt
waar elke druppel iets miniems bevat
dat tijdloos bouwt aan een staketsel
waarvan de vorm nog blijken zal
 
en dan, eonen later een aarzelende lamp
de majestueuze kolommen spreken woordloos
van wat bestond en blijft bestaan
en een nietige mens zal intuïtief weten
hoe de formatie precies moet heten

en hij rijdt in zijn auto
als ware het een zilver omsponnen koets
want hij rijdt naar haar toe
 
en hij stapt langs de straten
als waren het galerijen met triomfbogen
want hij stapt naar haar toe
 
en elke noot muziek klinkt
als ware het een loflied: een hymne
om zijn liefde voor haar te eren

zoals de drie magiërs komt hij uit het oosten
rijdt een zonsondergang tegemoet
een lucht zo hemelsblauw
de horizon een en al rood goud
 
hoe heerlijk zou het zijn
als er geen bestemming was
en hij enkel een ster te volgen had

de weg die ik ga
met hoogtes en laagtes, de paden ertussen
ergens vandaan, ergens naartoe
onder een brandende zon door steenwoestijnen
in milde regen langs malsgroene weiden
gastvrije mensen, deuren die openstaan
of herhaaldelijk kloppen en er wordt niet opengedaan
de vreugde reisgezellen te vinden
voor korte of langere tijd
pijn en verdriet als wegen zich scheiden
 
een wereld van mensen ontdekken
mijn eigen grote en heel kleine kantjes
de confrontatie met gevoelens
de blije even goed als de droeve
hoe ik ermee omga en ze verwerk
want elke belevenis leidt verder
noodt uit tot beslissing of niet
alles heeft zin, draagt bij tot groei
een dagboek van mijn denken