Berichten van 1 januari 2015 tot 31 december 2015

mijn lichaam wordt wakker
ongedurig
snakt naar meer
zee lonkt
wil terug duiken in golven
deinen op water
natte slierten om me heen
zilte zand
brandende zon op huid
spelen in branding
wil zwemmen
heel ver
roep naar vogels
wil terug één zijn
met zee
ontwaken op zachte strand   ...

wees lief voor jezelf
twijfel niet
jouw hart is groot genoeg
je bent een veilig oord
waar ieder komen mag
ik kom naar je toe
nooit zeg je nee
deur is altijd open
enig in je soort
haast niet meer te vinden
een vriend of vriendin
als jij
is als een duurzame parel
in een eenzame woenstijn  !

ja  ...  een spring in 't veld was ik wel
durfde wel eens hoog springen
of kijken in een diep dal
vrees kende ik nauwelijks
kind van de natuur
's morgens vroeg tot 's avonds laat
maar de wet van de natuur
die houdt je toch met beide voeten op de grond
heb lesje geleerd
nu wat kalmer aan
heb nog energie zat
zal het nu wijselijk besteden
goeie raad
neem ik nu ter harte
vroeger glimlacht ik bij
mijn lichaam is mijn tempel  ...
nu zorg ik ervoor
dat tempeltje van mij
nog mooi overeind blijf
zoveel mooie jaren nog te koesteren
nee springen doe ik niet meer   !

kan het toch niet laten
verplichte rust hier
ja kan niet stil zitten
ben altijd met wat bezig
kan moeilijk nee zeggen
maar als je lichaam tegenpruttelt
je signalen krijgt
die je niet gewoon bent
dan begint ook bij mij
dat waakvlammetje te branden
wat rustig aan nu
maar stoppen met bloggen
ho neen
dit pakken ze nog van mij niet af   !

ik sla vandaag een dagje over
voel me ziek
ben niet in mijn gewone doen
gans de nacht rondgezeuld
draag precies de wereld op mijn schouders
ben er toch niet gerust in  ...
wens iedereen
een mooie zonnige dag
morgen misschien beter 

gebruik ze   ...
wees niet bang of verlegen
stort je in
uitbundige kleurenkransen
elke kleur past bij jou
wentel je rond
je leven wordt licht
mooi
kijk naar de bloemen
je straalt terug
durf met kleuren werken
gooi alles overboord
geen zwart of grijs
felrood of knalgeel
lentegroene jurkjes
hakjes met roodgelakte tenen
zelfs manlief mag er kleurig uitzien
jullie dag ziet er
een stuk rooskleuriger uit   !

klein regendrupje
teder en fijn
trillend van leven
prachtig kleurpalet
zo is het leven
raak het niet aan
het spat zo uiteen
bewonder
koester
de kleinste regendruppels
bron van alle leven
als parels aan een snoer
de draad van je leven  ...

het wordt een vrolijke dag
voor de kleintjes
en de ouderen
eitjes rapen
smullende snoetjes
kleurige jurkjes
kleine deugnieten
met een te grote mand
geniet mee
wens jullie alvast
een heel mooi en vreugdevol Pasen   !

lentefrisse kleuren
jong leven dartelt rond
mensen kijken vertederd toe
kinderen
vrolijk speels
klein konijntje midden
knalgele kuikentjes
Pasen
genieten van het leven
straks een groot jolijt
daar word ik warm van
eenvoudige dingen
maken Pasen mooi  ...

tussen al de drukte
het heen en weer van elke dag
eventjes tot rust komen
weldra Pasen
lentepracht
nieuw leven
vol goede moed
terug ontdekken wat leven is
eventjes bezinnen
beseffen hoe goed wij het hebben
dankbaar
met elkaar
voor elkaar   ...

rank en fijn
schitterend in het zonlicht
zou je willen verstoppen
ver weg van hier
waar heb ik dit te danken
dit stukje natuur
ontluikt zich
als een sprookje
voor mij alleen
voel me trots en rijk
niemand ziet en hoort
dit stukje paradijs
heel stil
verstop ik mij
durf amper te ademen
hoor enkel het zachte geplons
heerlijke geluiden
dat ik dit beleven mag
ja wonderen bestaan nog
zolang je er maar in gelooft   ...

tussen de menigte zag ik haar
flits uit voorbije jaren
vrienden voor het leven
elkaar steunen door dik en dun
ellenlange brieven
eerste liefdes
avonden vol verhalen
waren jong en ongeduldig
één blik volstond
vroeger bestaat niet meer
als een vreemde
liep zij naast mij heen
herkende mij
zonder woorden
zonder lach
geen herkenning
tijd haalt alles in
ook vriendschap 
terug een illusie armer  ...

kijk heel even toe
stoor hen niet
kind en dier
tedere vriendschap
zacht en donzig
fluisterende woorden
zo eenvoudig
beschermend mooi
hier zijn woorden overbodig
dit raakt mij
hoe een kind
zo liefhebben kan   ...

weet je het nog niet
niemand heeft het je ooit gezegd ?
jij bent mooi
mooi van binnen
fijn om bij jou te zijn
je bent nog puur
wat eigenwijs
maar je tonen klinken helder
je lach oprecht
ogen stralen liefde uit
diepe poelen
heerlijk om in te baden
je adem fluistert zacht
frisse bries
frons je ogen niet
ik zeg het je nu
jij bent mooi
wat iedereen ook beweren zal   !

vaak ben ik onbezonnen
denk niet aan morgen
schuw geen gevaar
balans op één been
zoekend in de diepte
klauterend omhoog
leef tussen dieren
eenvoudig en mooi
angst ken ik niet
mijn leven loopt geen gevaar
leef zoals ik wou
natuur is mijn huis
wind mijn adem
zon mijn warmte
in de donkere nacht
leg ik mijn hoofd
tevreden en blij
ja ik ben onbezonnen
maar mijn leven is van mij   ...

ijzeren vogel
glanzend fier
doorklieft alle wolken
reikend naar de horizon
dicht bij hemelgewelf
felblauwe kleuren
doorspekt met prachtige zonnestralen
blijde gezichten aan het raam
opeens
onheilspellend stil
harde knal
ijzeren vogel vliegt nooit meer   ...

zo'n foto vergeet je nooit
bewaar je in de diepste la
heel voorzichtig
in zacht papier
foto voor het leven
van het leven
van toen het was  ...
zo'n kleinood
doet je telkens pijn
vergankelijk geluk
toen samen met zijn twee
nog even alleen
voor de grote stap
nog enkele fluisterende woorden
zachte kus
zoals enkel een moeder
die geven kan   ...

adem langzaam de lentelucht
zucht naar nieuw
fris en vrolijk
glijd door het zachtgroene gras
kijken naar de eerste knopjes
van eerste bloemenpracht
nog vroeg
niet overhaasten
zij komt er aan
vol bewondering
tel de kristallen dauwdruppels
weerspiegeling
van ontluikende schoonheid
voor mij
voor jou  ...

wist niet dat zo'n klein bloempje
zoveel kleur en vreugde gaf
elke dag een bloempje bij
stralend in eigen kleur
hoeft daarom niet duur te zijn
klein plaatsje op de bank
dichtbij
ik geniet van dit prille groen
telkens weer
al zie je de zon even niet meer
mijn bloempjes
lachten mij elke morgen
vrolijk toe   !

velen zijn bang van mij
komen niet dichterbij
vaak vlieg ik hoog
ver weg van alles
enkel mijn vleugels maken geluid
kan niet fluiten
heb stuurse blik
misschien gevaarlijk
maar dat denk ik niet
ik ben maar een meeuw
één uit zoveel duizenden
val niet op
maar als ik neerstrijk
sierlijk als een duif
blijf ik stil
vaak eenzaam
want ik ben maar een meeuw  ...

wil dansen
niet gewoon zo'n paar pasjes
explosief dansen
frivool uitnodigend
uitbundig meeslepend
voel geen hart meer
één met muziek
opwindend
soms speels
wirwar van tonen
bonte kleuren rondom mij
overgaan in extase
die hoogste noten
sprong in het ijle  ...

dansend onder water
flitsende danspartners om je heen
samen in een eindeloze oceaan
geen angst
enkel vrijheid en vreugde
wiegend tussen talloze vissen
bontgekleurd
nog nooit gezien
leven onder water
boeiend mooi
lief en zacht
benaderen ze jou
laten ze je meeglijden
in een fontein van water
je bent één van hen
in het blauwgroene water
proef hun vrijheid
deel hun geluk  ...

je leeft zoals jij wil
op het randje
gevaar deert je niet
diepe afgrond
of torenhoge bergen
angst ken je niet
je voelt je vrij
vaak onbezonnen
tart het leven
kijkt niet naar morgen
je leeft vandaag
wil alles beleven
je dag is te kort
maar mijn verdriet te groot
zoals jij leeft
op het randje   ...

wie zegt dat het leven niet mooi kan zijn ?
donzig wit tussen pril groen
nieuw ontluikend leven
voel me er goed bij
omarm elke dag
vraag geen wonderen
het wonder dat ben jij 
zolang je dat maar weet
vraag niet hoe en waarom
dat kan ik je niet zeggen
begin elke dag
met een knipoog
een vriendelijk woord
misschien voel je ook die warmte
in je hart
zoals ik die vandaag voel   ...

wie is er nu niet blij
die vrolijk witte bloemkopjes
speels uit het groen
te zien piepen
zware donkere winterdagen
maken plaats
voor veel groen en licht
je kan weer ademen
zuigt de zoete lentelucht in
alsof het je eerste adem was
mijn hart maakt een sprongetje
alles nieuw en mooi
lentefris
voorzichtig loop ik door het gras
bedwelmend
intens geluk   ...

éénmaal per jaar
hoop je er stilletjes op
gewoon een kaartje
niet zo'n onbenulletje op het scherm
je weet wel
zo'n vlug 'hbd' met een tekentje
ik zeg daar
een 'vluggertje' tegen  ...
geen tijd of zin
om iets neer te schrijven
iets recht uit het hart
er komen niet veel kaartjes
vinden het een heel gedoe
misschien reeds voorbij gestreefd
maar
schrijf nog zelf heel graag kaartjes
met een persoonlijke noot
tja dan maar
ik ben nog heerlijk ouderwets   !

mooi oud worden
is een kunst
durven kleuren dragen
ongeremd genieten
niet bang voor morgen
met beide handen grijpen
alles wat op je weg komt
dankbaar en tevreden
geen angst voor rimpel
of grijze haren
heb je heuvels beklommen
diepe dalen gekend  ?
dat is het leven
aan ons gegeven
waardig oud worden
dat is een schat  !

je bent als dat eerste bloempje
dat onluikt
teer en fris
ongeschonden
reikend naar de zon
nog alleen
straks zal je verzwinden
in een prachtige bloementooi
maar zal je steeds herkennen
je bent dat eerste bloempje
dat mij vriendelijk
goeiemorgen wenst  ...

buiteling
omgekeerd
even de wereld zien
joelend door het gras
laat de wereld maar draaien
ga niet mee
snak naar bloemen
eerste lentelied
voel me vrij
zelfs de hond dolt mee
pluk nog geen bloem
ze zijn nog te teer
kostbaar
voor mij   ...

wachten op een brief
weet dat heel ver
mijn kleinste krullekopje
ijverig aan het pennen is
maar het duurt zo lang
wat is een jaar
voor mij een eeuwigheid
niets tastbaar meer  ...
vandaag krijg ik post
dan hoor je mij niet meer
verslind alle woorden
ontleed alle zinnen
en als toetje
krijg ik een pak foto's
die kan ik voelen
ruiken
telkens weer betasten
zijn ze terug
een stukje dichterbij   ...

voel me onrustig
wil vliegen
ver weg
heel hoog
woeste golven onder mij
donkere wolken
jagen mij voort
dein op en neer
kadans van het leven
wiekende vleugels
mijn eigen geluid
schreeuw het uit
niemand die het hoort
enkel de wind
beantwoordt mijn vraag
dat is voldoende
zo moet het zijn  ...

alles fris en onbezonnen
vrij van zorgen
hopeloos verloren in elkaar
niet wetend wat
tijd en ruimte is
vingertoppen bijeen
zachte handdruk
tijdloos
pril geluk
van weleer
zachtjes fluister ik een naam
geruisloos laat ik een traan   ...

vind het ergens wel mooi
sommige zijn juweeltjes
klein en fijn
enkelen weten de betekenis   ...
alhoewel
sommigen lopen met hun tuin op de rug
of een vuurspuwende draak
kijkt vanuit je bloes
armen en benen tonen je
een ganse geschiedenis
of is het de familieboom  ?
nu ja   ... ieder zijn ding
voor mij mag het
maar naast zo'n kerel liggen
waar leeuwen en goden
op zijn torso staan
met onderaan naakte vrouwen
die je begluren terwijl je zachtjes
het bed uitgaat  ...
nee voor mij is dat ietsje te ver

vanmorgen hier een gefoefel van jewelste
pc had kuren
niet zo maar traag maar
geraakte nergens in
haren in de lucht
zenuwen op volle toeren
totdat nichtje binnenkwam   ...
als het éne stuk is kan je dan geen andere er op plaatsen ?
het kind kreeg prompt een dikke kus
geen internet explorer
dan maar google chrome   ...
tja hier zit ik nu te tokkelen
hopelijk heb ik niet te vroeg gejuichd   ...

loslaten
is iets van jezelf meegeven
vrijheid schenken
ultiem gebaar
van liefde
je vraagt niets
je geeft weg
het gebeurt in een flits
vaak moeilijk en hard
onomkeerbaar
maar je weet dat dit zo moet
zo is het leven
durven loslaten
dankbaar zijn
om wat is geweest  ...

wil niet landen
blijf hoog in de lucht
hier ben ik vrij
ver van zorgen en pijn
het geluid van mijn vleugels
mijn enkele kreet
hier ben ik niet alleen  ...
zie de wereld onder mij
grauwe mensenmassa
wirwar van stinkende geluiden

hier is de wind van mij
de zee mijn veilige haven
hier kan ik leven
ben ik gelukkige en vrij

nee  ...  ik wil niet landen  !

dankbaar om wat zon
aarzelend stralend
huiverend om wat komen zal
heel voorzichtig
kom ik buiten
eventjes genieten
voel nog geen warmte
maar de kleur van de zon
bekoort mij
doet mij verlangen
naar meer  ...

wij hebben geen nood
aan een groot boeket
delen samen één bloem  ...
wij hebben geen nood
aan veel woorden
één blik volstaat  ...
wij hebben geen nood
aan luide muziek
stilte verbindt ons ...
wij hebben geen nood
aan luxe en praal
ons huis is klein en warm  ...
wij hebben geen nood
aan het heelal
want
we delen de zon en de maan
de sterren verlichten ons hart  !

kinderen en bloemen
ze maken je wereld mooi
fris en spontaan
stil en ingenomen
aaien bloemblaadjes
dartelen in het frisse groen
plukken heel eenvoudig
klein boeketje
kleine handen steken ze je toe
teder gebaar
kleine bloempjes
uit een groot hart   ...

is liefde wel zo mooi
grenzeloos rijk
gevoel van opperste geluk
zeldzame woorden
alleen voor jou
samen in harmonie
concert voor twee
voor velen vaak ongrijpbaar
in een lichtflits voorbij
liefde doet pijn
doet je wankelen
toch geloof ik in liefde
liefde is dichten
alleen voor jou   ...

ben blij met mijn fantasie
zo kan ik in volle vrijheid
mijn wereld iets mooier maken
schatkamer van dromen
nieuwe woorden
doorweven met de fijnste kleuren
elk verhaal apart
spontaan
voortvloeiend uit moeiteloze pen
ben gelukkig in mijn creativiteit
vraag niet of het mooi of
herkenbaar is
probeer om creatief te zijn
spelen met letters en kleuren
daar hou ik van  !

een wolkje kamperfoelie
doorweven met een lichte rozenwaas
zachte geuren
geruststellend
vaak gesierd met een drupje lavendel
maar ik herken haar
o zo vaak
aan de wilde seringengeuren
diep doortrokken
witte,  blauwe bloesems
in en rond de tuin
hemelsgrote boeketten
op tafel  ...
altijd gul
om een boeketje mee te geven
dat is haar
mijn moeder   ...

luid en druk
almaar meer en vlugger
ik sta even op de rem
luister naar de stilte
in stilte kun je beter horen
hij is mijn vriend
laat me nooit in de steek  ...
stilte heeft zijn geheim
dat ik delen mag
ja  ...  zelfs stilte spreekt
beantwoord mijn diepste gedachten
snap je de stilte niet  ?
dan begrijp je ook mijn woorden niet  ...

zeg niet zomaar een kussentje
al ben ik niet zo jong meer
bij mij zie je
kussentjes overal
in alle kleuren en maten
zacht of pittig
donzig zacht
bij het slapen
troostend bij verdriet
gezellig voor de buis
onder mijn hoofd
of been
mijn kussentjes zie je in elk hoekje
zelfgemaakt
op als cadeautje
iedereen weet
bij mij is er plaats
leg even de kussentjes opzij
en nestel je er gewoon even bij   !

eenzame fles tussen witte golfjes
kabbelend
nadert langzaam het strand
durf het haast niet aan te raken
breekbaar papier
één enkel velletje
opgerold met stukje touw
van wie
voor wie ?
haast niet leesbaar
taal die ik niet ken
onherkenbare tekens
een boodschap,  een gedicht  ?
niemand die het weet
woorden gedragen door de zee
die ik niet beantwoorden kan  ...

het wachten in voorbij
deur is dichtgeslagen
niemand weet
wat er werkelijk is gebeurd
de zee heeft terug genomen
prachtig mooie diepblauwe zee
verlaten anker op bodem
ik huiver
niet te beschrijven
buiten gierende storm
mannen vechten om hun leven
niemand die hen hoort
niemand kent hun laatste woorden
ijzingwekkend
ken het gevoel
de zee neemt en geeft
mijn gedachten gaan naar hen
ik draag aan hen
de eenvoudige woorden
van mijn gebed   ...

ik kijk niet naar rechts
of naar links
wiebel maar voort
neem stap voor stap
heel voorzichtig
blik vooruit
de koord gaat mee op en neer
kadans van het leven
waar moet ik stoppen
weet het niet
ga almaar door
ben helemaal alleen
daar bovenaan op mijn koord  ...
ginds zie ik zonneschijn
stemmen roepen mij toe
ben toch niet alleen
hier op mijn koord   !

je bent als spaans vuur
heet en ontembaar
je danst er op los
zweeft door de lucht
plots hard trappend
je zuigt het publiek naar je toe
almaar sneller
je ritme overstijgt de muziek
harde klanken
vol emotie
niemand kan je de baas
niemand kan je volgen
spaanse wervelwind
je draait en draait
kolkende wirwar
zwarte haren in rode muziek
heel langzaam dempen de tonen
je lichaam deint neer
als een rode bloem
zachtjes trillend
nog een laatste snik
dan wordt het stil   ...