Vierenzestig (64) deelnemers kwamen opdagen voor de tweede avondwandeling van wandelclub "De Denderklokjes". De streek rond de Minnestraat werd verkend langs kronkelende en vaak vergeten veldwegeltjes. Bij een tussenstop in de Korte Breestraat zorgde Ingrid voor een frisse versnapering.
Bron tekst : "Kramiek" - mei 2012 Bron foto's : "Kramiek" - Foto 1 (gepubliceerd) - Foto 2 (niet gepubliceerd)
Een goeie verstaander heeft maar een half woord nodig, en daarom (voor de ingewijden) : Godelieve, hier zou Uw "onderwaterkodakske" volledig tot zijn recht gekomen zijn !
In zijn beeldentuin stonden beelden van grotere omvang. In het oog sprongen twee monumentale sculpturen van 3 en 2,5 meter hoog, uitgevoerd in acrylic-one, een kunsthars. De twee beelden verhuizen nar het rusthuis Sint-Jozef in Haaltert. Het rusthuis wordt bestuurd door Franciscanen. Eén van de beelden symboliseert het zonnelied van Franciscus.
Bron tekst : "Kramiek" - april 2012 Bron foto's : "Kramiek" - april 2012 - niet gepubliceerd
van Radu Mihaileanu met o.a. Aleksey Guskov, Melanie Laurent, Dimitri Nazarov en Miou-Miou
Het Verhaal
Om politieke redenen werd in 1980 de dirigent van het Bolchoi-orkest, Andrei Filipov, samen met andere orkestleden ontslagen. Om verder in zijn levensonderhoud te kunnen voorzien, nam hij de taak van conciërge bij het Bolchoi aan. Toen hij op zekere dag een uitnodiging van het beroemde Théâtre du Châtelet de Paris in handen kreeg, kwam hij op een briljant idee. Hij stelde met de ontslagen "werkloze" musici een nieuw orkest samen, klaar om - net als het Bolchoi-orkest - af te reizen naar Parijs. Zijn vrouw was 18 jaar geleden in het kraambed overleden. Zijn drie maand oude dochtertje verdween spoorloos en werd nooit teruggevonden. Wat hij niet wist, was dat de baby in een cellokist werd meegesmokkeld naar Parijs. 18 jaar later dirigeerde Filipov het orkest in Parijs. Met medeweten van de ganse groep verving men de soliste door een andere, onbekend aan Filipov. Die soliste was in werkelijkheid zijn verloren gewaande dochter. Bekijk goed de gelaatstuitdrukking van het meisje - dat samen met het orkest - weet dat de dirigent haar vader is. Hij realiseert zich dat geleidelijk en het "Concerto voor viool" van Tchaikovski eindigt in een exuberante apotheose !