Gedicht.

Dinsdag, 25 december 2001.

 

Kerstmis 2001.

 

De kerstroos bloeit

Het is kerstmistijd.

Zo rood als bloed

Over de wereldwijd.

 

De kerstroos bloeit

Warm van kleur.

Een liefdesgroet

Ook ver van ons deur.

 

De kerstroos bloeit

Haar ziel is diep.

Een serene loeit

Waar de oorlog grieft.

 

De kerstroos bloeit

Voor het vensterraam.

Bij armen en zieken vloeit

Een argeloze en bittere traan.

 

De kerstroos bloeit

In mensenleed en dierenleed.

Een stuwende vloed

Van bloed en zweet.

 

De kerstroos bloeit

Over dit alles heen.

In een hart dat medevoelt

Daar is het Goddelijk Kerstekind niet alleen.

 

 

 

 

 

PASEN

 

De goudgele zon
schijnt door ’t frêle lentegroen.
het lijkt een zuivere bron
om weer levenslust op te doen.
Die milde vogel zingt
z’n deun op lentetoon.
Terwijl het verre klinkt
Zo rein en wonderschoon.
De koekoek roept in ’t bos
Wat is ’t hier heerlijk fijn.
En op het groene mos
prijken madeliefjes klein.
Kronkelende beekjes vloeien
doorheen de malse weiden.
Waarin boterbloempjes bloeien
in troepjes en in rijen.
Weldra is het Pasen
en klokken vliegen over tuin en heg.
Waar lieve kindertjes zullen rapen
lekkere eieren langs de weg.