Krassen tegen de pijn


En toen Ilona (nu 21) 13 was, begon ze met zichzelf te snijden. Meestal ’s avonds, als ze alleen op haar kamer was. Ze sneed zich in haar benen, armen en buik.
Zodra het bloed uit de wonden liep, werd ze rustig. Dan stopten de aanvallen van zelfhaat, de angst, het verwijt dat ze zelf schuldig was aan het seksueel misbruik van jaren ervoor. ,,Ik kon en durfde er met niemand over praten. Alle haat richtte zich naar binnen.’’
Eerst sneed ze zich een paar keer per maand, toen wekelijks en vervolgens verschillende malen per dag. Een vriendin zag de littekens en vertelde Ilona dat ze zichzelf ook bekraste.
,,Met haar kon ik het erover hebben, maar naar mijn ouders toe ontkende ik dat er iets aan de hand was. Ze merkten wel dat ik niet mezelf was en snel geïrriteerd raakte."
Toen Ilona 16 was volgde de eerste opname in het ziekenhuis, vanwege haar eetstoornis anorexia. Aan een verpleegkundige biechtte ze het misbruik uit het verleden en haar zelfbeschadigingen op. Vanaf haar 17de zat ze drie jaar in een psychiatrisch ziekenhuis. Nu volgt ze een resocialisatietraject.
Ilona kijkt vooruit: ze wil gaan samenwonen met haar vriend. Tot die tijd is ze blij met haar flat in Tilburg. Ze wil lotgenoten helpen via de Landelijke Stichting Zelfbeschadiging, maar ze vertelt ook aan hulpverleners haar verhaal.
,,Omdat ze vaak nog niet goed reageren op zelfbeschadiging. Een verpleegkundige werd woedend op me toen ik het vertelde. Ik kroop meteen in mijn schulp. Later moest ik van de behandelaars een contract ondertekenen dat ik mezelf niet meer zou verwonden. Dat werkt niet.’’
De laatste maanden heeft Ilona zichzelf weer gesneden, nadat ze het twee jaar had gelaten. ,,Ik denk niet meer: ik moet ervan af. Ik hoop wel dat ik het snijden op een dag niet meer nodig heb om met mijn emoties om te gaan.’’




















