Donderdag 8 december 2005
Julian Thomas uit schuilplek

Julian Thomas: 'Ik ben niet gehandicapt.'Hij zegt het met dezelfde achteloosheid waarmee hij even eerder een espresso bestelde in het Sittardse café. De zanger/pianist mist al vanaf zijn geboorte zijn linkeronderarm.

Maar, zegt Thomas, ,,Ik doe alles wat ik altijd heb gekund. Misschien klinkt dit onaardig, maar in mijn ogen ben jíj juist gehandicapt. Als jij met één hand piano zou moeten spelen, zeg je waarschijnlijk: dat kan ik niet. Maar ik doe het gewoon en kan het dus ook.''
Dat laatste is zeker geen arrogantie. Want Thomas' titelloze debuutplaat staat vol met op de piano geschreven eigen nummers van hoge kwaliteit. Het debuut leverde hem lovende recensies en één zeer speciale fan op. Marco Borsato reikte Thomas het eerste exemplaar van zijn cd uit en bedolf de zanger onder de complimenten. Borsato noemde hem onder meer het grootste Nederlandse talent dat hij ooit is tegenkomen.
Thomas werd 30 jaar geleden geboren als Sjefke Backbier. Maar hoe mooi ook, dat vond de platenmaatschappij geen naam voor een artiest. Dus nam Thomas afscheid van zijn naam. ,,Niet eenvoudig, maar het moeilijkst was twaalf jaar geleden de beslissing durven nemen een plaat te maken.’’
Thomas leefde van de studiefinanciering voor de opleiding aan de PABO die hij nooit volgde en werkte op zijn zolderkamer aan zijn liedjes. ,,Iedereen verklaarde me voor gek. Deze cd bewijst voor mij dat je niet altijd naar anderen moet luisteren.''
Eén keer deed hij dat wel. Toen vriendin Kim vond dat na de cd na jaren schaven eindelijk eens af moest zijn. ,,Ze had gelijk. Al die tijd bedacht ik redenen om de liedjes niet in het openbaar te hoeven spelen. Pure onzekerheid. Als Kim me toen geen schop onder m'n kont had gegeven had ik tot mijn 70ste op die zolderkamer gezeten.''
Veel liedjes zijn uiterst persoonlijk en vertellen het verhaal van zijn moeilijke jeugd. Als kind van maatschappelijk geslaagde ouders, die zich geen raad wisten met hun 'onvolmaakte' kind, voelde Thomas zich nimmer welkom. Op zijn achtste werd hij twee jaar bij een tante ondergebracht. Toen hij terugkeerde bij zijn ouders, die nog drie andere kinderen hebben, hoorde hij er nog steeds niet bij. ,,Dat was moeilijk'', aldus Thomas, die jaren psychotherapie volgde en nu niet meer over die periode wil praten.
,,Natuurlijk heb ik ellende meegemaakt en die was echt niet flauw, maar iedereen heeft toch wel wat? Mijn verhaal staat op de cd. Daarmee wil ik laten zien dat je problemen ook kunt overwinnen. Daarom bedank ik mijn ouders ook. Zonder hen was ik nooit geworden wie ik nu ben.’’

Julian Thomas.
Dat laatste is zeker geen arrogantie. Want Thomas' titelloze debuutplaat staat vol met op de piano geschreven eigen nummers van hoge kwaliteit. Het debuut leverde hem lovende recensies en één zeer speciale fan op. Marco Borsato reikte Thomas het eerste exemplaar van zijn cd uit en bedolf de zanger onder de complimenten. Borsato noemde hem onder meer het grootste Nederlandse talent dat hij ooit is tegenkomen.
Thomas werd 30 jaar geleden geboren als Sjefke Backbier. Maar hoe mooi ook, dat vond de platenmaatschappij geen naam voor een artiest. Dus nam Thomas afscheid van zijn naam. ,,Niet eenvoudig, maar het moeilijkst was twaalf jaar geleden de beslissing durven nemen een plaat te maken.’’
Thomas leefde van de studiefinanciering voor de opleiding aan de PABO die hij nooit volgde en werkte op zijn zolderkamer aan zijn liedjes. ,,Iedereen verklaarde me voor gek. Deze cd bewijst voor mij dat je niet altijd naar anderen moet luisteren.''
Eén keer deed hij dat wel. Toen vriendin Kim vond dat na de cd na jaren schaven eindelijk eens af moest zijn. ,,Ze had gelijk. Al die tijd bedacht ik redenen om de liedjes niet in het openbaar te hoeven spelen. Pure onzekerheid. Als Kim me toen geen schop onder m'n kont had gegeven had ik tot mijn 70ste op die zolderkamer gezeten.''
Veel liedjes zijn uiterst persoonlijk en vertellen het verhaal van zijn moeilijke jeugd. Als kind van maatschappelijk geslaagde ouders, die zich geen raad wisten met hun 'onvolmaakte' kind, voelde Thomas zich nimmer welkom. Op zijn achtste werd hij twee jaar bij een tante ondergebracht. Toen hij terugkeerde bij zijn ouders, die nog drie andere kinderen hebben, hoorde hij er nog steeds niet bij. ,,Dat was moeilijk'', aldus Thomas, die jaren psychotherapie volgde en nu niet meer over die periode wil praten.
,,Natuurlijk heb ik ellende meegemaakt en die was echt niet flauw, maar iedereen heeft toch wel wat? Mijn verhaal staat op de cd. Daarmee wil ik laten zien dat je problemen ook kunt overwinnen. Daarom bedank ik mijn ouders ook. Zonder hen was ik nooit geworden wie ik nu ben.’’



































