Dit is het verslag van co-auteur Juul over de eerste dag van de reis.
Het zal aangevuld worden met berichten die reeds eerder werden geplaatst
Gij moogt vertellen wat gij wilt, een vliegreis is steeds een vliegreis. Al zijn er de laatste tijd wel wat méér controles en veiligheids-checks, het komt erop aan van op tijd te zijn, uw tickets in te ruilen tegen een boarding-pass, bagage kwijt te raken, en dan te gaan rondneuzen in de ene of andere zogenaamde goedkope winkel.
Eens aan boord de oh zoveelste herhaling van de veiligheidsvoorschriften voor noodlanding op land of in zee waar niemand naar luistert, en dan komt de “ take-off “ om het in vliegjargon te zeggen.
De vlucht wordt verdeeld in drinken, eten, verkoop van (wéér ) goedkope zaken, en dan begint de afdaling. En begin je het verschil te merken.
Het schijnt dat de méést spectaculaire landing die in Hongkong is, omdat je daar tussen de wolkenkrabbers vliegt, en de mensen, bij wijze van spreken , in hun bad ziet zitten.
Een avondlanding in Luxor is natuurlijk wat anders. Je ziet de huizen niet, maar wel de verlichting van de straten, en je hebt de indruk dat je boven wijken vliegt met villa’s van welstellende Egyptenaren, omdat alles er zo mooi geordend uit ziet.
Ook het vliegveld is ordelijk en proper, er lopen hoofdzakelijk westers geklede mensen rond, en je wordt niet direct in een oosters bad gedompeld zoals in andere luchthavens.
Eens buiten is het natuurlijk gans anders. Een verwittigd man ( of vrouw ) is er twee waard, dus we houden onze bagage krampachtig vast, anders sleept een kruier ze uit je hand, en je krijgt ze maar terug tegen betaling van een “ bakshish “, ofte fooi waarvan verteld wordt dat de kruier die zelf bepaalt, en daar komt geen “ marchanderen “ aan te pas. Betalen of géén valies.
De bus staat op ons te wachten, we rijden door véél verlichte straten met véel volk op straat, want er wordt feest gevierd met optochten, eten en drinken, daar horen we wel méér over.
De aanlegkade waar wij voor vijf jaar aanlegden is verlaten, want het gemeentebestuur en de dienst voor monumentenzorg wil de cruiseschepen uit het stadscentrum houden, want die moeten hun motoren of generatoren 24 uur per dag laten draaien om stroom te leveren voor de kajuiten, de keukens en de rest.
We zijn moe, krijgen een stevige maaltijd , laden de valiezen uit en gaan in de kooi.
Tot morgen !
