Berichten van 6 maart 2006 tot 12 maart 2006

Ik led de namen van mijn kinderen
in uw handen
Graveer gij ze daarin met
onuitwisbaar schrift
Dat niets en niemand ze meer
ooit daaruit kan branden
ook niet als satan ze straks als tarwe zift.

Houd mijn kinderen vast
als ik ze los moet laten
en laat  altijd uw kracht
boven hun zwakheid staan
Gij weet hoe mateloos de wereld
hen zal haten
als zij niet in het schema
van de wereld zullen gaan.
Ik vraag u niet mijn kinderen
elk verdriet te sparen
Maar wees wel hun troost
als ze eenzaam zijn en bang
wil om uws naam
wil hen in uw vebond bewaren
en laat ze nooit van u vervreemden
nooit, hun leven lang.
Ik leg de namen van mijn kinderen
in u handen.

Ga nooit weg zonder te groeten
Ga nooit weg zonder een zoen
Wie het noodlot zal ontmoeten
kan het morgen niet meer doen
Ga nooit heen zonder te praten
dat doet soms een hart zo,n pijn
Want wat je s,morgens hebt verlaten
kan er s,avonds niet meer zijn

Als ik groepen word om te gaan
Laat mij dan nog even laten staan
om nog eenmaal te kijken
en te luisteren
naar wat ik zo intens
heb lief gehad.

Jij hebt onze vriendschap zomaar afgedaan
Jaren lang plezier schuif je zomaar van de baan
intieme gesprekken komen nu in het openbaar
Waarom? die deelde wij toch allleen maar met elkaar?
Waarom moet je me zoveel pijn doen
denk je niet meer aan die tijd van toen
Samen kleren kopen
lekker lang de stad in
van alles doen, we hadden altijd goede zin.
Een blik nar jou en ik wist genoeg.
Ik wist al wat je bedoelde
zonder dat je ,t me vroeg
Twee harts vriendinnen gearmd door het leven
dit alles moet ik nu uit mijn geheugen vegen
Van de een op de andere dag was ik te veel
wel vreemd want jij hoorde bij mijn dagdeel
Mijn man trooste me en zei: het komt wel goed
Soms vraag ik me af, hoe en waarom?
Je had een vriend deze keuze vond ik dom
ik wilde je beschermen voor deze man
Jij luisterde niet , jij leefde in een ban
Onze vriendschap ging eraan suk
Ik was niet jaloers
Ik wilde ook voor jou geluk
Een jaar later stond je voor mijn deur
Ik liet je binnen, vriend weg , kind erbij
Je was buiten zinnen
Je kreeg een nieuwe vriend en, vreemd
ik hielp je, maar toch vertrouwde ik je niet
Keek er niet raar van op
dat je me zonder iets te zeggen
weer verliet.

Een kind
Een kind is iets moois
Een kind is een stukje van jezelf
Een kind is iets wonderbaarlijks
Een kind, groeide het maar in mijn buik
Een kind, was het maar van mij
Een kind, is een onverulde wens
Een ,kind een stukje van een mens!

Soms voel ik nog die machteloos heid
de diepdoordringende pijn
Hoe was ons leven verlopen
hoe had jij nu kunnen zijn?
Een vage schim in onze gedachten
een naam die wij soms horen
Waarom moest jij sterven
terwijl je nog maar net was geboren.

In de nevel van mijn bestaan
zoek ik de weg en tracht
op maan verlichte wegen
verschil te zien tussen dag en nacht
tussen licht en donk,re schaduw vegen
gedrapeerd over een kleurenpracht
die mijn ziel vol liefde zal bewegen
om in onzekerheid door te gaan.

Als het strakjes zomer is
met buiten heel veel zon
weet ik dat ik mij  verwarmen mag
dicht,heel dicht bij de bron.

Van daar uit ga ik verder
steeds weer als nu en toen
Ik kijk er naar uit
verlang er naar
op weg naar een nieuw seisoen.

Was ik nog maar een kind
dat het leven een uitdaging vindt
dat bij pijn gerust mag huilen
bij angst achter moeders rok
kan schuilen
en dat bij kinderverdriet
na een snoepje alles weer
rooskleurig ziet
dat nooit hoeft te zorgen
voor de dag van morgen.

Maar nu ik volwassen ben
en alleen maar verdriet ken
door de grote liefde wordt verlaten
heeft niemand in de gaten
dat ik het liefst de hele dag zou huilen
en niet meer achter moeders rokken kan schuilen
Nu wordt er van je verwacht
dat je dit draagt met moed en kracht
wat doet het ontzettend pijn
om volwassen te zijn.

Mensen zijn hard voor elkaar
Ik wil gewoon leven zonder bezwaar.
Hoor de kritiek van alle kanten
het gefluister om je heen
plotseling laat iedereen je alleen
Waarom?

Dat is de vraag
maar waar is het antwoord?
Ik ben nu net een ballerina
op een koord
en bang dat ik val
in de diepe put
eenzaamheid.

Over haar heen gebogen
haar hoofd in de holte
van mijn arm.
Geborgen als een kind.
de wangen koorts-rood
de ogen onzeker
herkent ze mij?
Al lange tijd niet meer
Maar haar ogen lichten op
als ze me ziet
niet nu
Haar lippen tuiten zich
aan de beker.
Ik geef haar te drinken
geduld geduld
Mijn moesje
Ik ben haar kind
Zij is mijn moeder
Ben ik mijn moeders moeder?
Ja

Het is niet makkelijk he mam?
Die lange dagen.
Dat er maar iemand bij je kwam
om jou nog iets te vragen.
toen pappa stierf was er voor jou
zo heel veel leegte om je heen
En langzaam vele jaren lang.
Was jij het die steeds
meer verdween
Wij deden allemaal ons best
maar kunnen jou niet geven.
dat was pappa voor je was
Een doel om voor te leven.

De band met je moeder
is onverbrekelijk
je zelf helemaal losmaken
is onmogelijk.
De navelstreng is door geknipt
maar alleen lichamelijk
Kind uit een vrouw
is een met zijn moeder
toch uniek als persoon
Gedragen worden
Geboren uit
is altijd vast zitten aan.

Zorgende handen
een hart dat voor je klopt
ogen die begrijpen
een uiting van liefde
de zon gaat schijnen
Ik word warm van binnen
Ik denk aan mijn moeder
wie anders?

Ik vier mijn eigen moederdag
krijg bloemen en ontbijd op bed
Ik heb bij jou foto op de kast
een enkel roosje neer gezet.

Ik hou mijn dochter vast en denk
aan vorig jaar , ze was vijf dagen
toen heb jij mamma haar gedragen
jouw, laatste moederdag geschenk

Mt om mijn mond een stille lach
en op mijn arm m,n kleine meisje
geef ik een zoen op het fotolijstje
en zachtjes zeg ik Moeder,dag

Hoe kon je leven in en land
bestuurd door de bezetters hand
Gedreun van laarzen door de straten
en je heel voorzichtig was met praten
En al het voedsel op de bon
Veel wat je niet meer kopen kon
Ach het is alweer zo lang geleden
maar o, wat waren we toch blij
voor die bevrijding op de 5e mei.

Een flits daalt neder op mossige aarde
tijdens haar vlucht verliest ze waarde

Ik zie ze gaan door de heldere nacht
ik denk aan jou die op mij wacht

Het levenis mooi voor jou en mij
een fijne gedachte zweeft weer voorbij.

Jouw liefde voor mij is een openbaring
er bloeit iets op wellicht ontwaarding.

Toch niet zo,n goede gedachten
ze vindt haat tij ik die je verachte
jij niet van mij.

Ben jij van mij of is het slechts schijn
deze onzekerheid die doet me pijn.

Ik wil het nu weten , wat is mijn lot
als jij het niet zegt , dan ga ik kapot.

Ik moet mij gedulden, ik geef je tijd
zodat jij ook kunt denken
ik wil je niet kwijt.

Sta sterk in je schoenen
je bent nu nog jong
kies nu voor je leven en ben niet dom.

De bloei van je leven, geef het niet op
niet nemen  maar geven of anders de strop.

De strop van je geweten
vol angst en venijn
wat is nu het goede
geef mij maar een sein.

Als je over de zestig bent
dan heb je al heel wat meegemaakt
Je jeugd was oorlog
Je huwelijk een moet
Je was in die jaren nog niet je dat
geen tijd om na te denken
niet opgewassen tegen het leven
Jaren was je alleen
je was pas achtien jaren
Geen geld om van de leven
je man was verdwenen
je familie, je wist niet
waar ze waren
Ik kon hewt niet begrijpen
dat ik dat was
Ik voelde mij zo verlaten
Ik heb jaren nodig gehad
om te begrijpen
dat ook dit oorlog was.

Vieze vinger afdrukken
op een glazen tafel plaat
geen stoel of kruk die nog
op z,n eigen plekje staat
een vloerkleed dat ligt te smullen
van de kruimels cake
zo gaat dat iedere dag, elke week
maar geen oma die daar iets om geeft
En als de  deur achter het kroost dicht valt
denkt ze
Hier word vandaag  geleefd.

Jij bent niet uit mijn buik gekomen
jij kwam uit een  heel ver land
Maar desondanks mijn kind
is er de moederband
Je bent een stukje van mezelf
precies zo als mijn eigen
En dat snappen alleen maar zij
die zelf een adoptie kindje krijgen.

Je kan soms zo,n heimwee hebben
naar mensen die er niet meer  zijn.
Mijn pappa,schoonmoeder,opa,oma,zwager
De tijden  ze keren niet weder
want dan waren jullie er nog.
Je wilt alles wel houden
maar je weet niet hoe
Zo is nu eenmaal het leven
Overal en nergens naar toe
En als ik moe gestreden bent
en ik ziet het niet meer zitten
Ik heb zoveel en toch weer niets
Maar ik heb nog steeds mijn raampje
het leidt naar de hemel toe
De zon en de maan en de sterren
en mijn lievelingsboom
geplaatst door mijn zoon
Nu is hij groot, net als die boom.

Het leven is een kluwen wol
dus mens: pak op die draad
Er zullen knopen en klitten zijn
waardoor je door dalen gaat

Ontwar de knopen
vraag waarom en hoe
en stap er middenin
Verdriet en pijn
zullen je deel dan zijn
maar het geeft je leven zin

En wanneer je de klitten
hebt uit gehaald
heel moeizaam , stuk voor stuk
Dan heb je een prachtige glade draad
en dat is dan
Geluk

Pas geboren oogkes knipperen tegen het licht
Het is nog wat te fel
zachtjes aan ze dicht
Pas geboren handjes
zoeken om zich heen
zoeken iets vertrouwd
maar vinden er nog geen.

Klein kleuterkindje
duimpje in de mond
zoekt mamma,s hand
als het de klas in komt
De oogjes zijn afwachtend
zoeken om zich heen
maar vinden er nog geen

De grote maatschappij
is het die op ze wacht
Velen zullen bereiken
wat ze hadden verwacht
Anderen proberen
hun leven op te bouwen
maar missen een belangrijk ding
een beetje zelf vertrouwen.

Het is s,avonds
alweer langer licht
De felle middag zon
verwarmd mijn gezicht
Vanochtend zag ik
de eerste krokussen staan
de lente komt eraan.

Diepe rimpels tekenen zijn gezicht
zijn rode haren zijn dun
zijn mond vormt een glimlach
Hij was gelukkig
zijn leven nog niet vervult
Ik droom graag over mijn vader
Maar waarom moest uitgerekend hij
een goed mens sterven.
Misschien was hij wel te goed voor deze wereld
en staat hij nu naast god
met rimpels en grijze haren
Dan weet ik  dat hij me ziet
dan voel ik zijn kracht zijn liefde
Dan moet ik niet langer  verdrietig zijn
want dan weet ik 
dat hij me altijd  beschermen zal.

Stilte in mij
Harde disco dreunen om me heen.
Eenzaamheid in mij
mensen om mij heen.
Een ontzichtbare muur  scheidt
me van de menigte
van het plezier.
De man naast me houdt van me
hij buigt zich naar mij toe
en geeft me een zoen.
Ik glimlach naar hem
maar mijn hart huilt.
Ik steek een sigaret aan
en in haleer diep.
Drink een slok van mijn glas
adem rustig en ontspannen.
Pogingen zonder resultaat.
Tranen dringen achter mijn oogleden.
Ik bevind me in een situatie
waarin ik tevreden zou moeten zijn.
Doch de leegte in mijn hart
bezorgt me rillingen.
De kracht van mijn ontervredenheid
is te sterk.
Ik kan ze niet onderdrukken
ik vlucht weg , laat alles achter
en ga verder op zoek
naar mezelf, naar haar
die ik nooit zal zijn.
Mijn spookbeeld
De perfecte ik
De gelukkige ik.

Een pijpenrekje aan de muur
dat is waar ik naar tuur
In gedachten loop ik door
is het jouw stem die ik hoor?
Ogen, stralend blauw
Pap.s,, alles herinnerd aan jou.

Een lach,een traan
Laat komen,laat gaan
dat zijn onze gedachten
maar we kunnen meer verwachten
soms heb je verdriet en dat doet pijn
soms is er geluk en dat is fijn.
Maar we kunnen niet zelf beslissen
wat er komt, dat moeten we gissen.
Soms ze je aan een gezicht
een sprankel van licht
maar het kan ook anders zijn
dan zie je aan een gezicht haat en pijn
waarom gaat zoveel geluk verloren
en zijn sommige voor het geluk geboren
Waarom kan de wereld
niet allleen uit liefde bestaan ,alleen liefde,
haat en nijd
niet meer voortaan .
Dat is een grote wens voor vele
en dat we daar alleen in mogen delen
dit zal wel een droom blijven
voor veel mensen
maar ik wil iedereen
het beste wensen.

Dat ik dood ben
betekend niet
dat ik er niet meer ben
Wat wij voor elkaar betekenden
blijft bestaan
al ben ik uit het zicht
verdwenen.
Het voort leven
in de gedachten
van je dierbaren
in de gedachten van jullie
Dat is wat wij
de hemel noemen
Daarin vinden wij
elkaar terug.

Als mijn tijd gekomen is
Ik afscheid neem van het leven
merk jij in al je eenzaamheid
dat ik ontzichtbaar
bij jou ben gebleven.

Als je kind op zichzelf wil gaan wonen
en z,n zelfstandigheid wil tonen
zich daardoor deels losmaakt van jou
voel je je een beetje in de rouw
jij was z,n steun en toe verlaat
je stond hem bij met raad en daad
na je scheiding had je met hem
een goede band.
Als jij het moeilijk had pakte hij je hand
en zei dan:kom Mam,kop op.
en hielp je er weer bovenop.
Nu is er iemand in zijn leven gekomen
van wie hij alleen maar had kunnen dromen
haar wil hij betrekken in zijn leven
en daarvoor moet je hem de ruimte geven
dat doe je ook al doet het pijn
want je beseft nu pas
Dat hij niet alleen  van jou kan zijn.

                                   Een Moeder

Zoveel soorten van verdriet
ik noem ze niet
maar een
het afstand doen en scheiden
en niet het snijden doet zo,n pijn
maar het afgesneden zijn.

Een lange nacht
zo donker en kil
zo eng, ik wacht en wacht
ik luister, maar het blijft stil.

Angstig kijk ik om me heen
ik probeer te huilen
voel me stik alleen
nergens waar ik kan schuilen.

Pas na jaren geef ik mezelf een regel
dat ik van mezelf houden mag
voorzichtig verbreek ik m,n zegel
en zie: langzaam wordt  het eindelijk,Dag.
                                         

Emotioneel ben ik erglabiel
ben vaak een troosteloze en eenzame ziel.
En ondanks de vrienden om me heem
voel ik me toch veel gesloten en alleen.
Dit is al 10 jaren aan de gang
en ik ben, o zo bang.
Voor een omekeer in mijn leven
al heb ik vast veel te geven.
Veel meer dan dit saaie bestaan
zonder begripvolle partner, zonder een baan.
Daarom moet ik het leven anders gaan bekijken
om uit die put te klimmen en dingen gaan bereiken.
Maar dan moet ik eerst van een jaren lange
verslaving af.
En op dat puntben ik zo vaak laf.
Maar ja ik moet het wel onwille van mijn verdere bestaan.
Daarom besluit ik om toch toe te geven
aan die strijd
en word ik in de toekomst vast wel een gezonde meid.
Als ik afgekickt ben en sterker zal zijn
wordt mijn leven dan toch fijn?
Nu is het nog zo,n bodemlozeput
en voel ik me vaak een enorme trut
Waarom die onzekereid
en waar is mijn zelf vertrouwen?
Er zijn toch best mensen die van me houden?
Maar ik hoor ooit een man te vinden
die begripvol is en zich aan me wil binden
dan pas voel ik me niet meer
zo,n holpeloos geval
en nu maar hopen
dat die tijd spoedig komen zal.

In blijde verwachting en toch niet
er is dan ook niemand die iets ziet
Maar ook ik heb mijn angsten en dromen
over het kindje dat bij ons zal komen
Ik kijk vol verwachting en spaning uit
naar het moment dat ik ons kindje
in mijn armen sluit.

Als ,n zonnetje aan de hemel
Als ,n sterretje an de lucht
Als ,n bloemetje klein en teder
Als ,n vlinder in de vlucht
Als ,n lente kind gekomen
Met  , n zilveren stem geluid
Een heel lieve glimlach
Zeggen wij tegen jou
Dag lief kleikind van mij.

Dat mensen zeggen: Sport houd je jong
is iets wat mij verwondert.
Ik heb getennist met mijn kind
en ik voel me nu honderd!

Bewaar van kostbare momenten
in je leven
van alles maar een deel
Als het dan wat minder gaat
maak je van de twee mooiste delen
weer een geheel

Jaren zaten we
bij elkaar in de klas.
We lachten,we praten
we dolden wat af.
Vriendschap zo heet dat
wat er tussen ons was
Maar langzaam kwam er
ook liefde en passie bij
En nu, nu hoor jij
voor altijd bij mij.

Ik kus je op je lippen
Je sterke zwoele mond.
Je ogen zijn blauw als de zee.
Je haar zo blond als goud
Onze liefde lijkt een sprookje
of pure tovenarij
Maar jij mijn man
ben echt mijn liefste
En helemaal van mij.

Jij bent zo mooi
als je zegt dat je om mij geeft
Jij bent zo lief als je fluisterd
dat je voor mij leeft
En ik voel me mooi,lief
en bijzonder tegelijk.
Als ik op dat moment
in jou ogen kijk.

Jij
Bent voor mij
Het mooiste in mijn leven
Jou
wil ik steeds
al mijn liefde geven
Kus
zacht mijn mond
En blijf altijd bij mij
Want
Niemand liefste
geeft zoveel liefde als jij.

Op een dag als vandaag
wil ik bij je zijn
Ik wil met je praten lachen eindeloos vrijen
Op een dag als vandaag
wil ik bij je zijn.
Want vandaag is de dag
van de liefde
\'t is valentijn

Kind wees welkom
in dit onbekende land
Met open armen word
je ontvangen
nemen je bij de hand
wat kan een klein
mensen kind nog
meer verlangen

Gisteren verhuisden onze buren
na meer dan zeven jaar uit onze straat
geen kinderstemmen meer door
de muren dringen, nu hun huis hier
doelloos staat.

Het lijkt zo kort geleden dat ze kwamen
toen hun oudste nog amper lopen kon
nu staan er op hun deur straks andere namen
Ik zou willen dat die tijd opnieuw begon.

Maar de jaren gingen snel
waarin we zagen hoe het leven in ,t gezin
naast ons verliep en vertederd denk ik terug
aan alle dagen waarop een stemmetje
,,Buurvrouw....open !riep.

Verdrietig, omdat ze de deur uit gaan.
Trotsdat ze op eigen benen staan.
Verwonderd dat ze zo verstandig zijn,
blij maar ook een beetje pijn.
Samen wonen,trouwen.
Ze hebben het goed voor elkaar.
Diep ontroerd toen ze vertelden:
Mam, je word Oma volgend jaar.

De roos die jij zag staan
keek jou lachend aan
Jij dacht: ik koop hem voor haar
en zeg daarmee dat ene gebaar
heel spontaan gaf je hem mij
O, wat maakte je me daarmee blij
Nu staat hij daar heel mooi te staaan
en kijkt mij heel lachend aan
de woorden: ik hou van jou
stralen van hem af
al vanaf de dag dat jij hem gaf
O , wat is hij mooi, die ene rode roos
kon ik hem maar altijd
bewaren in een doos.

Je hebt een gedicht verdiend
Want beter een goede buur
dan een verre vriend
Het is moeilijk te zeggen met een woord
Mar toch zijn we samen vaak akkoord.
He staat vast en is een feit
Je deelt met ons verdriet
en vrolijkheid.
Jij brengt vaak het zonnetje in ons huis.
Wij vinden dat fijn, je voelt je bij ons thuis.
Als we je nodig hebben ben je daar
In een zin je satt altijd voor ons klaar.
Voor iets leuks of een grapje ben je altijd in.
Je bent onze allerbeste vriendin
Daarom hoop ik dat dit niet
voorbij zal gaan.
En dat onze vriendschap
nog lang blijft bestaan.

Er zijnzoveel verschillen
Ook mensen die het niet willen.
Maar geloven doen we allen iets.
Want het begin bestond uit niets.
Voor god zijn we allen gelijk hier op aard.
Maar door mensen is er toch verschil gebaard.
Er zijn armen, er zijn rijken.
En dat laat de mens dikwijls blijken.
Waarom al die haat en nijdt.
Dan ga je twijvelen aan je geloof.
En ben je goede woorden doof.
En toch wil ik zeggen via dit gedicht.
Er is voor ieder een licht
Dat zal eens ontwaken.
En ons weer blij gaan maken.
Eens zal ieder gelukkig zijn.
Zonder verdriet of pijn.
Laten we daar maar naar streven.
En het beste maken van ons leven.