VERGANE WEELDE

                  (bij leegstaande mijngebouwen)

Achter de coulissen van dit gebouw

begint tocht een reis

langsheen de open ramen

koelte brengt weer herinneringen

aan noeste arbeid

aan intense vriendschap,

hier werd met liefde gewerkt,

hoe zinloos prijkt de schoorsteen nu

in dit groene eiland?

In de helblauwe lucht

tekent een zwervende merel

oude woorden op:

heimwee

verbondenheid

en de warmte

van rode bakstenen

alleen de wind kan

naar de verte reizen.

Edith Oeyen

LIEFDE

Hoe kwetsbaar staan wij soms
te wuiven in de wind,
verschuilen wij ons achter grootspraak
en hopen dat ieder lief is tegen ons
de zon moet schijnen
regen mag maar even
winter moet een beetje wit
en alles moet passen in ons denken

met klein hart vragen wij
om liefde en genegenheid

geven wij dit zelf ook.

Edith Oeyen

PIJN

Het kwelt me telkens weer
dat mensen woorden werpen
met scherpe letters

maar soms heel ongeweten werp ook ik
stenen woorden
bij het ontdekken van dit alles
stel ik vast
dat niemand onfeilbaar is

ik lach dan even en vergeet
de pijn, voel me weer mens
met gebreken en tekorten
maar ook niet meer dan dat
niet meer dan een ander
maar ook niet minder

want ik besef dat elkeen
kwetsbaar is bij dagen.

Edith Oeyen

KLAPROZEN

Sierlijk en rank

als een danseres pralen zij

de ochtend is jong

en lichtdonker van kleur,

met zachte vingertoppen

haal ik de dauw uit de kelk

teken ik helderheid op hun jurken

zij zijn zuurstof

en lachen naar de zon,

wanneer het kader beweegt

lopen zij elegant

naar het korenveld.

Edith Oeyen

Zij had een mond
als een schuurpoort,
zei opa
hij zoende hem dicht.


Edith Oeyen

Als het licht
geen licht meer was
en duister
ons steeds zou omgeven
zou droefheid wonen
in mijn hart

ik zou het zonlicht missen
dat in jouw ogen woont.


Edith Oeyen

Ontwaak en dans
onder een wijde hemel,
in het doodstille blauw van de nacht
stuurt een zilvergijze maan
een wens naar ons.

Onomkeerbaar de dagen
die wij doorliepen.

In het struikgewas
horen wij de stem van toverbloemen,
zij wenst ons vleugels
en de aanwezigheid van geliefden,
een jaar vol genegenheid
en dagen die geuren naar vrede.

Voor het raam zet ik een kaars
en zing mijn lied voor iedereen.

Edith Oeyen

Ik wilde gewoon maar zeggen
dat de zee en het strand samen horen
dat de wind vochtig is bij regen
dat het jaar voorbij is
en een nieuw begint.

Ik wilde gewoon maar zeggen
dat elke nieuwe dag weer jubelen zal
als wij de zon verdragen
in elkanders ogen.

Ik wilde gewoon maar zeggen
dat vrede op drijvende wolken rust
en vreugde zeer nabij is.

Ik wilde gewoon maar zeggen
dat ik het allerbeste wens
voor Jou.


Edith Oeyen

Als de dood morgen aanklopt
mij vraagt om een laatste dans
wees dan niet droef om dit heengaan
maar lach om de blijde dagen die er waren
schrijf mijn naam in de lucht en zucht
opdat jouw adem verbonden wordt met de wind

als de dood morgen komt aankloppen
wees dan zo vrij mij te laten gaan
herinner mijn bestaan, vertel bloemen en dieren over liefde en trouw
en weet dat ik steeds blijven wou

als de dood morgen komt aankloppen
zal ik mijn ogen sluiten
en vrede wensen voor jou.


Edith Oeyen

Als niets me nog eigen is
alles vreemd voor me lijkt
laat me dan de zachtheid
van het eeuwige slapen

als ik je naam vergeet
en de dag niet meer ken
gun me dan de vrijheid
naar de overkant te gaan


als mijn dagen oud geworden zijn
en kinderen spelen in de straat
geef hun dan de blijheid

en mijn adem.


Edith Oeyen

Ze kijken me
vol ontgoocheling aan
wenden verbitterd het hoofd
als sprakeloosheid zich
op hun voorhoofd lezen laat


ze zijn een tweeheid van leven
verleggen hun grenzen
nu glurende ogen
onheil voorspellen


op hun gezicht heeft angst
een etiket geplakt

de nakende dood
trommelt met grijpgrage handen
een lied van nooit meer ontwaken

maskers verbergen
het vuur van leven
de stilte van heengaan.


Edith Oeyen