Gedichten: Edith Oeyen, poëzie is mijn passie
WOORD
Ik heb woorden verpulverd
tot graan verpletterd
gezaaid in vruchtbare aarde
als wat ik nu nog doe is
wachten op resultaat
wachten en hopen
dat het woord
wortels schiet
en zichzelf verder draagt.
Edith Oeyen
zand
Heel even wil ik zand zijn IndustrieINDUSTRIE
Afschuwelijk hoe verval
groene bomen sterven laat,
hoe uitlaatpijpen rook
van grijze gifwolken
naar de lucht uitblazen.
Als bedelaars smeken wij
om weer het huis te ontbloten
en zijn broze ramen te ontsluiten
zodat de zon
zich glimlachend op de tafel legt
en een kind weer spelen kan
zonder angst om morgen.
Vergane weelde
(bij leegstaande mijngebouwen)
Achter de coulissen van dit gebouw
begint tocht een reis
langsheen de open ramen
koelte brengt weer herinneringen
aan noeste arbeid
aan intense vriendschap,
hier werd met liefde gewerkt,
hoe zinloos prijkt de schoorsteen nu
in dit groene eiland?
In de helblauwe lucht
tekent een zwervende merel
oude woorden op:
heimwee
verbondenheid
en de warmte
van rode bakstenen
alleen de wind kan
naar de verte reizen.
Edith Oeyen
Mistige blik
MISTIGE BLIK
Bij een schilderij
Zijn verblinde blik zoekt naar vreugde
hij kijkt naar jouw mond
en weet dat sprakeloosheid
een woning rondom hem bouwde
bij het ontdekken van winterbloemen
ontspringt blijheid en licht
dan bidt hij met stille stem:
neem toch die kille vlammen
uit mijn ogen, opdat ik weer
kan luisteren naar het zingen
van de populieren in het blauwe dal
en rozen kan ontwaren
in de tuin tussen de notelaars
dan zal ik dansen
om de pijn die me kwelt
te ontvluchten.
Edith Oeyen
BRUG AAN DE SEINE
BRUG AAN DE SEINE
Hoe blauw en kleur hier samenvloeien,
hoe water beweegt en levend wordt
dit beeld op het netvlies getekend
is als een schaduw van huizen
die ontwaken onder de rode daken
over de brug lopen dichters
en schilders hand in hand
bekijken het water
als dunne wijn ,
dat vloeit van hier naar elders
een kind prevelt met zachte stem:
spoel jij het water over elke nacht
en geef de dag nieuw leven
want hier is blauw en kleur
een samenspel van zoveel dingen
zuurstof laat mijn bloed weer stromen.
Edith Oeyen
Duizend nachtbloemen
DUIZEND NACHTBLOEMEN
Als lamgeslagen buig ik mijn stramme leden
tot op de grond die ik bewoon,
ik wil grote schoonmaak houden,
maar gedempt fluisteren stemmen,
zwanger van vernieling liggen dagen voor ons.
Zwarte dagen
die om ons bewustzijn vragen
terwijl een dodenwind
over het avondland raast.
De mijn van mijn stad
zal als opbergkast worden gebruikt
kernafval zal onze grond vervuilen.
Waar blijft het drinkbaar water
de toekomst voor onze kinderen?
Zal ik mij bevragen bij een late nacht
of moet ik onrust laten groeien?
Is er geen weg terug
als elkeen zich op de borst slaat
en kijkt?
Als lamgeslagen buig ik weer mijn stramme leden
wil betogen voor de grond waarop ik woon
kernafval mag niet worden gedumpt!
Ik vraag duizend nachtbloemen te planten
in elke schacht
van de weldra gesloten mijn.
Edith Oeyen
Dit is de stilte
Dit is de stilte
van een nieuw begin
waarin men liefde schrijft
rijpend tarwe
wordt straks brood
waarvan we samen eten
na het vinden
van een nieuwe morgen
verbannen we de aarzeling.
Edith Oeyen
uit: 'Op vleugels van verlegen schaamte'
WEER ENERGIE
LIEFDE
Hoe kwetsbaar staan wij soms
te wuiven in de wind,
verschuilen wij ons achter grootspraak
en hopen dat ieder lief is tegen ons
de zon moet schijnen
regen mag maar even
winter moet een beetje wit
en alles moet passen in ons denken
met klein hart vragen wij
om liefde en genegenheid
geven wij dit zelf ook.
Edith Oeyen
PIJN
Het kwelt me telkens weer
dat mensen woorden werpen
met scherpe letters
maar soms heel ongeweten werp ook ik
stenen woorden
bij het ontdekken van dit alles
stel ik vast
dat niemand onfeilbaar is
ik lach dan even en vergeet
de pijn, voel me weer mens
met gebreken en tekorten
maar ook niet meer dan dat
niet meer dan een ander
maar ook niet minder
want ik besef dat elkeen
kwetsbaar is bij dagen.
Edith Oeyen