Gedichten: Edith Oeyen, poëzie is mijn passie
Nu ik achterblijf in stilte
schrijf ik jouw naam roestbruin
ergens doolt de zon verloren.
Kilte maakt mijn leven oud
en kleuren somberder dan ooit.
Kaalheid van de bomen
toont ook mijn herfst.
Edith Oeyen
Laat me slapen
Laat me slapen in een onbezonnen tijd
waar kind zijn vreugde brengt,
en ieder blijheid beleeft
aan zijn dromen die ongerept de dag ingaan,
laat me slapen als het jonge gras
weer groen kleurt,
en de eerste krokus paars de weide tooit
als de zon zacht priemt
en lacht om de laatste rillingen
die over mijn rug heen lopen.
Laat me slapen tot moeheid
verleden tijd is geworden.
Edith Oeyen
VLINDERS
Edith Oeyen
Zingende golven
ZINGENDE GOLVEN
Het strand lijkt
van gouden weemoed vervuld
als de wind zijn lied fluit
wij staren roerloos
over zingende golven,
luisteren naar verloren stemmen
voelen de zachte schemer
als warme gloed
als een witte ridder
prijkt de ivoren maan
in dit avondblauw
zij geeft ons de adem
en de droom voor morgen.
Edith Oeyen