Gedichten: Edith Oeyen, poëzie is mijn passie
Samen
SAMEN
Kijk, in dit rood
brandt de zon onzichtbaar
leed in vele leden
wij weten,
moordenaars hebben een zwarte ziel
mijn hart verteert van angst.
Ach, het rood
kleurt ook het bloed van vogels
één hoogstaand
één gebogen,
samen gaan ze op zoek naar bloesems
strooien tederheid in zoveel pijn
als zachte balsem voor latere dagen.
Edith Oeyen
Er is zoveel
Er is zoveel te zeggen
Hoe heeft het groen zich daar kunnen nestelen
hoog op de berg van ver gelegen,
ademt hij niet de zuurstof in
opdat de blauwe lucht zijn flanken kleurt
zichtbaar ontdaan
prijkt hij statig boven struiken
weet zich koning
en bij wijlen
een eenzaamheid op vrije hoogte.
Edith Oeyen
De kinesistDe kinesist
Aan G. Delamotte
Levendige ogen
vol pretlichtjes
begroeten haar als hij
de kamer binnenkomt.
Hij bekijkt de patiënt
en glimlacht:
- er is nog werk
verduidelijkt hij -
schuift de tafel vrij
en zegt haar
daarop plaats te nemen
ze luistert als lamgeslagen
trotseert de bewegingen
die hij doet
soms klinkt
een geluid van onmacht
uit haar mond
hij tracht haar te helpen
en zij beseft dat hardheid hier
zijn plaats heeft.
Straks kan ze er wellicht om lachen
dan heeft zij pretlichtjes in haar ogen.
Edith Oeyen
Verpleegster VIIIVerpleegster VIII
Hoe zij de doodservaring had beleefd
waren woorden van angst
die uit haar braken,
haar adem nog kort en
zweet op het voorhoofd.
Ze had gestreden,
tot tweemaal toe
ze had gewonnen
en de overwinning was haar gegund.
Nog steeds draagt ze
herinneringen van blauw
op haar lijf,
ze herademt als ze vertelt
hoe kort de poort van de dood
bij haar stond,
hoe zij ontglipte aan
de man in zwart.
Zij prijst haar man
en weet zich gelukkig
nu ze weer haar dagtaak aankan.
Zij lijkt van steen
maar het merg
is van het zachtste zacht.
Edith Oeyen
VERPLEEGSTER V
Verpleegster V
Zorgzaam wast ze haar handen
kijkt even de kamer rond
en wist de haren
uit haar gezicht ze glimlacht
de tijd naar morgen toe,
dan is ze weer paraat
en zweeft zij
als een witte vlinder
van deur naar deur.
Niemand die haar zorgen kent,
niemand die weet
hoe vreugde of leed
haar hart vervullen,
zorgzaam als een witte vlinder
draait ze zich om
met de nacht voor zich
en de rust die wacht.
Edith Oeyen
Walman smogWALMEN SMOG
Hier leeft somberheid
deze vlakte getekend in grijs-wit
laat ons mediteren
en zoeken naar heldere horizonten
wit stof drijft blauw uit de wolken,
walmen rook ontstijgen
de schoorsteenpijpen
smog beneemt ons de adem
wij hebben vrees voor onze longen
voor duisternis en het mortuarium
laat ons vluchten
uit deze cirkel van grijs
want in de verte geven autolampen
weer licht.
Edith Oeyen
Hij belt me
Hij belt me
het wenen van zijn stem
snijdt door mijn hart,
ik luister naar het verhaal
kanker is een erge ziekte,
de pest gelijk
hij praat de woorden na elkaar
steeds weer en weer
zijn schoonzus
heeft nog enkele dagen
soms zij weet niet meer
waar ze woont
zij wil nog blijven
maar de cellen
hebben haar lijf vernield
ze hebben een woning gebouwd in haar
en zij vecht gelaten tegen de tijd
als moedeloos skelet wacht ze.
Hij belt me
en vraagt om begrip
ik weet dat de dood
een zwarte mantel draagt,
hij rouwt reeds dagen voordien.
Edith Oeyen
Brug aan de SeineBRUG AAN DE SEINE
Hoe blauw en kleur hier samenvloeien,
hoe water beweegt en levend wordt
dit beeld op het netvlies getekend
is als een schaduw van huizen
die ontwaken onder de rode daken
over de brug lopen dichters
en schilders hand in hand
bekijken het water
als dunne wijn ,
dat vloeit van hier naar elders
een kind prevelt met zachte stem:
spoel jij het water over elke nacht
en geef de dag nieuw leven
want hier is blauw en kleur
een samenspel van zoveel dingen
zuurstof laat mijn bloed weer stromen.
Edith Oeyen