Verpleegster VIII

Verpleegster V

Zorgzaam wast ze haar handen

kijkt even de kamer rond

en wist de haren

uit haar gezicht ze glimlacht

de tijd naar morgen toe,

dan is ze weer paraat

en zweeft zij

als een witte vlinder

van deur naar deur.

Niemand die haar zorgen kent,

niemand die weet

hoe vreugde of leed

haar hart vervullen,

zorgzaam als een witte vlinder

draait ze zich om

met de nacht voor zich

en de rust die wacht.

Edith Oeyen

Hij belt me

het wenen van zijn stem

snijdt door mijn hart,

ik luister naar het verhaal

kanker is een erge ziekte,

de pest gelijk

hij praat de woorden na elkaar

steeds weer en weer

zijn schoonzus

heeft nog enkele dagen

soms zij weet niet meer

waar ze woont

zij wil nog blijven

maar de cellen

hebben haar lijf vernield

ze hebben een woning gebouwd in haar 

en zij vecht gelaten tegen de tijd

als moedeloos skelet wacht ze.

Hij belt me

en vraagt om begrip

ik weet dat de dood

een zwarte mantel draagt, 

hij rouwt reeds dagen voordien.

Edith Oeyen

Om zoveel tijd te doden moet je fit zijn
zwemmen kun je dan,
fietsen en lopen

maar om de tijd  te doden dat je
op heling wacht moet je
geduld hebben
niet te veel vragen stellen

en hopen dat je ergens de kracht vindt
om positief te blijven

zoveel tijd nu en niets 
wat boeien kan

was ik maar weer zoals voorheen.

Edith Oeyen 

Met zoveel zon
kan het najaar niet leven
of toch denken we dan

we proeven de warmte nog even
vooraleer de grote koude
ons weer rillen laat


het raam weerkaatst nog een laatste maal
de gouden stralen die
ik missen zal
en waar ik naar vraag
elke dag weer
tot de zomer zijn poorten opent


dan zal ik zingen op het groene gras
en weten de winter is voorbij.

edith oeyen

Alsof ze de macht

in de hand had

werpt ze een blik op mij

als onderdaan,

ik ben ondergeschikt

lig machteloos op mijn bed.

Met één zwaai

zet ze het dienblad neer,

stoot een glas water om in mijn bed,

ik schrik als ze zegt

‘Het is maar water,

straks ververzen we het laken’.

Een uur voorbij

en op mijn vraag

keert ze in gezelschap weer

een arrogante stem zegt tot mij

‘Hier is zij uit de keuken’

ze triomfeert even,

toch weet ik dat zij

nooit een tafelgast van mij zal zijn.

Edith Oeyen

Aan Dr. V. Vl.



Hoe dichter zij bij de tijd was gekomen
hoe meer operatiekoorts haar overmande
ze wou inzicht in zichzelf
en in het heelkundig gebeuren.

Lossen tongen rolden in vele monden
vergrootte haar angst
haar onzekerheid
en haar twijfel.

Toch toen de dokter haar tegemoet trad
verkleinde het spanningsveld,
met wijsheid wist hij
haar zachte lijden te verminderen,
ze had vertrouwen zien wonen in zijn ogen
toen hij een zacht woord van aanmoediging tot haar sprak.

      Zou de heling een mysterie zijn
      of zou de goddelijke  kracht hier een hand in hebben,
      mogelijk was geloof in die ander voldoende.

Want zijn wij niet allen wandelaars
op een glibberig pad
en triest als het licht uit de dag sterft?


Hier telt geen zee van woorden
maar een stilzwijgen en een blik van begrip
die uitmonden in wederzijds respect.

Vertrouwen is weten
dat God een stukje aanwezig is
in die ander.

Edith Oeyen

En als ik dan niets meer ben
dan een foto op de schoorsteen
of een grafzerk
op het kerkhof
vergeet dan niet hoe ik
van bloemen hield
van sneeuw en van regen
hoe ik van mensen hield
van kinderen en van dieren

lees me dan in de kelk van een witte bloem
of op het blad van een plataan
als ik ben moeten gaan


Edith Oeyen

ZINGENDE GOLVEN

Het strand lijkt

van gouden weemoed vervuld

als de wind zijn lied fluit

wij staren roerloos

over zingende golven,

luisteren  naar verloren stemmen

voelen de zachte schemer

als warme gloed

als een witte ridder

prijkt de ivoren maan

in dit avondblauw

zij geeft ons de adem

en de droom voor morgen.

Edith Oeyen

Vriendschap is in stil vertrouwen
steed weer op die ander bouwen
vriendschap geeft ons steeds de moed
te leven in een milde gloed
van zon, van water en van wind,
vriendschap is het fijnste kind.

BLAUW

Dit is de sterkte van een sprookje

van water dat de zee inkleurt,

met zachte hand betasten wij

de bloemkolkende golven,

als een vis opspringend

tegen de lucht

spatten kleuren uit elkaar

zij plaatsen gele huizen

rode muren en

grijze straten

laten ons zichtbaar blozen

als blauw de wolken scandeert

tot een avonddeken

warmte geeft een veilig gevoel.

Edith Oeyen