HERFSTIG

Dit herfstig beeld

beneveld door mist

geeft een wazig zicht

aan onze ogen

onbewogen prijken paddestoelen

tussen afgevallen bladeren

kabouterhuisjes zegt mijn kleinzoon,

terwijl ik herinneringen bouw

aan gisteren en voorbije dagen,

beneveld is dit herfstig beeld

rijk aan kleur en zacht van aanvoelen.

Edith Oeyen

KIJKEN IN DE VERTE

Door een sleutelgat

verken ik de tijd

zie een rode verte

die ons vertelt

dat de zon verbleekt

een vroege wind komt op

wuift naar verwelkte rozen

en naar vogels in de lucht

ik denk even aan

Gods scheppingshand

en aan de dag dat ik zal sterven

rood is de verte

rood is de kleur van bloed

rood is ook de kleur van liefde.

Edith Oeyen

MISTIGE BLIK

Zijn verblinde blik zoekt naar vreugde

hij kijkt naar jouw mond

en weet dat sprakeloosheid

een woning rondom hem bouwde

bij het ontdekken van winterbloemen

ontspringt blijheid en licht

dan bidt hij met stille stem:

neem toch die kille vlammen

uit mijn ogen, opdat ik weer

kan luisteren naar het zingen

van de populieren in het blauwe dal

en rozen kan ontwaren

in de tuin tussen de notelaars

dan zal ik dansen

om de pijn die me kwelt

te ontvluchten.

Edith Oeyen

PIJL NAAR NIRWANA

Luister naar het zoekende water,

naar de psalm van de landman.

Het toverbos vol

jonge vogels schrikt,

als ik me prik

aan de christusdoorn.

Vreugde,

als de zomer zijn dagen openzet,

als een koningskind onstuimig speelt,

bij de pijl naar nirwana.

Hoeveel onschuld

verbergt het rood?

Edith OEYEN

TOVERLICHT

bij werk van Claire Vanden Abeele

Op de schommel van onzekerheid

groeit twijfel. In de schaduw van vogels

zweef ik naar het onbekende

mijn huid schrompelt van pijn

bij het zien van zoveel onrecht

geuren verdampen rondom bloemen

als de zon de dag tooit

wie is genezer van onbegrip?

wie is heler bij ontroering?

strooi met gulle hand bloesems

in de lente, zodat elke bruidegom

zijn bruid welkom heet in innige

omhelzing en wij onze breekbaarheid

kunnen verbergen onder een tover van licht.

Edith OEYEN

Bosvruchten

Ze staan zo weelderig te wachten op zon

verscholen tussen groen mos en

kreupelhout zoeken zij naar warmte van zomer

een blauwe bosanemoon vertelt over de bosbessen

zo paars als het kleed van de dood

bramen rood als lippen willen smelten in mijn mond

en op een hoge eikenboom hangt

een eikel verlangend naar de wind

kastanjes schudden zich onder een dreigende lucht

en ik die alles gadesla

ben verwonderd om zoveel natuur

elke maand toont weer wat anders

Edith Oeyen

AVOND TE BRUSSEL

Er was

verwondering aanwezig

woorden gevleugeld

kregen betekenis in tijd

ontkleed tot op het bot

werd liefde meer

dan wat men denkt

dat het moet zijn.

Luisteren naar verzwegen zinnen

was perspectieven openen

van klank en kleur

was snaren van violen breken

en water dragen naar de zee.

De stad toonde duizend lichten

gaf eenzaamheid zijn naam.

Edith Oeyen

HERT

Vertwijfeld en met angstige blik 

vlucht het tussen de bomen,

rent naar de struiken en

verbergt  zich uit wanhoop

voor de dood

plots kijkt het jager

recht in de ogen,

met trage vleugelslag misleiden

rode vlinders de kogel

het hert ademt weer vrij

huppelt in het gras 

met een onbedwingbaar verlangen

zoekt hij zijn gezellen

tussen braamstruiken en ademt

weer de geur van groen.

Edith Oeyen

Gisteren droomde ik van  blauwe wolken

van zon en rust

de realiteit was verweg

een waas van onbevangenheid

omgaf mij

ik danste in een blauwe zaal

waar tegels gouden randen hadden

hoorde zingen in de verte

en blijheid veroverde mijn hart

ik genoot van zoveel vrijheid

zoveel rust was me nooit gegund

de tover werd verbroken

de deurbel klonk scherp

ik opende mijn ogen en vroeg

wie ik was.

Edith Oeyen