DIT LANDSCHAP DRAAGT

                        Bij werk van Jos Vanden Eynde

Dit landschap draagt tekens van pijn

bomen buigen als schaduw valt

het zijn eenzame bossen

zonder wandelaars,

zij roepen op zuurstof

dragen vergankelijkheid in zich

wij zoeken koortsig naar verbondenheid

ontdekken ijsvelden van onbegrip

bedelen om mildheid in ons bestaan

als opgejaagd wild

klemmen wij onze klauwen

in wat nog rest

en hopen op stilte 

want stilte is de slaap van sneeuw.

Edith Oeyen

Vorige maand nog was ik in het buitenland

nomaden keken mij wantrouwig aan

hun tronie was onherkenbaar bruin getaand

door het felle zonlicht

hoe ik ook keek het was vis zoeken

op de schouw, een diagnose stellen

van iets dat onontrafelbaar was

niets begrijpend werden

mijn tranen regendruppels

zij werden verzilverd door de tijd

en bloeien nu vandaag

als rozen in mijn vaders tuin.

Edith Oeyen

Wie zijn wij hier

die dit pad bewandelen?

Kleine garnalen

uit de grote zee?

We zoeken een weg

en vinden onszelf

pas na zoveel tijd.

We blijven zoeken

en weten niet eens

waarom we hier

een kronkelpad begaan.

Edith Oeyen

Dit zonderling geheim

ontplooide in het morgenlicht

liggend op zacht mos

in vreemd verlangen gehuld

vond zij het wonder

dat de naam liefde draagt

zijn glimlach was

een vurig lied

dat eenzaamheid verdrijven deed

beiden schrijden ze nu naast elkaar

ontkleden wind en bomen

hebben samen dromen

zetten zich bij de rivier

in het kantelend avondrood

dit zonderling geheim

liet hen zwijgzaam

drinken van elkaars verlangen

liefde heeft een naam.

Edith  Oeyen

DE STERREN VERTELLEN

Ze draagt de pijn van jaren in zich

het verlies van zoveel is ondraaglijk hard

realiteit noemt men het

soms als de zon schijnt lacht ze even

want dan straalt haar warme huid

dan streelt de wind haar haren

soms kijkt zij uren in de nacht

de donkere lucht beangstigt haar

even een glimlach dan

want de sterren vertellen

dat de nacht zo donker is

als men hem wil zien.

Zij draagt de pijn van jaren in zich

eelt op haar ziel heeft haar gehard

ze kan het leven aan.

Edith Oeyen

Weeral is een tijd voorbij

van zon en wind en regen

bloedwarme dagen vergezelden ons

heimweepijn bewoont ons hart

nu dagen veel licht verliezen

weldra groeien weer

kristallen bloemen op het raam

staat het riet roerloos bij de vijver

en nu wij weer die glimlach zien

van vrienden rondom ons

lijkt het alsof wij

een wonderbaar fluisteren

door onze aderen horen vloeien

in de schemer van het najaar

slaan wij onze vleugels uit

bij een vleugje poëzie.

Edith Oeyen

Zij IV

Zij was de liefste vrouw

die ik ooit kende

maar droefheid woonde in haar ogen

onbewogen soms staarde ze me aan

een traan welde in me op

en toen ik haar oude dagen zag

wist ik dat ook mijn jeugd voorgoed voorbij was,

dat een boterham met suiker

nooit meer zo zou smaken

als aan de oude houten tafel

waar mijn grootmoeder brood sneed,

waar zij koffie schonk in een gebroken tas

zij ken de geen weelde

wel liefde die zij aan ons doorgaf. 

Nu nog ruik ik haar geur

als zij in mijn denken woont.

Edith Oeyen

Lopend over de kerkhofpaden

werd mijn stilte doorbroken,

mijn stap stopte

ik luisterde naar jeugdige stemmen,

in hun fluistering vertelde zij:

over een droom van geluk

over hun zweven op witte wolken

over het volgen van elke aardse beweging

over het zijn van engelenvleugels 

en het wegdragen van pijn

naar de overkant

zij vroegen mij

bewaar elke zachtheid

die je bewoont

wees niet droef om ons

want wij zijn de sleutelbloemen

die bloeien in de lente,

ieder jaar weer.

Bij het lezen van hun namen

ontdekte ik de onschuld van kinderen

ook de zachte aarde die hen toedekte,

een warme gloed doorstroomde mijn lichaam.

Mijn tranen

werden  parels

opgenomen door de eeuwigheid.

Edith Oeyen

TROOST

Ze lijkt de wildebras van elke party

haar haren sluiks en ogen op feest

maar als ze eenzaam thuiskomt

groeit de pijn

ook het verlangen getroost te worden,

enkel het kind

herinnert haar

aan de duim die

verdriet verzachten deed

verleiding denken velen

zij vult de regels in.

Edith Oeyen

Laat me slapen in een onbezonnen tijd

waar kind zijn vreugde brengt,

en ieder blijheid beleeft

aan zijn dromen die ongerept de dag ingaan,

laat me slapen als het jonge gras

weer groen kleurt,

en de eerste krokus paars de weide tooit

als de zon zacht priemt

en lacht om de laatste rillingen

die over mijn rug heen lopen.

Laat me slapen tot moeheid

verleden tijd is geworden.

Edith Oeyen

En al de vlinders om haar hoofd dansen,

met zwierige vleugels betoveren ze 

de blauwe lucht,

ze fladderen vrij en onbezonnen

zij denkt haar jeugdig jong

wil meevliegen in vrijheid

genieten van zoveel zon,

zij voelt blijheid in haar hart

en weet geluk is soms

een straaltje warmte op

je huid.

Edith Oeyen