Lopend over de kerkhofpaden

werd mijn stilte doorbroken,

mijn stap stopte

ik luisterde naar jeugdige stemmen,

in hun fluistering vertelde zij:

over een droom van geluk

over hun zweven op witte wolken

over het volgen van elke aardse beweging

over het zijn van engelenvleugels 

en het wegdragen van pijn

naar de overkant

 

zij vroegen mij

bewaar elke zachtheid

die je bewoont

wees niet droef om ons

want wij zijn de sleutelbloemen

die bloeien in de lente,

ieder jaar weer.

 

Bij het lezen van hun namen

ontdekte ik de onschuld van kinderen

ook de zachte aarde die hen toedekte,

een warme gloed doorstroomde mijn lichaam.

 

Mijn tranen

werden  parels

opgenomen door de eeuwigheid.

 

 

Edith Oeyen

 

TROOST

 

Ze lijkt de wildebras van elke party

haar haren sluiks en ogen op feest

 

maar als ze eenzaam thuiskomt

groeit de pijn

ook het verlangen getroost te worden,

 

enkel het kind

herinnert haar

aan de duim die

verdriet verzachten deed

 

verleiding denken velen

zij vult de regels in.

 

Edith Oeyen

 

Laat me slapen in een onbezonnen tijd

waar kind zijn vreugde brengt,

en ieder blijheid beleeft

aan zijn dromen die ongerept de dag ingaan,

 

laat me slapen als het jonge gras

weer groen kleurt,

en de eerste krokus paars de weide tooit

 

als de zon zacht priemt

en lacht om de laatste rillingen

die over mijn rug heen lopen.

 

Laat me slapen tot moeheid

verleden tijd is geworden.

 

 

Edith Oeyen

 

En al de vlinders om haar hoofd dansen,

met zwierige vleugels betoveren ze 

de blauwe lucht,

ze fladderen vrij en onbezonnen

 

zij denkt haar jeugdig jong

wil meevliegen in vrijheid

genieten van zoveel zon,

zij voelt blijheid in haar hart

en weet geluk is soms

een straaltje warmte op

je huid.

Edith Oeyen 

 

ZINGENDE GOLVEN

 

 

Het strand lijkt

van gouden weemoed vervuld

als de wind zijn lied fluit

 

wij staren roerloos

over zingende golven,

luisteren  naar verloren stemmen

voelen de zachte schemer

als warme gloed

 

als een witte ridder

prijkt de ivoren maan

in dit avondblauw

zij geeft ons de adem

en de droom voor morgen.

 

 

Edith Oeyen

 

VRIENDEN

 

Aan Ronny Luyckx

 

 

Ze praten over allerlei

ook de pijn uit hun hart

betraande ogen

 

rood

 

is ook de zon in de ochtend

voor wie ze schijnen ziet

 

dagen zonder woord

en dan de vloed van zoveel zwijgen

wie vertrouwt hem en wie haar

beiden vertellen,

lachen hun stress even weg

 

en dan zwaait de deur

open naar morgen

de realiteit wacht

maar toch overwinnen ze beiden

na zoveel samenhorigheid.

 

 

Edith Oeyen

 

Dame in het bos

 

 

Wie verschuilt zich

tussen het lover,

tussen verwerkt hout

van een bos

is zij een dame

of iemand die schaamte kent

 

verborgen voor onze ogen

speelt zij een spel,

net als kinderen

in hun jong zijn

 

zij pleegt te vragen

wie haar vinden zal

en wacht…

 

 

Edith Oeyen

 

MISTIGE BLIK

 

            Bij een schilderij

 

Zijn verblinde blik zoekt naar vreugde

hij kijkt naar jouw mond

en weet dat sprakeloosheid

een woning rondom hem bouwde

 

bij het ontdekken van winterbloemen

ontspringt blijheid en licht

dan bidt hij met stille stem:

 

neem toch die kille vlammen

uit mijn ogen, opdat ik weer

kan luisteren naar het zingen

van de populieren in het blauwe dal

en rozen kan ontwaren

in de tuin tussen de notelaars

 

dan zal ik dansen

om de pijn die me kwelt

te ontvluchten.

 

 

 

Edith Oeyen

BRUG AAN DE SEINE

 

Hoe blauw en kleur hier samenvloeien,

hoe water beweegt en levend wordt

dit beeld op het netvlies getekend 

is als een schaduw van huizen

die ontwaken onder de rode daken

 

over de brug lopen dichters

en schilders hand in hand

bekijken het water

als dunne wijn ,

dat vloeit van hier naar elders

 

een kind prevelt met zachte stem:

spoel jij het water over elke nacht

en geef de dag nieuw leven

want hier is blauw en kleur

een samenspel van zoveel dingen 

 

zuurstof laat mijn bloed weer stromen.

 

 

Edith Oeyen
 

DUIZEND NACHTBLOEMEN

Als lamgeslagen buig ik mijn stramme leden

tot op de grond die ik bewoon,

ik wil grote schoonmaak houden,

maar gedempt fluisteren stemmen,

zwanger van vernieling liggen dagen voor ons.

Zwarte dagen

die om ons bewustzijn vragen

terwijl een dodenwind

over het avondland raast.

De mijn van mijn stad

zal als opbergkast worden gebruikt

kernafval zal onze grond vervuilen.

Waar blijft het drinkbaar water

de toekomst voor onze kinderen?

Zal ik mij bevragen bij een late nacht

of moet ik onrust laten groeien?

Is er geen weg terug

als elkeen zich op de borst slaat

en kijkt?

Als lamgeslagen buig ik weer mijn stramme leden

wil betogen voor de grond waarop ik woon

kernafval mag niet worden gedumpt!

Ik vraag duizend nachtbloemen te planten

in elke schacht

van de weldra gesloten mijn.

Edith Oeyen

Dit is de stilte

van een nieuw begin

waarin men liefde schrijft

rijpend tarwe

wordt straks brood

waarvan we samen eten

na het vinden

van een nieuwe morgen

verbannen we de aarzeling.


Edith Oeyen

uit: 'Op vleugels van verlegen schaamte'

Bruisende golven
krijsende meeuwen
een schreeuwend kind
en een paartje
hand in hand

vakantiedag aan zee
wandeling met twee
in een ontspannen sfeer

geeft weer energie voor morgen.

Edith Oeyen