En als ik dan niets meer ben
dan een foto op de schoorsteen
of een grafzerk
op het kerkhof
vergeet dan niet hoe ik
van bloemen hield
van sneeuw en van regen
hoe ik van mensen hield
van kinderen en van dieren

lees me dan in de kelk van een witte bloem
of op het blad van een plataan
als ik ben moeten gaan


Edith Oeyen

ZINGENDE GOLVEN

Het strand lijkt

van gouden weemoed vervuld

als de wind zijn lied fluit

wij staren roerloos

over zingende golven,

luisteren  naar verloren stemmen

voelen de zachte schemer

als warme gloed

als een witte ridder

prijkt de ivoren maan

in dit avondblauw

zij geeft ons de adem

en de droom voor morgen.

Edith Oeyen

Vriendschap is in stil vertrouwen
steed weer op die ander bouwen
vriendschap geeft ons steeds de moed
te leven in een milde gloed
van zon, van water en van wind,
vriendschap is het fijnste kind.

BLAUW

Dit is de sterkte van een sprookje

van water dat de zee inkleurt,

met zachte hand betasten wij

de bloemkolkende golven,

als een vis opspringend

tegen de lucht

spatten kleuren uit elkaar

zij plaatsen gele huizen

rode muren en

grijze straten

laten ons zichtbaar blozen

als blauw de wolken scandeert

tot een avonddeken

warmte geeft een veilig gevoel.

Edith Oeyen

Gezin op bank

Dronken van geluk en liefde

hebben zij zich op de bank gezet

geruisloos bloeien er

rozen in zijn hand,

zij draagt het kind van verlangen

en samen weerspiegelen zij

de glans van liefde

en onsterfelijkheid.

Edith Oeyen

Ingetogen verdriet

            Bij een foto van François Mommen

Zij zit vertwijfeld in zichzelf gekeerd

gebogen rug en hoofd

haar gladde huid

is jong van jaren,

haar hart met heimweepijn gevuld

roept om begrip

en vraagt om liefde

vermoeid is zij van wenen,

zij weet haar tranen

vermengt met regendruppels

uiteengespat tegen de wand

straks breekt zij uit

en wil zij eeuwig slapen

of wenst zij soms

dat bloemen weer voor haar ontluiken

en zij haar glimlach tonen kan

in het zonlicht

dat haar verwarmt.

Edith Oeyen

DIT LANDSCHAP DRAAGT

                        Bij werk van Jos Vanden Eynde

Dit landschap draagt tekens van pijn

bomen buigen als schaduw valt

het zijn eenzame bossen

zonder wandelaars,

zij roepen op zuurstof

dragen vergankelijkheid in zich

wij zoeken koortsig naar verbondenheid

ontdekken ijsvelden van onbegrip

bedelen om mildheid in ons bestaan

als opgejaagd wild

klemmen wij onze klauwen

in wat nog rest

en hopen op stilte 

want stilte is de slaap van sneeuw.

Edith Oeyen

Vorige maand nog was ik in het buitenland

nomaden keken mij wantrouwig aan

hun tronie was onherkenbaar bruin getaand

door het felle zonlicht

hoe ik ook keek het was vis zoeken

op de schouw, een diagnose stellen

van iets dat onontrafelbaar was

niets begrijpend werden

mijn tranen regendruppels

zij werden verzilverd door de tijd

en bloeien nu vandaag

als rozen in mijn vaders tuin.

Edith Oeyen

Wie zijn wij hier

die dit pad bewandelen?

Kleine garnalen

uit de grote zee?

We zoeken een weg

en vinden onszelf

pas na zoveel tijd.

We blijven zoeken

en weten niet eens

waarom we hier

een kronkelpad begaan.

Edith Oeyen

Dit zonderling geheim

ontplooide in het morgenlicht

liggend op zacht mos

in vreemd verlangen gehuld

vond zij het wonder

dat de naam liefde draagt

zijn glimlach was

een vurig lied

dat eenzaamheid verdrijven deed

beiden schrijden ze nu naast elkaar

ontkleden wind en bomen

hebben samen dromen

zetten zich bij de rivier

in het kantelend avondrood

dit zonderling geheim

liet hen zwijgzaam

drinken van elkaars verlangen

liefde heeft een naam.

Edith  Oeyen

DE STERREN VERTELLEN

Ze draagt de pijn van jaren in zich

het verlies van zoveel is ondraaglijk hard

realiteit noemt men het

soms als de zon schijnt lacht ze even

want dan straalt haar warme huid

dan streelt de wind haar haren

soms kijkt zij uren in de nacht

de donkere lucht beangstigt haar

even een glimlach dan

want de sterren vertellen

dat de nacht zo donker is

als men hem wil zien.

Zij draagt de pijn van jaren in zich

eelt op haar ziel heeft haar gehard

ze kan het leven aan.

Edith Oeyen