Haar ogen

Ze buigt zich een beetje stram

de winter heeft haar leden

stijf en koud gemaakt

toch blijft ze

hardnekkig geloven in zichzelf

verzet zich tegen natuurgrillen

en kijkt zacht

over mijn schouders heen

ze verwarmt me

en terwijl ik geniet

van haar gevoelligheid

vallen haar stralen

op de bevroren grond

een langverwachte zoen

ontdooit de kilte

na zoveel dagen wachten.

Edith Oeyen

MIJN KIND

Met je heldere ogen

heb jij de glans van de zon veroverd

het goud dat over je haren straalt is edel

en je hart is een kwetsbaar huis.

Maar in de verwondering van je zijn

lees ik de vreugde om je bestaan

je speelse blik steelt mijn liefde

en op je wang kleurt blijheid een blos

mijn kind

nu de dag sneller wordt

en ik in verlegenheid naar je kijk

hoor ik weer mijn eigen taal e

n lach om de jeugd die mij eens bewoonde

maar jij belooft duizend en zes dingen

aan morgen

en in je handen ligt een vragen de toekomst

hoe dan ook mijn kind

je leven is meer

dan duizend vragen

je leven is meer dan

duizend beloften

je leven is een geschenk

van de schepper

wees er zuinig mee.

Edith oeyen

DE TIJD HEEFT…

            Aan W. N.

Traag ontwaakt de lente

zij strooit zonnestralen om je heen,

jij leeft intens en ademt

gedreven de stiptheid uit,

geluidloos beweeg jij je

in het letterland

met in je hand

de mildheid van een ochtend.

De tijd heeft met vlugge jaren gespeeld

en drijft nu op een late zomerwind.

Op vleugels van witte sluiers

leg ik mijn wensen voor jou

voor al de dagen die nog voor je liggen.

Edith Oeyen

SAMEN

Kijk, in dit rood

brandt de zon onzichtbaar

leed in vele leden

wij weten,

moordenaars hebben een zwarte ziel

mijn hart verteert van angst.

Ach, het rood

kleurt ook het bloed van vogels

één hoogstaand

één gebogen,

samen gaan ze op zoek naar bloesems

strooien tederheid in zoveel pijn

als zachte balsem voor latere dagen.

Edith Oeyen

Er is zoveel te zeggen

Hoe heeft het groen zich daar kunnen nestelen

hoog op de berg van ver gelegen,

ademt hij niet de zuurstof in

opdat de blauwe lucht  zijn flanken kleurt

zichtbaar ontdaan
prijkt hij statig boven struiken

weet zich koning
en bij wijlen

een eenzaamheid op vrije hoogte.

Edith Oeyen

De kinesist

                  Aan G. Delamotte

Levendige ogen

vol pretlichtjes

begroeten haar als hij

de kamer binnenkomt.

Hij bekijkt de patiënt

en glimlacht:

-         er is nog werk

      verduidelijkt hij -

schuift de tafel vrij

en zegt haar

daarop plaats te nemen

ze luistert als lamgeslagen

trotseert de bewegingen

die hij doet

soms klinkt

een geluid van onmacht

uit haar mond

hij tracht haar te helpen

en zij beseft dat hardheid hier

zijn plaats heeft.

Straks kan ze er wellicht om lachen

dan heeft zij pretlichtjes in haar ogen.

Edith Oeyen

Verpleegster VIII

Hoe zij de doodservaring had beleefd 

waren woorden van angst

die uit haar braken,

haar adem nog kort en
zweet op het voorhoofd.

Ze had gestreden,

tot tweemaal toe

ze had gewonnen

en de overwinning was haar gegund.

Nog steeds draagt ze

herinneringen van blauw

op haar lijf,

ze herademt als ze vertelt

hoe kort de poort van de dood

bij haar stond,

hoe zij ontglipte aan

de man in zwart.

Zij prijst haar man

en weet zich gelukkig

nu ze weer haar dagtaak aankan.

Zij lijkt van steen

maar het merg

is van het zachtste zacht.

Edith Oeyen

WALMEN SMOG

Hier leeft somberheid

deze vlakte getekend in grijs-wit

laat ons mediteren

en zoeken naar heldere horizonten 

wit stof drijft blauw uit de wolken,

walmen rook ontstijgen

de schoorsteenpijpen

smog beneemt ons de adem

wij hebben vrees voor onze longen

voor duisternis en het mortuarium 

laat ons vluchten

uit deze cirkel van grijs

want in de verte geven autolampen

weer licht.

Edith Oeyen

BRUG AAN DE SEINE

Hoe blauw en kleur hier samenvloeien,

hoe water beweegt en levend wordt

dit beeld op het netvlies getekend 

is als een schaduw van huizen

die ontwaken onder de rode daken

over de brug lopen dichters

en schilders hand in hand

bekijken het water

als dunne wijn ,

dat vloeit van hier naar elders

een kind prevelt met zachte stem:

spoel jij het water over elke nacht

en geef de dag nieuw leven

want hier is blauw en kleur

een samenspel van zoveel dingen 

zuurstof laat mijn bloed weer stromen.

Edith Oeyen

Ze telt de tijd

per seconde af

verbijt de pijn

schudt rillingen uit haar lijf

kijkt naar de bloemenvaas

witte rozen

vertellen haar

dat er langer doornen zijn

dan bloemblaadjes

kon ze maar dagelijks

het fluweel voelen

van de zachtheid

die soms het leven biedt.

Edith Oeyen

Met ingetogenheid
stapt ze de kamer binnen
haar ogen spreken begripvol
over de liefde voor haar werk,

een luisterend oor
een schouderklop
en geduldig in de verzorging.


Haar opgestoken haar
wipt op en neer
wuift met blonde lokken
haar jeugdig zijn aan

zij is de zon
die in mijn kamer
zachte stralen werpt
en mij mijn pijn doet vergeten.


Edith Oeyen

Dit zonderling geheim

ontplooide in het morgenlicht

In vreemd verlangen gehuld

vond zij het wonder

dat de naam liefde draagt

zijn glimlach was

een vurig lied

dat eenzaamheid verdrijven deed

beiden schrijden ze nu naast elkaar

ontkleden wind en bomen

hebben samen dromen

zetten zich bij de rivier

in het kantelend avondrood

dit zonderling geheim

liet hen zwijgzaam

drinken van elkanders  verlangen

liefde heeft een naam.

Edith Oeyen

VAARGEUL IN DE MIST

Versluierd in grijs hangt

de tijd gewoon tijd te zijn

even rusten op de bank

en luisteren naar

de geheimen van het water

een zachte droom stijgt op

werpt toverzaden rondom ons

gevoed door liefde

verminderen wij elkanders pijn

geluidloos hangt de schemer

tussen vandaag en wat komen zal.

Edith Oeyen