Gedichten: Edith Oeyen, poëzie is mijn passie
Vaargeul in de mistVAARGEUL IN DE MIST
Versluierd in grijs hangt
de tijd gewoon tijd te zijn
even rusten op de bank
en luisteren naar
de geheimen van het water
een zachte droom stijgt op
werpt toverzaden rondom ons
gevoed door liefde
verminderen wij elkanders pijn
geluidloos hangt de schemer
tussen vandaag en wat komen zal.
Edith Oeyen
Bosvruchten
ze staan zo weelderig te wachten op zon
verscholen tussen groen mos en
kreupelhout zoeken zij naar warmte van zomer
een blauwe bosanemoon vertelt over de bosbessen
zo paars als het kleed van de dood
bramen rood als lippen willen smelten in mijn mond
en op een hoge eikenboom hangt
een eikel verlangend naar de wind
kastanjes schudden zich onder een dreigende lucht
en ik die alles gadesla
ben verwonderd om zoveel natuur
elke maand toont weer wat anders
Edith Oeyen
HERFSTIG
Dit herfstig beeld
beneveld door mist
geeft een wazig zicht
aan onze ogen
onbewogen prijken paddestoelen
tussen afgevallen bladeren
kabouterhuisjes zegt mijn kleinzoon,
terwijl ik herinneringen bouw
aan gisteren en voorbije dagen,
beneveld is dit herfstig beeld
rijk aan kleur en zacht van aanvoelen.
Edith Oeyen
En als ik
En als ik dan niets meer ben
dan een foto op de schoorsteen
of een grafzerk
op het kerkhof
vergeet dan niet hoe ik
van bloemen hield
van sneeuw en van regen
hoe ik van mensen hield
van kinderen en van dieren
lees me dan in de kelk van een witte bloem
of op het blad van een plataan
als ik ben moeten gaan
Edith Oeyen
KIJKEN IN DE VERTE
KIJKEN IN DE VERTE
Door een sleutelgat
verken ik de tijd
zie een rode verte
die ons vertelt
dat de zon verbleekt
een vroege wind komt op
wuift naar verwelkte rozen
en naar vogels in de lucht
ik denk even aan
Gods scheppingshand
en aan de dag dat ik zal sterven
rood is de verte
rood is de kleur van bloed
rood is ook de kleur van liefde.
Edith Oeyen
Zingende golven
ZINGENDE GOLVEN
Het strand lijkt
van gouden weemoed vervuld
als de wind zijn lied fluit
wij staren roerloos
over zingende golven,
luisteren naar verloren stemmen
voelen de zachte schemer
als warme gloed
als een witte ridder
prijkt de ivoren maan
in dit avondblauw
zij geeft ons de adem
en de droom voor morgen.
Edith Oeyen
vriendschap
Vriendschap is in stil vertrouwen
steed weer op die ander bouwen
vriendschap geeft ons steeds de moed
te leven in een milde gloed
van zon, van water en van wind,
vriendschap is het fijnste kind.
Blauw
BLAUW
Dit is de sterkte van een sprookje
van water dat de zee inkleurt,
met zachte hand betasten wij
de bloemkolkende golven,
als een vis opspringend
tegen de lucht
spatten kleuren uit elkaar
zij plaatsen gele huizen
rode muren en
grijze straten
laten ons zichtbaar blozen
als blauw de wolken scandeert
tot een avonddeken
warmte geeft een veilig gevoel.
Edith Oeyen
gezin op de bank
Gezin op bank
Dronken van geluk en liefde
hebben zij zich op de bank gezet
geruisloos bloeien er
rozen in zijn hand,
zij draagt het kind van verlangen
en samen weerspiegelen zij
de glans van liefde
en onsterfelijkheid.
Edith Oeyen
Mistige blikMISTIGE BLIK
Zijn verblinde blik zoekt naar vreugde
hij kijkt naar jouw mond
en weet dat sprakeloosheid
een woning rondom hem bouwde
bij het ontdekken van winterbloemen
ontspringt blijheid en licht
dan bidt hij met stille stem:
neem toch die kille vlammen
uit mijn ogen, opdat ik weer
kan luisteren naar het zingen
van de populieren in het blauwe dal
en rozen kan ontwaren
in de tuin tussen de notelaars
dan zal ik dansen
om de pijn die me kwelt
te ontvluchten.
Edith Oeyen
Ingetogen verdriet
Ingetogen verdriet
Zij zit vertwijfeld in zichzelf gekeerd
gebogen rug en hoofd
haar gladde huid
is jong van jaren,
haar hart met heimweepijn gevuld
roept om begrip
en vraagt om liefde
vermoeid is zij van wenen,
zij weet haar tranen
vermengt met regendruppels
uiteengespat tegen de wand
straks breekt zij uit
en wil zij eeuwig slapen
of wenst zij soms
dat bloemen weer voor haar ontluiken
en zij haar glimlach tonen kan
in het zonlicht
dat haar verwarmt.
Edith Oeyen
DE PIJL NAAR NIRWANAtoverlicht
TOVERLICHT
bij werk van Claire Vanden Abeele
Op de schommel van onzekerheid
groeit twijfel. In de schaduw van vogels
zweef ik naar het onbekende
mijn huid schrompelt van pijn
bij het zien van zoveel onrecht
geuren verdampen rondom bloemen
als de zon de dag tooit
wie is genezer van onbegrip?
wie is heler bij ontroering?
strooi met gulle hand bloesems
in de lente, zodat elke bruidegom
zijn bruid welkom heet in innige
omhelzing en wij onze breekbaarheid
kunnen verbergen onder een tover van licht.
Edith OEYEN
Dit landschap draagt
DIT LANDSCHAP DRAAGT
Bij werk van Jos Vanden Eynde
Dit landschap draagt tekens van pijn
bomen buigen als schaduw valt
het zijn eenzame bossen
zonder wandelaars,
zij roepen op zuurstof
dragen vergankelijkheid in zich
wij zoeken koortsig naar verbondenheid
ontdekken ijsvelden van onbegrip
bedelen om mildheid in ons bestaan
als opgejaagd wild
klemmen wij onze klauwen
in wat nog rest
en hopen op stilte
want stilte is de slaap van sneeuw.
Edith Oeyen
Bos vruchtenBosvruchten
Ze staan zo weelderig te wachten op zon
verscholen tussen groen mos en
kreupelhout zoeken zij naar warmte van zomer
een blauwe bosanemoon vertelt over de bosbessen
zo paars als het kleed van de dood
bramen rood als lippen willen smelten in mijn mond
en op een hoge eikenboom hangt
een eikel verlangend naar de wind
kastanjes schudden zich onder een dreigende lucht
en ik die alles gadesla
ben verwonderd om zoveel natuur
elke maand toont weer wat anders
Edith Oeyen
Vorige maand
Wie zijn wij
Wie zijn wij hier
die dit pad bewandelen?
Kleine garnalen
uit de grote zee?
We zoeken een weg
en vinden onszelf
pas na zoveel tijd.
We blijven zoeken
en weten niet eens
waarom we hier
een kronkelpad begaan.
Edith Oeyen
Avond te brusselAVOND TE BRUSSEL
Er was
verwondering aanwezig
woorden gevleugeld
kregen betekenis in tijd
ontkleed tot op het bot
werd liefde meer
dan wat men denkt
dat het moet zijn.
Luisteren naar verzwegen zinnen
was perspectieven openen
van klank en kleur
was snaren van violen breken
en water dragen naar de zee.
De stad toonde duizend lichten
gaf eenzaamheid zijn naam.
Edith Oeyen
Dit zonderling geheim
Dit zonderling geheim
ontplooide in het morgenlicht
liggend op zacht mos
in vreemd verlangen gehuld
vond zij het wonder
dat de naam liefde draagt
zijn glimlach was
een vurig lied
dat eenzaamheid verdrijven deed
beiden schrijden ze nu naast elkaar
ontkleden wind en bomen
hebben samen dromen
zetten zich bij de rivier
in het kantelend avondrood
dit zonderling geheim
liet hen zwijgzaam
drinken van elkaars verlangen
liefde heeft een naam.
Edith Oeyen
HertHERT
Vertwijfeld en met angstige blik
vlucht het tussen de bomen,
rent naar de struiken en
verbergt zich uit wanhoop
voor de dood
plots kijkt het jager
recht in de ogen,
met trage vleugelslag misleiden
rode vlinders de kogel
het hert ademt weer vrij
huppelt in het gras
met een onbedwingbaar verlangen
zoekt hij zijn gezellen
tussen braamstruiken en ademt
weer de geur van groen.
Edith Oeyen