najaarszon

Alsof ze de macht

in de hand had

werpt ze een blik op mij

als onderdaan,

ik ben ondergeschikt

lig machteloos op mijn bed.

Met één zwaai

zet ze het dienblad neer,

stoot een glas water om in mijn bed,

ik schrik als ze zegt

‘Het is maar water,

straks ververzen we het laken’.

Een uur voorbij

en op mijn vraag

keert ze in gezelschap weer

een arrogante stem zegt tot mij

‘Hier is zij uit de keuken’

ze triomfeert even,

toch weet ik dat zij

nooit een tafelgast van mij zal zijn.

Edith Oeyen

Aan Dr. V. Vl.



Hoe dichter zij bij de tijd was gekomen
hoe meer operatiekoorts haar overmande
ze wou inzicht in zichzelf
en in het heelkundig gebeuren.

Lossen tongen rolden in vele monden
vergrootte haar angst
haar onzekerheid
en haar twijfel.

Toch toen de dokter haar tegemoet trad
verkleinde het spanningsveld,
met wijsheid wist hij
haar zachte lijden te verminderen,
ze had vertrouwen zien wonen in zijn ogen
toen hij een zacht woord van aanmoediging tot haar sprak.

      Zou de heling een mysterie zijn
      of zou de goddelijke  kracht hier een hand in hebben,
      mogelijk was geloof in die ander voldoende.

Want zijn wij niet allen wandelaars
op een glibberig pad
en triest als het licht uit de dag sterft?


Hier telt geen zee van woorden
maar een stilzwijgen en een blik van begrip
die uitmonden in wederzijds respect.

Vertrouwen is weten
dat God een stukje aanwezig is
in die ander.

Edith Oeyen

En als ik dan niets meer ben
dan een foto op de schoorsteen
of een grafzerk
op het kerkhof
vergeet dan niet hoe ik
van bloemen hield
van sneeuw en van regen
hoe ik van mensen hield
van kinderen en van dieren

lees me dan in de kelk van een witte bloem
of op het blad van een plataan
als ik ben moeten gaan


Edith Oeyen

ZINGENDE GOLVEN

Het strand lijkt

van gouden weemoed vervuld

als de wind zijn lied fluit

wij staren roerloos

over zingende golven,

luisteren  naar verloren stemmen

voelen de zachte schemer

als warme gloed

als een witte ridder

prijkt de ivoren maan

in dit avondblauw

zij geeft ons de adem

en de droom voor morgen.

Edith Oeyen

Vriendschap is in stil vertrouwen
steed weer op die ander bouwen
vriendschap geeft ons steeds de moed
te leven in een milde gloed
van zon, van water en van wind,
vriendschap is het fijnste kind.

BLAUW

Dit is de sterkte van een sprookje

van water dat de zee inkleurt,

met zachte hand betasten wij

de bloemkolkende golven,

als een vis opspringend

tegen de lucht

spatten kleuren uit elkaar

zij plaatsen gele huizen

rode muren en

grijze straten

laten ons zichtbaar blozen

als blauw de wolken scandeert

tot een avonddeken

warmte geeft een veilig gevoel.

Edith Oeyen

Gezin op bank

Dronken van geluk en liefde

hebben zij zich op de bank gezet

geruisloos bloeien er

rozen in zijn hand,

zij draagt het kind van verlangen

en samen weerspiegelen zij

de glans van liefde

en onsterfelijkheid.

Edith Oeyen

Ingetogen verdriet

            Bij een foto van François Mommen

Zij zit vertwijfeld in zichzelf gekeerd

gebogen rug en hoofd

haar gladde huid

is jong van jaren,

haar hart met heimweepijn gevuld

roept om begrip

en vraagt om liefde

vermoeid is zij van wenen,

zij weet haar tranen

vermengt met regendruppels

uiteengespat tegen de wand

straks breekt zij uit

en wil zij eeuwig slapen

of wenst zij soms

dat bloemen weer voor haar ontluiken

en zij haar glimlach tonen kan

in het zonlicht

dat haar verwarmt.

Edith Oeyen

DIT LANDSCHAP DRAAGT

                        Bij werk van Jos Vanden Eynde

Dit landschap draagt tekens van pijn

bomen buigen als schaduw valt

het zijn eenzame bossen

zonder wandelaars,

zij roepen op zuurstof

dragen vergankelijkheid in zich

wij zoeken koortsig naar verbondenheid

ontdekken ijsvelden van onbegrip

bedelen om mildheid in ons bestaan

als opgejaagd wild

klemmen wij onze klauwen

in wat nog rest

en hopen op stilte 

want stilte is de slaap van sneeuw.

Edith Oeyen