Zaterdag 14 oktober 2006

Verpleegster II

Alsof ze de macht

in de hand had

werpt ze een blik op mij

als onderdaan,

ik ben ondergeschikt

lig machteloos op mijn bed.

Met één zwaai

zet ze het dienblad neer,

stoot een glas water om in mijn bed,

ik schrik als ze zegt

‘Het is maar water,

straks ververzen we het laken’.

Een uur voorbij

en op mijn vraag

keert ze in gezelschap weer

een arrogante stem zegt tot mij

‘Hier is zij uit de keuken’

ze triomfeert even,

toch weet ik dat zij

nooit een tafelgast van mij zal zijn.

Edith Oeyen

Geschreven door Edith Oeyen om 12:37 Reageer op dit bericht

Reageer op dit bericht

Zaterdag 14 oktober 2006

Ze telt de tijd

per seconde af

verbijt de pijn

schudt rillingen uit haar lijf

kijkt naar de bloemenvaas

witte rozen

vertellen haar

dat er langer doornen zijn

dan bloemblaadjes

kon ze maar dagelijks

het fluweel voelen

van de zachtheid

die soms het leven biedt.

Edith Oeyen

Geschreven door Edith Oeyen om 07:53 Reageer op dit bericht

Vrijdag 13 oktober 2006

Verpleegster I

Met ingetogenheid
stapt ze de kamer binnen
haar ogen spreken begripvol
over de liefde voor haar werk,

een luisterend oor
een schouderklop
en geduldig in de verzorging.

Haar opgestoken haar
wipt op en neer
wuift met blonde lokken
haar jeugdig zijn aan

zij is de zon
die in mijn kamer
zachte stralen werpt
en mij mijn pijn doet vergeten.

Edith Oeyen

Geschreven door Edith Oeyen om 07:54 Reageer op dit bericht

Donderdag 12 oktober 2006

VERTROUWEN

Aan Dr. V. Vl.

Hoe dichter zij bij de tijd was gekomen
hoe meer operatiekoorts haar overmande
ze wou inzicht in zichzelf
en in het heelkundig gebeuren.

Lossen tongen rolden in vele monden
vergrootte haar angst
haar onzekerheid
en haar twijfel.

Toch toen de dokter haar tegemoet trad
verkleinde het spanningsveld,
met wijsheid wist hij
haar zachte lijden te verminderen,
ze had vertrouwen zien wonen in zijn ogen
toen hij een zacht woord van aanmoediging tot haar sprak.

      Zou de heling een mysterie zijn
      of zou de goddelijke kracht hier een hand in hebben,
      mogelijk was geloof in die ander voldoende.

Want zijn wij niet allen wandelaars
op een glibberig pad
en triest als het licht uit de dag sterft?

Hier telt geen zee van woorden
maar een stilzwijgen en een blik van begrip
die uitmonden in wederzijds respect.

Vertrouwen is weten
dat God een stukje aanwezig is
in die ander.

Edith Oeyen

Geschreven door Edith Oeyen om 00:00 2 reacties Reageer op dit bericht

Donderdag 21 september 2006

Dit zonderling geheim

ontplooide in het morgenlicht

In vreemd verlangen gehuld

vond zij het wonder

dat de naam liefde draagt

zijn glimlach was

een vurig lied

dat eenzaamheid verdrijven deed

beiden schrijden ze nu naast elkaar

ontkleden wind en bomen

hebben samen dromen

zetten zich bij de rivier

in het kantelend avondrood

dit zonderling geheim

liet hen zwijgzaam

drinken van elkanders verlangen

liefde heeft een naam.

Edith Oeyen

Geschreven door Edith Oeyen om 07:26 1 reactie Reageer op dit bericht

Woensdag 20 september 2006

Vaargeul in de mist

VAARGEUL IN DE MIST

Versluierd in grijs hangt

de tijd gewoon tijd te zijn

even rusten op de bank

en luisteren naar

de geheimen van het water

een zachte droom stijgt op

werpt toverzaden rondom ons

gevoed door liefde

verminderen wij elkanders pijn

geluidloos hangt de schemer

tussen vandaag en wat komen zal.

Edith Oeyen

Geschreven door Edith Oeyen om 05:30 Reageer op dit bericht

Zondag 17 september 2006

Bosvruchten

ze staan zo weelderig te wachten op zon

verscholen tussen groen mos en

kreupelhout zoeken zij naar warmte van zomer

een blauwe bosanemoon vertelt over de bosbessen

zo paars als het kleed van de dood

bramen rood als lippen willen smelten in mijn mond

en op een hoge eikenboom hangt

een eikel verlangend naar de wind

kastanjes schudden zich onder een dreigende lucht

en ik die alles gadesla

ben verwonderd om zoveel natuur

elke maand toont weer wat anders

Edith Oeyen

Geschreven door Edith Oeyen om 22:46 Reageer op dit bericht

Zondag 17 september 2006

HERFSTIG

Dit herfstig beeld

beneveld door mist

geeft een wazig zicht

aan onze ogen

onbewogen prijken paddestoelen

tussen afgevallen bladeren

kabouterhuisjes zegt mijn kleinzoon,

terwijl ik herinneringen bouw

aan gisteren en voorbije dagen,

beneveld is dit herfstig beeld

rijk aan kleur en zacht van aanvoelen.

Edith Oeyen

Geschreven door Edith Oeyen om 22:43 Reageer op dit bericht

Zaterdag 16 september 2006

En als ik

En als ik dan niets meer ben
dan een foto op de schoorsteen
of een grafzerk
op het kerkhof
vergeet dan niet hoe ik
van bloemen hield
van sneeuw en van regen
hoe ik van mensen hield
van kinderen en van dieren

lees me dan in de kelk van een witte bloem
of op het blad van een plataan
als ik ben moeten gaan

Edith Oeyen

Geschreven door Edith Oeyen om 23:04 Reageer op dit bericht

Zaterdag 16 september 2006

KIJKEN IN DE VERTE

Door een sleutelgat

verken ik de tijd

zie een rode verte

die ons vertelt

dat de zon verbleekt

een vroege wind komt op

wuift naar verwelkte rozen

en naar vogels in de lucht

ik denk even aan

Gods scheppingshand

en aan de dag dat ik zal sterven

rood is de verte

rood is de kleur van bloed

rood is ook de kleur van liefde.

Edith Oeyen

Geschreven door Edith Oeyen om 07:03 Reageer op dit bericht

Zaterdag 16 september 2006

Zingende golven

ZINGENDE GOLVEN

Het strand lijkt

van gouden weemoed vervuld

als de wind zijn lied fluit

wij staren roerloos

over zingende golven,

luisteren naar verloren stemmen

voelen de zachte schemer

als warme gloed

als een witte ridder

prijkt de ivoren maan

in dit avondblauw

zij geeft ons de adem

en de droom voor morgen.

Edith Oeyen

Geschreven door Edith Oeyen om 07:02 Reageer op dit bericht

Vrijdag 15 september 2006

vriendschap

Vriendschap is in stil vertrouwen
steed weer op die ander bouwen
vriendschap geeft ons steeds de moed
te leven in een milde gloed
van zon, van water en van wind,
vriendschap is het fijnste kind.

Geschreven door Edith Oeyen om 17:52 Reageer op dit bericht

Vrijdag 15 september 2006

Blauw

BLAUW

Dit is de sterkte van een sprookje

van water dat de zee inkleurt,

met zachte hand betasten wij

de bloemkolkende golven,

als een vis opspringend

tegen de lucht

spatten kleuren uit elkaar

zij plaatsen gele huizen

rode muren en

grijze straten

laten ons zichtbaar blozen

als blauw de wolken scandeert

tot een avonddeken

warmte geeft een veilig gevoel.

Edith Oeyen

Geschreven door Edith Oeyen om 16:03 Reageer op dit bericht

Dinsdag 12 september 2006

gezin op de bank

Gezin op bank

Dronken van geluk en liefde

hebben zij zich op de bank gezet

geruisloos bloeien er

rozen in zijn hand,

zij draagt het kind van verlangen

en samen weerspiegelen zij

de glans van liefde

en onsterfelijkheid.

Edith Oeyen

Geschreven door Edith Oeyen om 12:08 Reageer op dit bericht

Zondag 10 september 2006

Mistige blik

MISTIGE BLIK

Zijn verblinde blik zoekt naar vreugde

hij kijkt naar jouw mond

en weet dat sprakeloosheid

een woning rondom hem bouwde

bij het ontdekken van winterbloemen

ontspringt blijheid en licht

dan bidt hij met stille stem:

neem toch die kille vlammen

uit mijn ogen, opdat ik weer

kan luisteren naar het zingen

van de populieren in het blauwe dal

en rozen kan ontwaren

in de tuin tussen de notelaars

dan zal ik dansen

om de pijn die me kwelt

te ontvluchten.

Edith Oeyen

Geschreven door Edith Oeyen om 17:15 1 reactie Reageer op dit bericht

Zaterdag 9 september 2006

Ingetogen verdriet

Ingetogen verdriet

Bij een foto van François Mommen

Zij zit vertwijfeld in zichzelf gekeerd

gebogen rug en hoofd

haar gladde huid

is jong van jaren,

haar hart met heimweepijn gevuld

roept om begrip

en vraagt om liefde

vermoeid is zij van wenen,

zij weet haar tranen

vermengt met regendruppels

uiteengespat tegen de wand

straks breekt zij uit

en wil zij eeuwig slapen

of wenst zij soms

dat bloemen weer voor haar ontluiken

en zij haar glimlach tonen kan

in het zonlicht

dat haar verwarmt.

Edith Oeyen

Geschreven door Edith Oeyen om 00:00 Reageer op dit bericht

Vrijdag 8 september 2006

DE PIJL NAAR NIRWANA

PIJL NAAR NIRWANA

Luister naar het zoekende water,

naar de psalm van de landman.

Het toverbos vol

jonge vogels schrikt,

als ik me prik

aan de christusdoorn.

Vreugde,

als de zomer zijn dagen openzet,

als een koningskind onstuimig speelt,

bij de pijl naar nirwana.

Hoeveel onschuld

verbergt het rood?

Edith OEYEN

Geschreven door Edith Oeyen om 23:40 Reageer op dit bericht

Vrijdag 8 september 2006

toverlicht

TOVERLICHT

bij werk van Claire Vanden Abeele

Op de schommel van onzekerheid

groeit twijfel. In de schaduw van vogels

zweef ik naar het onbekende

mijn huid schrompelt van pijn

bij het zien van zoveel onrecht

geuren verdampen rondom bloemen

als de zon de dag tooit

wie is genezer van onbegrip?

wie is heler bij ontroering?

strooi met gulle hand bloesems

in de lente, zodat elke bruidegom

zijn bruid welkom heet in innige

omhelzing en wij onze breekbaarheid

kunnen verbergen onder een tover van licht.

Edith OEYEN

Geschreven door Edith Oeyen om 23:40 Reageer op dit bericht

Woensdag 6 september 2006

Dit landschap draagt

DIT LANDSCHAP DRAAGT

Bij werk van Jos Vanden Eynde

Dit landschap draagt tekens van pijn

bomen buigen als schaduw valt

het zijn eenzame bossen

zonder wandelaars,

zij roepen op zuurstof

dragen vergankelijkheid in zich

wij zoeken koortsig naar verbondenheid

ontdekken ijsvelden van onbegrip

bedelen om mildheid in ons bestaan

als opgejaagd wild

klemmen wij onze klauwen

in wat nog rest

en hopen op stilte

want stilte is de slaap van sneeuw.

Edith Oeyen

Geschreven door Edith Oeyen om 23:35 2 reacties Reageer op dit bericht

Dinsdag 5 september 2006

Bos vruchten

Bosvruchten

Ze staan zo weelderig te wachten op zon

verscholen tussen groen mos en

kreupelhout zoeken zij naar warmte van zomer

een blauwe bosanemoon vertelt over de bosbessen

zo paars als het kleed van de dood

bramen rood als lippen willen smelten in mijn mond

en op een hoge eikenboom hangt

een eikel verlangend naar de wind

kastanjes schudden zich onder een dreigende lucht

en ik die alles gadesla

ben verwonderd om zoveel natuur

elke maand toont weer wat anders

Edith Oeyen

Geschreven door Edith Oeyen om 23:24 Reageer op dit bericht

Reageer op dit bericht

Bij een foto van François Mommen

PIJL NAAR NIRWANA

Luister naar het zoekende water,

naar de psalm van de landman.

Het toverbos vol

jonge vogels schrikt,

als ik me prik

aan de christusdoorn.

Vreugde,

als de zomer zijn dagen openzet,

als een koningskind onstuimig speelt,

bij de pijl naar nirwana.

Hoeveel onschuld

verbergt het rood?

Edith OEYEN

Meer van Gedichten: Edith Oeyen, poëzie is mijn passie