Gedichten: Edith Oeyen, poëzie is mijn passie
TIJD
Om zoveel tijd te doden moet je fit zijn
zwemmen kun je dan,
fietsen en lopen
maar om de tijd te doden dat je
op heling wacht moet je
geduld hebben
niet te veel vragen stellen
en hopen dat je ergens de kracht vindt
om positief te blijven
zoveel tijd nu en niets
wat boeien kan
was ik maar weer zoals voorheen.
Edith Oeyen
najaarszon
Met zoveel zon
kan het najaar niet leven
of toch denken we dan
we proeven de warmte nog even
vooraleer de grote koude
ons weer rillen laat
het raam weerkaatst nog een laatste maal
de gouden stralen die
ik missen zal
en waar ik naar vraag
elke dag weer
tot de zomer zijn poorten opent
dan zal ik zingen op het groene gras
en weten de winter is voorbij.
edith oeyen
Verpleegster II
Alsof ze de macht
in de hand had
werpt ze een blik op mij
als onderdaan,
ik ben ondergeschikt
lig machteloos op mijn bed.
Met één zwaai
zet ze het dienblad neer,
stoot een glas water om in mijn bed,
ik schrik als ze zegt
‘Het is maar water,
straks ververzen we het laken’.
Een uur voorbij
en op mijn vraag
keert ze in gezelschap weer
een arrogante stem zegt tot mij
‘Hier is zij uit de keuken’
ze triomfeert even,
toch weet ik dat zij
nooit een tafelgast van mij zal zijn.
Edith Oeyen
Ze telt de tijd
per seconde af
verbijt de pijn
schudt rillingen uit haar lijf
kijkt naar de bloemenvaas
witte rozen
vertellen haar
dat er langer doornen zijn
dan bloemblaadjes
kon ze maar dagelijks
het fluweel voelen
van de zachtheid
die soms het leven biedt.
Edith Oeyen
Verpleegster IMet ingetogenheid
stapt ze de kamer binnen
haar ogen spreken begripvol
over de liefde voor haar werk,
een luisterend oor
een schouderklop
en geduldig in de verzorging.
Haar opgestoken haar
wipt op en neer
wuift met blonde lokken
haar jeugdig zijn aan
zij is de zon
die in mijn kamer
zachte stralen werpt
en mij mijn pijn doet vergeten.
Edith Oeyen
VERTROUWEN
Aan Dr. V. Vl.
Hoe dichter zij bij de tijd was gekomen
hoe meer operatiekoorts haar overmande
ze wou inzicht in zichzelf
en in het heelkundig gebeuren.
Lossen tongen rolden in vele monden
vergrootte haar angst
haar onzekerheid
en haar twijfel.
Toch toen de dokter haar tegemoet trad
verkleinde het spanningsveld,
met wijsheid wist hij
haar zachte lijden te verminderen,
ze had vertrouwen zien wonen in zijn ogen
toen hij een zacht woord van aanmoediging tot haar sprak.
Zou de heling een mysterie zijn
of zou de goddelijke kracht hier een hand in hebben,
mogelijk was geloof in die ander voldoende.
Want zijn wij niet allen wandelaars
op een glibberig pad
en triest als het licht uit de dag sterft?
Hier telt geen zee van woorden
maar een stilzwijgen en een blik van begrip
die uitmonden in wederzijds respect.
Vertrouwen is weten
dat God een stukje aanwezig is
in die ander.
Edith Oeyen
Dit zonderling geheimDit zonderling geheim
ontplooide in het morgenlicht
In vreemd verlangen gehuld
vond zij het wonder
dat de naam liefde draagt
zijn glimlach was
een vurig lied
dat eenzaamheid verdrijven deed
beiden schrijden ze nu naast elkaar
ontkleden wind en bomen
hebben samen dromen
zetten zich bij de rivier
in het kantelend avondrood
dit zonderling geheim
liet hen zwijgzaam
drinken van elkanders verlangen
liefde heeft een naam.
Edith Oeyen
Vaargeul in de mistVAARGEUL IN DE MIST
Versluierd in grijs hangt
de tijd gewoon tijd te zijn
even rusten op de bank
en luisteren naar
de geheimen van het water
een zachte droom stijgt op
werpt toverzaden rondom ons
gevoed door liefde
verminderen wij elkanders pijn
geluidloos hangt de schemer
tussen vandaag en wat komen zal.
Edith Oeyen
Bosvruchten
ze staan zo weelderig te wachten op zon
verscholen tussen groen mos en
kreupelhout zoeken zij naar warmte van zomer
een blauwe bosanemoon vertelt over de bosbessen
zo paars als het kleed van de dood
bramen rood als lippen willen smelten in mijn mond
en op een hoge eikenboom hangt
een eikel verlangend naar de wind
kastanjes schudden zich onder een dreigende lucht
en ik die alles gadesla
ben verwonderd om zoveel natuur
elke maand toont weer wat anders
Edith Oeyen
HERFSTIG
Dit herfstig beeld
beneveld door mist
geeft een wazig zicht
aan onze ogen
onbewogen prijken paddestoelen
tussen afgevallen bladeren
kabouterhuisjes zegt mijn kleinzoon,
terwijl ik herinneringen bouw
aan gisteren en voorbije dagen,
beneveld is dit herfstig beeld
rijk aan kleur en zacht van aanvoelen.
Edith Oeyen
En als ik
En als ik dan niets meer ben
dan een foto op de schoorsteen
of een grafzerk
op het kerkhof
vergeet dan niet hoe ik
van bloemen hield
van sneeuw en van regen
hoe ik van mensen hield
van kinderen en van dieren
lees me dan in de kelk van een witte bloem
of op het blad van een plataan
als ik ben moeten gaan
Edith Oeyen
KIJKEN IN DE VERTE
KIJKEN IN DE VERTE
Door een sleutelgat
verken ik de tijd
zie een rode verte
die ons vertelt
dat de zon verbleekt
een vroege wind komt op
wuift naar verwelkte rozen
en naar vogels in de lucht
ik denk even aan
Gods scheppingshand
en aan de dag dat ik zal sterven
rood is de verte
rood is de kleur van bloed
rood is ook de kleur van liefde.
Edith Oeyen
Zingende golven
ZINGENDE GOLVEN
Het strand lijkt
van gouden weemoed vervuld
als de wind zijn lied fluit
wij staren roerloos
over zingende golven,
luisteren naar verloren stemmen
voelen de zachte schemer
als warme gloed
als een witte ridder
prijkt de ivoren maan
in dit avondblauw
zij geeft ons de adem
en de droom voor morgen.
Edith Oeyen
vriendschap
Vriendschap is in stil vertrouwen
steed weer op die ander bouwen
vriendschap geeft ons steeds de moed
te leven in een milde gloed
van zon, van water en van wind,
vriendschap is het fijnste kind.
Blauw
BLAUW
Dit is de sterkte van een sprookje
van water dat de zee inkleurt,
met zachte hand betasten wij
de bloemkolkende golven,
als een vis opspringend
tegen de lucht
spatten kleuren uit elkaar
zij plaatsen gele huizen
rode muren en
grijze straten
laten ons zichtbaar blozen
als blauw de wolken scandeert
tot een avonddeken
warmte geeft een veilig gevoel.
Edith Oeyen
gezin op de bank
Gezin op bank
Dronken van geluk en liefde
hebben zij zich op de bank gezet
geruisloos bloeien er
rozen in zijn hand,
zij draagt het kind van verlangen
en samen weerspiegelen zij
de glans van liefde
en onsterfelijkheid.
Edith Oeyen
Mistige blikMISTIGE BLIK
Zijn verblinde blik zoekt naar vreugde
hij kijkt naar jouw mond
en weet dat sprakeloosheid
een woning rondom hem bouwde
bij het ontdekken van winterbloemen
ontspringt blijheid en licht
dan bidt hij met stille stem:
neem toch die kille vlammen
uit mijn ogen, opdat ik weer
kan luisteren naar het zingen
van de populieren in het blauwe dal
en rozen kan ontwaren
in de tuin tussen de notelaars
dan zal ik dansen
om de pijn die me kwelt
te ontvluchten.
Edith Oeyen
Ingetogen verdriet
Ingetogen verdriet
Zij zit vertwijfeld in zichzelf gekeerd
gebogen rug en hoofd
haar gladde huid
is jong van jaren,
haar hart met heimweepijn gevuld
roept om begrip
en vraagt om liefde
vermoeid is zij van wenen,
zij weet haar tranen
vermengt met regendruppels
uiteengespat tegen de wand
straks breekt zij uit
en wil zij eeuwig slapen
of wenst zij soms
dat bloemen weer voor haar ontluiken
en zij haar glimlach tonen kan
in het zonlicht
dat haar verwarmt.
Edith Oeyen
DE PIJL NAAR NIRWANAtoverlicht
TOVERLICHT
bij werk van Claire Vanden Abeele
Op de schommel van onzekerheid
groeit twijfel. In de schaduw van vogels
zweef ik naar het onbekende
mijn huid schrompelt van pijn
bij het zien van zoveel onrecht
geuren verdampen rondom bloemen
als de zon de dag tooit
wie is genezer van onbegrip?
wie is heler bij ontroering?
strooi met gulle hand bloesems
in de lente, zodat elke bruidegom
zijn bruid welkom heet in innige
omhelzing en wij onze breekbaarheid
kunnen verbergen onder een tover van licht.
Edith OEYEN