Gedichten: Edith Oeyen, poëzie is mijn passie
Hoe ik
Hoe ik
Ze bevelen mij
trekken aan touwtjes
rukken de vezels uit mijn lijf
verbuiken al mijn energie
en straks als ik sterf
hebben anderen
mijn leven geleefd.
Edith Oeyen
Ik hoor
Ik hoor de stem van de regen
spiegel mij in de weelde van water
jubel om sterren in jouw haar
en droom van de nacht die komen gaat
het lijkt een toverwereld vol geheimen
wij ontrafelen met
trage traagheid wat leven is
leggen ons zorgeloos te slapen
op een bed van rozen
liefde is zich bezeren
en wonden verzachten
is woorden horen als uit een kindermond
is alert zijn in onbezorgde uren
en weten dat vlinders vleugels dragen
om elkaar te ontmoeten.
Edith Oeyen
Een vreemde siddering vaart door mij heen
als ik de dingen aanraak die gij hebt bemind.
Pieter Geert Buckinx
Muzikaal landscahp
MUZIKAAL LANDSCHAP
Luister naar de klanken
hoe muziek speelt
door het heelal
op weg naar ergens
vinden wij een onderkomen
een huis waar wij ontmoeten kunnen.
Dampwolken hangen
als een blauwgrijs watergordijn,
vertederen de muziek
schoonheid ontstaat
in het hart van de mens.
op stapOP STAP
Hier begint hun reis
zij kijken de sterren na
met het morgenlicht in hun ogen,
hun blik is wijd en onbewogen
hun jassen geuren naar jeugd.
Over mistdauw stappen zij
de onbekende wereld in
hun houding spreekt
de taal van vragen
stilte beweegt in grijs
en geeft hun liefde voor alle dagen
samen zijn zij op stap
verkennen zo de toekomst
Edith Oeyen
HERFST II
Herfst II
Ik voel de eerste wind die koude brengt,
zie donkerrode bladeren op het wegdek
hoor een late vogel sjilpen met hese stem,
zie een eekhoorntje vlug de takken opklimmen
en weet dit is herfst.
Vol heimwee dwalen
mijn gedachten naar warme dagen,
naar zee en strand
met in mijn hand
de wensen van een kind,
glimlach bij het verpozen
van deze droom
en zonder schroom waan ik me weer
piep als toen ik zandkastelen bouwde.
Ik kijk vooruit en vind
de witte kilte van winter om me heen
ijspegel die het raam versieren
dan hoop ik weer op de eerste koude wind,
want ik besef
dat de herfst me jonger
laat wezen dan de winter,
ouder dan de zomer,
maar dat de bloedwarme kleuren
mij een gelukzalig gevoel geven
vol genegenheid en liefde
die ik delen wil met jou.
Edith Oeyen
EEN WERELD VOL PIJNEen wereld vol pijn
opent mijn ogen
onbewogen kijk ik
naar het zinloze geweld
schudt mijn hoofd
en ween om zoveel onrecht
kinderen dragen
littekens op hun ziel
en wenen om het niet begrijpen,
ik wil helpen
maar machteloosheid
slaat me om de oren,
hoeveel onrecht
moet er nog geschieden
vooraleer machthebbers inzien
dat elk leven zinvol is,
ik bid voor elk kind
dat straks volwassen wordt
en hoop dat hun wonden genezen
zonder enige napijn.
Een wereld vol pijn opent mijn ogen
ik blijf geloven in liefde,
langzaam ontwaakt weer
een vlam van eeuwigheid
zij weerspiegelt
de goedheid en de vrede van Eden.
Edith Oeyen
Beneveld gras
Beneveld gras geurt naar ochtend
boomgeritsel herbergt late vogels
nu de herfst begint,
het is troostend te weten
dat de middagzon nog warmte brengt
haar mildheid stemt mij blij
ademloos is mijn zwijgen
onbewogen de kijkers
van een kind,
mijn hart krijgt vleugels
wil vliegen naar jou
om zo het blauw
van je ogen ontmoeten,
de kleur van zee en lucht
ik zucht en weet
dat de stilte van mijn liefde
nooit doven zal.
Beneveld gras geurt
naar onze herinneringen.
Edith Oeyen
Zij kon
Zij kon als de zon zijn
als het felste middaglicht
zij kon als de maan zijn
als de stilste stilte
zij kon als een ster zijn
als een lantaarn in de straat
zij kon één en al lach zijn
als klaterend water
zij kon als een traan zijn
en beken bevloeien
zij kon een luisterend oor zijn
een vraag zonder antwoord
zij kon toch zoveel zijn
dat wij met domheid geslagen ons afvragen:
Waarom?
Edith Oeyen