HET DIRECTEURSPARK

Nu zomerlucht uit de hemel valt

hebben bomen en mensen

in dit park een afspraak met elkaar

deze offergave van de natuur

is een wegwijzer naar rust

ruines van woningen

dragen oude dagen

verbergen geheimen

als een gesloten mantel

het blikkeren van de zon

geeft de bladeren een gouden glans

wij zijn de pelgrims

die smeken om het behoud

van zoveel zuiverheid

want deze bomen zijn

de schakel tussen mensen

en hun adem

dit directeurspark

heeft schoonheid

op ons netvlies gebrand.

Edith Oeyen

IN DIT VERHAAL

In dit verhaal

speelt niemand de hoofdrol

maar vullen mensen

en bomen elkander aan

want zonder bomen

is er ademloosheid voor de mensen

bomen snakken

naar mensenhanden

die hen strelen en waarderen

ook vogels horen in

deze ruimte thuis

zij beitelen met hun snavel

een ongezongen lied

in boomschors

de mens slaat vol bewondering

het hele gebeuren gade

en drinkt leven uit de milde gaven

van de natuur.

Edith Oeyen

HET LICHT

Het licht

waar zal ik het halen

als de lente

duistere dagen brengt

hier tussen deze bomen

zal ik het stelen

om het dan met mondjesmaat

los te laten

daar waar donkere wolken zweven

even wil ik lopen

over dit jonge gras

en met zachte hand

streel ik dan de jonge boomtakken

die morgen uitgroeien tot stoere bomen

zij zijn de steunpilaren voor het behoud .

Edith Oeyen

Mussen sjilpen

in een onverstaanbare taal

een credo om deze schoonheid

maar als regen en sneeuw

dit landschap trotseren

fluit zelfs

de nachtegaal bedroefd

als hij in deze blauwe tuin

naar vrede zoekt

nu het lente is bouwen vele vogels hier hun nest.

Edith Oeyen

Hier heerst een zeldzame stilte

hebben wandelpaden zich uitgestrekt

in de wijde wijdste voor onze ogen

voetsporen tonen de weg

verschrikte spindraden breken

bij ons passeren

hier spreekt de pijn

uit oude bomen

verdriet sijpelt uit hun bast

maar als de mensen wandelen komen

ontdoen zij zich van winterheimwee

reiken hun takken

met veel verlangen naar het blauw

ademen ze zuurstof vol zuiverheid

wij lopen gearmd

onder hun goedkeurend oog

en ze beamen onze liefde.

Edith Oeyen