HIER HEERST

Is dit een vergissing

of vergis Ik mij

hier is het paradijselijk mooi

vliegen slanke merels

van boom tot boom

presenteren jonge twijgen

hun jurk van witte bladeren

schrijven ze

in het zachte deinen

van de wind

drinken ze van het lentegroen

terwijl jong gras zingt

om de verse vruchten

van morgen

geen zorgen

nu het weer lente is.

Edith Oeyen

4

Hier tussen deze bomen

ben ik een vrije vogel

die zijn vleugel uitslaat

het roepen van de verte

laat me brievieren

boven in het zonnelicht

roerloos soms

bewonder ik

het wisselen van de dagen

zij leren mij bidden

om zoveel schoonheid.

Edith Oeyen

3

Ik wil niet

langer blind zijn

voor voorbij schuivende wolken

die per seconde

van gedaante verwisselen

zij omgorden boom en mens

toveren licht tussen donker

laten winterpijn genezen

bloem

bloesems

bloed

boom

alles rondom ons

getuigt van groen in deze meimaand.

Edith Oeyen

2

Kevers slapen nog

zij dromen

over het zachte fluisteren

van hoge bomen

onbedwingbaar is mijn verlangen

hen te wekken

de weg te wijzen

naar de kleuren

van verborgen woningen

tussen zoveel park

met open mond

staar ik naar dit tafereel

en voel een traan loskomen

uit een ooghoek.

Edith Oeyen

1

De ontgoocheling voorbij

heb ik de winter

achter mij gelaten

zie nu hoe het gras

groener kleurt

en in de glooiing van het landschap

heeft God zo wonderbaarlijk

duizenden bomen geplant 

mijn adem

schrijft in mijn bloed

zoveel vreugde om jou

om de zon

en om dit lentepark.

Edith Oeyen

ER LIGGEN

Er liggen kruimels op de tafel

die ik wegveeg

als de lente komt aangewandeld

reeds eerder snoeide ik

dorre plekken uit mijn leven

dronk zure wijn

die mij wankelen deed

voorzichtig ging ik

door een galzen deur

zocht naar bomen in een park

terwijl mijn bevende schouders

een rugzak vol tegenslagen droegen

het was me genoeg

liep naar het kruispunt

waar ik wilde schuilen

in de nabijheid van je warmte

even heft de zon geschenen.

Edith Oeyen

Mussen sjilpen

in een onverstaanbare taal

een credo om deze schoonheid

maar als regen en sneeuw

dit landschap trotseren

fluit zelfs

de nachtegaal bedroefd

als hij in deze blauwe tuin

naar vrede zoekt.

Edith Oeyen

Elke waterdruppel
verliest zijn eigenheid
als hij in de grote plas valt.

Edith Oeyen

Hier heerst een zeldzame stilte

hebben bloesem zich uitgestrekt

in de wijde wijdste voor onze ogen

karsporen tonen de weg

verschrikte spindraden breken

bij ons passeren

hier spreekt de pijn

uit oude bomen

verdriet sijpelt uit hun bast

maar als de lente komt

ontdoen zij zich van winterheimwee

reiken hun takken

met veel verlangen naar het blauw

ademen ze zuurstof vol zuiverheid

wij lopen gearmd

onder hun goedkeurend oog

en ze beamen onze liefde.

Edith Oeyen

Even de zon zoeken

in de schaduw van de wolken

waar donkerte kleurt

tot droefheid

ze geeft geen vrolijkheid prijs

maar verschuilt zich tot morgen

dan zal ze met volle kracht

aankondigen dat april er bijna is

en in de lentebloesems

elkeen welkom heten

wie had ooit gedacht

dat maanden grillig waren

seizoenen verschuiven

en wij zouden morren

als een ontevreden volk

geen wolk aan de lucht

die daar aan dacht

want winter was winter

zomer was zomer

en in de lente huppelden

kinderen en lammeren

blijgezind in de wei

geef mij maar mei

of eender welke maand

als de zon er maar in woont.

Edith Oeyen

ELKE DANS VERGETEN

Nu het lentezwellen

twijgen laat uitlopen

bloesems tovert tegen blauw

huiveren wij even om de dood

die met zwarte vleugels

door de winter vloog

langzaam open jij

je onbewogen ogen

kom je uit je ademloze zwijgen

en laat je

je handen glijden

over de huid van mijn lichaam

net alsof ik drink uit een droom

waait zachte wind

over dit paradijs van vreugde

als een regenboog

die naar schemer zoekt

zo drijft de eeuwigheid verder

maar ik die niet je liefde zag

was met blindheid geslagen

was zelfs vergeten

te dansen in het lentelicht.

Edith Oeyen

NU JE

Nu je liefde met je draagt

en me elke dag behaagd

wil ik steeds bij je wonen

in mijn dagelijkse dromen

als straks dan klokken luiden

vogels trekken naar het zuiden

pakken ook wij onze koffers in

krijgen het reuze naar onze zin

samen gaan we dan vragen

naar zoveel onbetreden dagen

waar we steeds zullen samen zijn

liefdevol en zonder pijn

jij zal dan lachen met de maan

waaronder vele sterren staan

samen zingen wij voor elkaar

onze liefde is zonneklaar

komen er dan als eens zorgen

dan houden we deze maar verborgen

lachen met elkanders grappen

tot we weer naar adem happen

jaren samen door het leven

zal ons ook wel kinderen geven

wij hopen om heel lang te saam

in dit liefdevol bestaan.

Edith Oeyen

Straks zijn we niet meer

wat we zijn geweest

onze stem wordt dun

onze haren grijs

namen en gezichten

zijn zoek in een ver verleden

het heden is dan nog

wat koffie in de ochtend

soep op de middag

en de broodplank ’s avonds

wordt steeds minder vaak belegd 

straks zijn we niets meer

dan een grijze foto

even op de schouw

en dan as

in het grijs

van een winterdag.

Edith Oeyen

Gooi alle ballast

over boord

volg het spoor  naar het praalgraf

waar de levensbestemming eindigt

vindt dan een open tuin

waar zoete geuren smaken als marsepein

en weet

dat het leven soms een rebus is

of een etalage

met dichtgeschilderde ramen

hier lopen we stage

volgen we het aura

dat ons omringt

de tombe wacht.

Edith Oeyen

Beven als een ent aan een loofboom

wanneer het hemelvuur

over het panorama valt

alle noten horen

uit het opus van een componist

terwijl de discussie fel laait

over een schakel tussen ons

en weten

dat het manna voor elkeen

weer leven brengt

het hemelvuur bekijken

met schichtige blik

donderslagen aanhoren

als trommelgeluid

en een eed doen om je angst

te verbergen bij het samenzijn.

Edith Oeyen