KEVERS

1

De ontgoocheling voorbij

heb ik de winter

achter mij gelaten

zie nu hoe het gras

groener kleurt

en in de glooiing van het landschap

heeft God zo wonderbaarlijk

duizenden bomen geplant 

mijn adem

schrijft in mijn bloed

zoveel vreugde om jou

om de zon

en om dit lentepark.

Edith Oeyen

ER LIGGEN

Er liggen kruimels op de tafel

die ik wegveeg

als de lente komt aangewandeld

reeds eerder snoeide ik

dorre plekken uit mijn leven

dronk zure wijn

die mij wankelen deed

voorzichtig ging ik

door een galzen deur

zocht naar bomen in een park

terwijl mijn bevende schouders

een rugzak vol tegenslagen droegen

het was me genoeg

liep naar het kruispunt

waar ik wilde schuilen

in de nabijheid van je warmte

even heft de zon geschenen.

Edith Oeyen

Mussen sjilpen

in een onverstaanbare taal

een credo om deze schoonheid

maar als regen en sneeuw

dit landschap trotseren

fluit zelfs

de nachtegaal bedroefd

als hij in deze blauwe tuin

naar vrede zoekt.

Edith Oeyen

Elke waterdruppel
verliest zijn eigenheid
als hij in de grote plas valt.

Edith Oeyen

Hier heerst een zeldzame stilte

hebben bloesem zich uitgestrekt

in de wijde wijdste voor onze ogen

karsporen tonen de weg

verschrikte spindraden breken

bij ons passeren

hier spreekt de pijn

uit oude bomen

verdriet sijpelt uit hun bast

maar als de lente komt

ontdoen zij zich van winterheimwee

reiken hun takken

met veel verlangen naar het blauw

ademen ze zuurstof vol zuiverheid

wij lopen gearmd

onder hun goedkeurend oog

en ze beamen onze liefde.

Edith Oeyen

Even de zon zoeken

in de schaduw van de wolken

waar donkerte kleurt

tot droefheid

ze geeft geen vrolijkheid prijs

maar verschuilt zich tot morgen

dan zal ze met volle kracht

aankondigen dat april er bijna is

en in de lentebloesems

elkeen welkom heten

wie had ooit gedacht

dat maanden grillig waren

seizoenen verschuiven

en wij zouden morren

als een ontevreden volk

geen wolk aan de lucht

die daar aan dacht

want winter was winter

zomer was zomer

en in de lente huppelden

kinderen en lammeren

blijgezind in de wei

geef mij maar mei

of eender welke maand

als de zon er maar in woont.

Edith Oeyen

ELKE DANS VERGETEN

Nu het lentezwellen

twijgen laat uitlopen

bloesems tovert tegen blauw

huiveren wij even om de dood

die met zwarte vleugels

door de winter vloog

langzaam open jij

je onbewogen ogen

kom je uit je ademloze zwijgen

en laat je

je handen glijden

over de huid van mijn lichaam

net alsof ik drink uit een droom

waait zachte wind

over dit paradijs van vreugde

als een regenboog

die naar schemer zoekt

zo drijft de eeuwigheid verder

maar ik die niet je liefde zag

was met blindheid geslagen

was zelfs vergeten

te dansen in het lentelicht.

Edith Oeyen

NU JE

Nu je liefde met je draagt

en me elke dag behaagd

wil ik steeds bij je wonen

in mijn dagelijkse dromen

als straks dan klokken luiden

vogels trekken naar het zuiden

pakken ook wij onze koffers in

krijgen het reuze naar onze zin

samen gaan we dan vragen

naar zoveel onbetreden dagen

waar we steeds zullen samen zijn

liefdevol en zonder pijn

jij zal dan lachen met de maan

waaronder vele sterren staan

samen zingen wij voor elkaar

onze liefde is zonneklaar

komen er dan als eens zorgen

dan houden we deze maar verborgen

lachen met elkanders grappen

tot we weer naar adem happen

jaren samen door het leven

zal ons ook wel kinderen geven

wij hopen om heel lang te saam

in dit liefdevol bestaan.

Edith Oeyen

Straks zijn we niet meer

wat we zijn geweest

onze stem wordt dun

onze haren grijs

namen en gezichten

zijn zoek in een ver verleden

het heden is dan nog

wat koffie in de ochtend

soep op de middag

en de broodplank ’s avonds

wordt steeds minder vaak belegd 

straks zijn we niets meer

dan een grijze foto

even op de schouw

en dan as

in het grijs

van een winterdag.

Edith Oeyen

Gooi alle ballast

over boord

volg het spoor  naar het praalgraf

waar de levensbestemming eindigt

vindt dan een open tuin

waar zoete geuren smaken als marsepein

en weet

dat het leven soms een rebus is

of een etalage

met dichtgeschilderde ramen

hier lopen we stage

volgen we het aura

dat ons omringt

de tombe wacht.

Edith Oeyen

Beven als een ent aan een loofboom

wanneer het hemelvuur

over het panorama valt

alle noten horen

uit het opus van een componist

terwijl de discussie fel laait

over een schakel tussen ons

en weten

dat het manna voor elkeen

weer leven brengt

het hemelvuur bekijken

met schichtige blik

donderslagen aanhoren

als trommelgeluid

en een eed doen om je angst

te verbergen bij het samenzijn.

Edith Oeyen

Voor zijn tijd komt hij aankloppen

met rasse schreden maakt hij alles wit

de rijm doet me rillen

maar ook nadenken over het wit

wit is de onschuld van een kind

het vieren van Kerstmis

een bruidsjurk voor een jonge bruid

de bloesems op de bomen 

en gelukkig denk ik

dan weer aan lente

hoe mooi deze ook is

eerst moeten we de winter voorbij

de kinderen zijn dan blij

zij maken een sneeuwpop

wij zitten gezellig bij de haard

een glas wijn laaft onze dorst

terwijl hij triomfeert de wintervorst

voor zijn tijd komt hij er weer aan

maakt alles wit en strooit

heimwee in ons hart

geheel apart is hij die velen vrezen  

maar zijn stil betoog

lokt ons oog naar zoveel schoonheid

als hij met zachte dwang

de bomen siert met witte sliert 

nu zijn tijd er is

lacht ieder kind blijgezind.

Edith Oeyen

Zij geven

Daar  liggen ze nu, of wat nog overblijft
achter de kerkhofmuur, hun rust is
onbegrensd, hun zoeken is verzadigd

wat erfden wij die hier nu staan
een burcht om in te schuilen
een vreemde tijd om in te leven
of een zoektocht in het struikenbos

verweesd staan wij naar hen te
trachten en hopen op een wederzien

als straks de eik zwelgt
van groen en zingt
in de westenwind
vinden wij elkaar
in het stromend leven van de dag


zij geven ons de zegen.

Edith Oeyen

Zij is de klaagzang
van eeuwig duren
de heimwee
naar verleden tijd

zij kan niet loslaten
niet verliezen
wil staan in pijn
en eigenheid

zij schildert woorden
blauw als hoogmoed
rood is de kleur
van de emotie
die zij liefheeft
als haar leven

zij moet nu
durven leven
met zichzelf
en met anderen


Edith Oeyen