DOE HET LICHT

Zij geven

Daar  liggen ze nu, of wat nog overblijft
achter de kerkhofmuur, hun rust is
onbegrensd, hun zoeken is verzadigd

wat erfden wij die hier nu staan
een burcht om in te schuilen
een vreemde tijd om in te leven
of een zoektocht in het struikenbos

verweesd staan wij naar hen te
trachten en hopen op een wederzien

als straks de eik zwelgt
van groen en zingt
in de westenwind
vinden wij elkaar
in het stromend leven van de dag


zij geven ons de zegen.

Edith Oeyen

Zij is de klaagzang
van eeuwig duren
de heimwee
naar verleden tijd

zij kan niet loslaten
niet verliezen
wil staan in pijn
en eigenheid

zij schildert woorden
blauw als hoogmoed
rood is de kleur
van de emotie
die zij liefheeft
als haar leven

zij moet nu
durven leven
met zichzelf
en met anderen


Edith Oeyen

Liefde is

het evenwicht vinden

tussen jou en mij

en weten er is enkel

een wij.

Edith Oeyen

OUDE HUIZEN


Zie ze daar staan

de vervallen huizen

huiverend in hun voegen

als de wind

om hun muren huilt

ze werden verlaten

verkild en verkrot

zijn ze nu

het onaanzienlijke

van de stad 

wij zien ze staan

onbewoond

en weten dat straks

steen na steen

naar beneden dondert

zolang ze maar

van mijn hoofd blijven.

Edith Oeyen

MIJN ZOON

Dit is het niet, zegt hij

grijpt naar mijn hand

het witte zand dat in potjes troont

is ijscreme in alle kleuren.

Vanille, pistache, chocolade en citroen

wat zal ik doen denk ik heel even

voel mijn denken zweven

de pop, de bal en ook het bos,

daar liet ik al mijn dromen los,

ik lach en weet geluk herleven.

Het witte zand korrelt in mijn hand

glijdt door mijn vingers heen.

Wat is het groot dat kind naast mij.

Alleen de zon verpinkt even.

Edith Oeyen

DUIZEND  NACHTBLOEMEN

            Wanneer er sprake was van kernafval te dumpen in de mijngangen

            van de mijnen van Beringen

Als lamgeslagen buig ik mijn stramme leden

tot op de grond die ik bewoon

ik wil grote schoonmaak houden

maar gedempt fluisteren stemmen

zwanger van vernieling liggen dagen voor ons.

Zwarte dagen

die op ons bewust  zijn roepen

terwijl een dodenwind

over het avondland ruist.

De mijn van mijn stad

zal als opbergkast worden gebruikt.

Kernafval zal onze grond vervuilen.

Waar blijft het drinkbaar water

de toekomst van onze kinderen?

Zal ik mij bevragen bij een late nacht

of moet ik onrust laten groeien?

Is er geen weg terug

als elkeen zich op de borst slaat

en kijkt.

Als lamgeslagen buig ik weer mijn stramme leden

wil betogen voor de grond waarop ik woon

kernafval mag niet worden gedumpt.

Ik vraag

duizend nachtbloemen te planten

in elke schacht

van onze weldra gesloten mijn.

Edith Oeyen

Luister,

de muren fluisteren

hoe de innigheid van regen

met ons verbonden is.

Wij rillen als een zonnebloem

op een zomernacht, vrezen

de ochtendwind die argeloos

zijn lied laat horen, kennen bloemen

bij naam, zoeken het koraal

dat bij ons hoort.

Je stem is van glas

als je wimpers uit mijn ogen veegt

als je vraagt wat ik eet en drink

als je wil weten hoe ik slaap

als je zegt niet te wenen

als je lacht met mijn lach.

Laten we die bereikbaarheid

niet verspelen…

Edith Oeyen

Luister,

de muren fluisteren

hoe de innigheid van regen

met ons verbonden is.

Wij rillen als een zonnebloem

op een zomernacht, vrezen

de ochtendwind die argeloos

zijn lied laat horen, kennen bloemen

bij naam, zoeken het koraal

dat bij ons hoort.

Je stem is van glas

als je wimpers uit mijn ogen veegt

als je vraagt wat ik eet en drink

als je wil weten hoe ik slaap

als je zegt niet te wenen

als je lacht met mijn lach.

Laten we die bereikbaarheid

niet verspelen…

Edith Oeyen

AAN ZEE

Als een zonderling

waad ik mijn weg op je strand.

Sterven wil ik

als jij doodgaat.

Vaag verdriet streelt mijn tranen

terwijl ik naar de eeuwigheid

van de wind tast.

Een lucht die blauwe linten weeft

laat zich beminnen

om haar schoonheid.

In onvruchtbaar zand

schrijf ik een afscheidsbrief

met oneindigheid aan woorden.

Later,

veel later

herinner jij mijn wandelgang

als de stilte hoorbaar wordt.

Edith Oeyen

DIT GEVOEL BEWOONT MIJ REEDS JAREN

                  aan mijn overleden vader.

Sinds de dag dat jij

vertrokken bent naar het huis

met duizend ramen en één deur

voel ik pijn die steeds erger wordt.

Het jong zijn heb ik afgelegd

ik zoek overal jouw aanwezigheid

doch de kilte tocht in mijn rug.

Op de binnenkoer van het gebouw

stapte jij in twee passen rond,

rozen bloeiden daar.

Wanneer het zondag werd

en ik aan de hand van moeder

naar jou toekwam was het feest.

Te jong om te begrijpen

omhelsde ik jou

maar de tijd bracht andere dingen.

In het schemerlicht van de maan

denk ik aan jou en wil ik met jou praten.

Dan overvalt de eenzaamheid mij

en groeit er verdriet in mijn hart.

Dit gevoel bewoont mij reeds jaren

sinds de dag dat jij vertrokken bent

naar het huis met duizend ramen en één deur.

Edith Oeyen

De dag

Aarzelend begroette hij mij

in schoonheid en

zachte vriendelijkheid

de zon hoog hangend

glimlachte nog even

het was zomer weer

en op elk terras

was blijheid neergestreken 

zoveel warmte op een paar uren

heeft mensen gelukkig gemaakt

ik dwaal nu bij avond

door het denken van de middag

en weet vogels zingen

weer in de ochtend.

Edith Oeyen

RUIMTE

Angst doet mij sidderen

bidden zal ik om het woord

tot langzaam de

werkelijkheid vervaagt.

Oproepen de helderziendheid

om te weten

hoe de streling zal zijn,

een bliksemschicht

een veiligheid?

Vingertoppen roeren water

een heldenmoed

of gratie van liefde.

Ruimte is benauwdheid

als straatstenen

troost worden bij

valavond.

Edith Oeyen 

OOSTENDE

Het is een openbare verlamming

die mij traag vergaat,

zon

zwervende vingers

langs verloren straten.

Oostende

meeuwenvleugels

wonderlijke zuurstofverdelers.

nimmer wil ik in woestenij

in wildernis verloren lopen.

Nauwelijks opperde ik een wens

of vreugde werd gekoeld,

bij mijn thuiskomst

wachtte een bed zonder gezel.

 


Edith Oeyen

3

Zullen ze weer de draaideuren openen

haar voetstappen tellen

tot zij in het bed beland

haar daar een aantal dagen

laten lijden of verlossen

van het leed dat kwelt 

niemand zegt haar wat

het raadselachtige dat haar omgord

is als een roos met doornen

zij wil niet meer zo afhankelijk zijn

maar springen en dansen

zoals jonge meisjes doen

hoewel jong is hier van ver geleden

mogelijk draagt de tijd

haar mee naar de zomerkant van het leven

het is al te lang wintertijd geweest.

Edith Oeyen 

2

Op de drempel van de nacht

malen haar gedachten

als een mallemolen

over het hoe en het waarom

over de kwelling en de pijn

over het soms zo hulpeloos zijn

zij draait en draait

haar bed is gewillig

en als de slaap dan eindelijk

vat op haar krijgt

hoopt zij dat hij

wandelt in haar denken

dat zij samen kijken

naar de tijd

dat de zon voor hun beiden

scheen hij liet haar alleen.

 Edith Oeyen

1

Het is de onmacht

die haar om de oren slaat

haar klein maakt en opstandig

nee, ze wil geen medelijden

begrip dat mag

toch is het tellen van de dagen

met traagte verlopen

zo vaak welden tranen op

telkens weer werden ze verbannen

nu echter draagt zij de twijfel

die iemand aan haar opdroeg

zij zou een enigma zijn

een moeilijkheid voor hulpverleners

wat kan zij het maken

dat haar lijf tegenwerkt

dat medicijnen allergieën geven

dat mes en beitel niet helpen

zij vraagt even om begrip

en nieuwe cellen in haar lijf

want haar geest is nog jong

en wil weer werken.


Edith Oeyen

Het leven is een zucht

die opgenomen wordt door de wind,

wij zuchten maar even

nemen dan de vlucht naar de eeuwigheid.

Edith Oeyen

BLOESEMS IN DIT BLAUWE LAND

Morgenlicht leg heerlijkheid

van lang geleden op mijn schouders

straks ben je er weer

luisterend naar het zacht gefluister

werd ik opgeschrikt door

openspringende bloesems

zij weerspiegelen zich

tegen een  toverlucht vol licht

er klinkt een lied in de verte

mijn denken zwerft over dit blauwe land

en weer proef ik de zoetheid van lente

ik zing

dans

jubel en hoop

dat mijn bloed alles wat wit is

vredig maakt

terwijl engelen waken in de verte

beslapen wij het bruidsbed

tussen sneeuwwitte lakens.

Edith Oeyen