OOSTENDE

3

Zullen ze weer de draaideuren openen

haar voetstappen tellen

tot zij in het bed beland

haar daar een aantal dagen

laten lijden of verlossen

van het leed dat kwelt 

niemand zegt haar wat

het raadselachtige dat haar omgord

is als een roos met doornen

zij wil niet meer zo afhankelijk zijn

maar springen en dansen

zoals jonge meisjes doen

hoewel jong is hier van ver geleden

mogelijk draagt de tijd

haar mee naar de zomerkant van het leven

het is al te lang wintertijd geweest.

Edith Oeyen 

2

Op de drempel van de nacht

malen haar gedachten

als een mallemolen

over het hoe en het waarom

over de kwelling en de pijn

over het soms zo hulpeloos zijn

zij draait en draait

haar bed is gewillig

en als de slaap dan eindelijk

vat op haar krijgt

hoopt zij dat hij

wandelt in haar denken

dat zij samen kijken

naar de tijd

dat de zon voor hun beiden

scheen hij liet haar alleen.

 Edith Oeyen

1

Het is de onmacht

die haar om de oren slaat

haar klein maakt en opstandig

nee, ze wil geen medelijden

begrip dat mag

toch is het tellen van de dagen

met traagte verlopen

zo vaak welden tranen op

telkens weer werden ze verbannen

nu echter draagt zij de twijfel

die iemand aan haar opdroeg

zij zou een enigma zijn

een moeilijkheid voor hulpverleners

wat kan zij het maken

dat haar lijf tegenwerkt

dat medicijnen allergieën geven

dat mes en beitel niet helpen

zij vraagt even om begrip

en nieuwe cellen in haar lijf

want haar geest is nog jong

en wil weer werken.


Edith Oeyen

Het leven is een zucht

die opgenomen wordt door de wind,

wij zuchten maar even

nemen dan de vlucht naar de eeuwigheid.

Edith Oeyen

BLOESEMS IN DIT BLAUWE LAND

Morgenlicht leg heerlijkheid

van lang geleden op mijn schouders

straks ben je er weer

luisterend naar het zacht gefluister

werd ik opgeschrikt door

openspringende bloesems

zij weerspiegelen zich

tegen een  toverlucht vol licht

er klinkt een lied in de verte

mijn denken zwerft over dit blauwe land

en weer proef ik de zoetheid van lente

ik zing

dans

jubel en hoop

dat mijn bloed alles wat wit is

vredig maakt

terwijl engelen waken in de verte

beslapen wij het bruidsbed

tussen sneeuwwitte lakens.

Edith Oeyen

ZE VERTELDE

Ze vertelde me

over niet meer zien

 terwijl haar ogen

naar licht zochten

luisterend naar

zoveel heimwee,

slikte ik

ze borg herinneringen

in haar hart

dagen reeds

draagt ze onzekerheid

haar glimlach blijft

tot de avond

valt.

Edith Oeyen

Beroofde vrijheid

We moeten als vreemdeling gaan

sporen zoeken in de nacht

grenzen telkens weer verleggen

stormen trotseren, onze vleugels uitslaan 

als dan het leven een woning biedt

bomen dromen in de zomerwind

verwerpen we onze oude huid

zodat men onze werkelijkheid ziet

maar ook het landschap kent zijn kronkels

sprookjes eindigen wel eens mooi

wie zei ooit: we voelen ons als vogels

opgesloten in een gouden kooi.

Edith Oeyen

Haar spiegelbeeld zal steeds wederkeren

op het netvlies van jullie ogen,

zij zal dan jullie lippen zoenen

met de zachtheid van de zon.

Zij zal een glimlach zijn die

jullie steeds vergezelt.

Edith Oeyen

Onder een krijtwitte

Onder een krijtwitte hemel

de onschuld zoeken

en kinderen vinden

harmonie voor uren

woorden voor een gedicht 

wie hoort het gebed

van de stilte niet

als wolken zacht drijven

in een spel van zonlicht 

onder deze krijtwitte hemel

dromen met wijdopen

gesperde armen

doet zelfs het laatste beetje

pijn verdwijnen.

Edith Oeyen

Elk woord gewogen

als een delicate kwestie

bracht wrevel mee

even de les spellen

als schoolmeester

en denken dat het juist is

toch anderen kennen

ook de taal

zij dwepen

reeds lang met woorden

toveren zinnen en verhalen

over vertellen en betalen

ook een vleugje poëzie

hoort tot hun oeuvre

wie heeft het bij het rechte eind 

taal en teken

zaaien twijfel

tot tenslotte het verstand het haalt.

Edith Oeyen

TOEN HET LICHT…

Toen het licht op oranje sprong haastte hij zich om het kruispunt over te steken. Dit snelheidsmanoeuvre moest hij zelf bekopen. Plots begon zijn wagen te slippen op het natte wegdek. In volle vaart vloog hij tegen een verkeerspaal aan. Zijn wagen was totaal vernield, zelf had hij een gapende hoofdwonde. Bloed, niets dan bloed  liep uit de wonde. Elke beweging deed pijn. Al vlug hoorde hij de sirene. De ambulance was meteen ter plaatse, maar hij zat geklemd in het voertuig. Men vond het nodig de brandweer bij te roepen om hem te bevrijden uit het wrak. Huilend van angst en pijn zat hij te beven. Zijn benen bewogen niet meer. Als een klein en hulpeloos kind riep hij om hulp. Hij sloeg zijn armen als wieken van een molen. Plots was het moment van bevrijding aangebroken. Zijn wekker liep af en hij ontwaakte badend van het zweet uit zijn nachtmerrie.

 Edith Oeyen

Caravan

huis op wielen

waar velen vakantiedagen

in doorbrengen

ikzelf slaap liever op het strand.

Edith Oeyen

Ingepakt en gezakt

sluiten ze een periode af

nieuw is hun start

het afscheid tweestrijdig

ze hopen op morgen

en een deur naar de toekomst

het verleden achter zich gelaten

in kartonnen dozen

bergen ze herinneringen in hun hoofd

ze dragen weemoed mee

ook voldoening

nee de tijd was mooi

niet tevergeefs

vrienden blijven trouw

want wat maakt nu een autorit

het kan plezieren.

Edith Oeyen

En ze zeggen dat

het gisteren anders was

dat het beter was

maar ach wat zou het

pijn bestond toen ook

net als weemoed en heimwee

eenzaamheid vond je in elke hoek

verbittering was ook bekend

ze zeggen dat

het gisteren anders was

ach wat zou het

of toch wel misschien

ik was een dag jonger.

Edith Oeyen