Beroofde vrijheid

Haar spiegelbeeld zal steeds wederkeren

op het netvlies van jullie ogen,

zij zal dan jullie lippen zoenen

met de zachtheid van de zon.

Zij zal een glimlach zijn die

jullie steeds vergezelt.

Edith Oeyen

Onder een krijtwitte

Onder een krijtwitte hemel

de onschuld zoeken

en kinderen vinden

harmonie voor uren

woorden voor een gedicht 

wie hoort het gebed

van de stilte niet

als wolken zacht drijven

in een spel van zonlicht 

onder deze krijtwitte hemel

dromen met wijdopen

gesperde armen

doet zelfs het laatste beetje

pijn verdwijnen.

Edith Oeyen

Elk woord gewogen

als een delicate kwestie

bracht wrevel mee

even de les spellen

als schoolmeester

en denken dat het juist is

toch anderen kennen

ook de taal

zij dwepen

reeds lang met woorden

toveren zinnen en verhalen

over vertellen en betalen

ook een vleugje poëzie

hoort tot hun oeuvre

wie heeft het bij het rechte eind 

taal en teken

zaaien twijfel

tot tenslotte het verstand het haalt.

Edith Oeyen

TOEN HET LICHT…

Toen het licht op oranje sprong haastte hij zich om het kruispunt over te steken. Dit snelheidsmanoeuvre moest hij zelf bekopen. Plots begon zijn wagen te slippen op het natte wegdek. In volle vaart vloog hij tegen een verkeerspaal aan. Zijn wagen was totaal vernield, zelf had hij een gapende hoofdwonde. Bloed, niets dan bloed  liep uit de wonde. Elke beweging deed pijn. Al vlug hoorde hij de sirene. De ambulance was meteen ter plaatse, maar hij zat geklemd in het voertuig. Men vond het nodig de brandweer bij te roepen om hem te bevrijden uit het wrak. Huilend van angst en pijn zat hij te beven. Zijn benen bewogen niet meer. Als een klein en hulpeloos kind riep hij om hulp. Hij sloeg zijn armen als wieken van een molen. Plots was het moment van bevrijding aangebroken. Zijn wekker liep af en hij ontwaakte badend van het zweet uit zijn nachtmerrie.

 Edith Oeyen

Caravan

huis op wielen

waar velen vakantiedagen

in doorbrengen

ikzelf slaap liever op het strand.

Edith Oeyen

Ingepakt en gezakt

sluiten ze een periode af

nieuw is hun start

het afscheid tweestrijdig

ze hopen op morgen

en een deur naar de toekomst

het verleden achter zich gelaten

in kartonnen dozen

bergen ze herinneringen in hun hoofd

ze dragen weemoed mee

ook voldoening

nee de tijd was mooi

niet tevergeefs

vrienden blijven trouw

want wat maakt nu een autorit

het kan plezieren.

Edith Oeyen

En ze zeggen dat

het gisteren anders was

dat het beter was

maar ach wat zou het

pijn bestond toen ook

net als weemoed en heimwee

eenzaamheid vond je in elke hoek

verbittering was ook bekend

ze zeggen dat

het gisteren anders was

ach wat zou het

of toch wel misschien

ik was een dag jonger.

Edith Oeyen

Wat is men bezig

steeds weer af te vuren op elkaar

waar is de verdraagzaamheid naartoe

wie hier wil leven

moet wetten respecteren,

wie hier wil wonen

belijd zijn geloof

naar eigen goeddunken

elk symbool van geloof

spruit voort uit cultuur

wanneer we toegeven

aan bepaalde grillen

verwerpen wij onze afkomst

geef ieder waar hij recht op heeft

en laat de wolken zweven

hoog aan de blauw lucht

er is zuurstof voor ieder die leeft.

Edith Oeyen

WAAROVER

Waarover zal ik zingen?

Over de morgen

met zijn dauwdruppels

over de middag

met zijn zonnelicht

over de avond

en het vallend duister

of zing ik

over de vriendschap

tussen mensen

over de speelsheid

van kinderen

over de zeldzaamheid

van trouw

of zing ik

gewoon zomaar een lied

uit liefde voor jou.

Edith Oeyen

Hoe kijkt hij me aan

zijn ogen vol onzekerheid

de twijfel leesbaar

op zijn aangezicht

ondanks de poging tot lachen

blijft elke spier gestrekt

het helpt niet te zeggen

dat glimlachen hem mooier maakt

zijn ouders zijn gescheiden

en hij draagt de pijn.

Edith Oeyen

Symbool van vrede

                        Kim Pheu

Het was een schreeuw

van angst en pijn

de roep om hulp

de huivering

om zoveel leed

die haar deden lopen 

vluchten om te overleven

gemerkt door brandwonden

en dan de vraag naar hulp 

zij bad een gebed

smeekte met weinig woorden

om innerlijke rust 

eens de verbittering doorbroken

leerde zij wat liefde

wijsheid

medelijden

heling

en vergeving was 

 nu berust zij in haar lot

kiest bewust

voor het gevecht

tegen haat en geweld 

zij fungeert nu als symbool

voor de vrede.

Edith Oeyen

Hier dreigen de luchten

de nacht te vermoorden

hun stem is zwaar beladen

woedend om zoveel onmacht

barsten zij bij avond los

zij dreigen en jagen

enkel de wind is sterker

dan hun kracht.

Edith Oeyen

EEN DOOSJE

Gisteren ontdekte ik een doosje

op zolder

daarin waren schatten opgeborgen

liefde voor elke dag

een glimlach voor tegenslag

een zacht als troost

een begrijpend oor voor eenzamen

zoveel verborgenheden in een doosje

deed me blozen

ik nam het op en borg het

in mijn kamer

nu open ik soms het deksel

en tover ik telkens ik met mondjesmaat

wat liefde,

een beetje glimlach,

wat troost en

een stukje oor te voorschijn

zoveel geluk zo dichtbij

maakt een mens vrij.


Edith Oeyen

wat ik nooit zou willen

is hulpeloos staan 

onder een vermoeide hemel

de hoge lucht zien trillen

op het ritme van angst

met deze waarheid

prevel ik woorden

leg ze in jouw handen

tot de ontroering openbreekt

en tederheid weer uit je ogen straalt 

laat het tuinhek open

zo kunnen al de vogels

weer vrij in hun vliegen zijn.

Onder een krijtwitte

Onder een krijtwitte hemel

de onschuld zoeken

en kinderen vinden

harmonie voor uren

woorden voor een gedicht 

wie hoort het gebed

van de stilte niet

als wolken zacht drijven

in een spel van zonlicht 

onder deze krijtwitte hemel

dromen met wijdopen

gesperde armen

doet zelfs het laatste beetje

pijn verdwijnen.

Edith Oeyen

Mijn moeder ging reeds jaren heen
ze was een vrouw van weinig woorden
maar strengheid was haar welgekend

ze droeg wat littekens op haar ziel
wat eelt op haar handen en voeten
want werken was haar niet vreemd

mijn moeder ging reeds jaren heen
ze was een vrouw van eenvoud en
ze hield van bloemen

ze vroeg zo vaak naar vader
nu na jaren kunnen ze weer
hand in hand zitten
bij elkaar.


Edith Oeyen

Bij muziek over lichtmis door Trigon

Plots werd het donker 

er schoten bliksemschichten

tussen de wolken,

gedonder

en engelen zongen

met zachte stem,

dan geschreeuw en

geroep om mijn pijn

tromgeroffel weerklonk

duizend duivels uit de hel

riepen op verloren mensen

zij lokten met hatelijke lach

de verdorven zielen.

Licht doofde traag

geluid verdween

duisternis trad in,

de deur zwaaide open

ik luisterde

hoorde een sopranenstem

een alleluja zingen

voor God.

Edith Oeyen