Een doosje

wat ik nooit zou willen

is hulpeloos staan 

onder een vermoeide hemel

de hoge lucht zien trillen

op het ritme van angst

met deze waarheid

prevel ik woorden

leg ze in jouw handen

tot de ontroering openbreekt

en tederheid weer uit je ogen straalt 

laat het tuinhek open

zo kunnen al de vogels

weer vrij in hun vliegen zijn.

Onder een krijtwitte

Onder een krijtwitte hemel

de onschuld zoeken

en kinderen vinden

harmonie voor uren

woorden voor een gedicht 

wie hoort het gebed

van de stilte niet

als wolken zacht drijven

in een spel van zonlicht 

onder deze krijtwitte hemel

dromen met wijdopen

gesperde armen

doet zelfs het laatste beetje

pijn verdwijnen.

Edith Oeyen

Mijn moeder ging reeds jaren heen
ze was een vrouw van weinig woorden
maar strengheid was haar welgekend

ze droeg wat littekens op haar ziel
wat eelt op haar handen en voeten
want werken was haar niet vreemd

mijn moeder ging reeds jaren heen
ze was een vrouw van eenvoud en
ze hield van bloemen

ze vroeg zo vaak naar vader
nu na jaren kunnen ze weer
hand in hand zitten
bij elkaar.


Edith Oeyen

Bij muziek over lichtmis door Trigon

Plots werd het donker 

er schoten bliksemschichten

tussen de wolken,

gedonder

en engelen zongen

met zachte stem,

dan geschreeuw en

geroep om mijn pijn

tromgeroffel weerklonk

duizend duivels uit de hel

riepen op verloren mensen

zij lokten met hatelijke lach

de verdorven zielen.

Licht doofde traag

geluid verdween

duisternis trad in,

de deur zwaaide open

ik luisterde

hoorde een sopranenstem

een alleluja zingen

voor God.

Edith Oeyen

DE STRIJD OM DE EEUWIGHEID

 Bij werk van Norbert De Clercq

Na het verbleken van de waarheid

sla ook ik mijn vleugels uit

als betoverd cirkel ik rond

in een altijddurend bestaan

ik zal  de schaduw van de zee beminnen

schrander zijn en eeuwigheid zoeken

onwennig zie ik dan het vallend licht

onweerstaanbaar is de drijvende lucht

onzeker de zoekende mens  

steeds opnieuw

herontdek ik

de vluchtende wind

Hij die alles schiep

weerspiegelt zich in water

 hoop leeft in elk bestaan

vrijheid krijgt een naam

waarin de geest beweegt 

stijgend de begaanbare weg

waar eeuwigheid verborgen ligt 

in de verte de wenk van het onbekende

die ons herbergt onder

zijn uitslaande vlerken

eeuwigheid als een ononderbroken cirkel

ontdekt in dit bestaan.

Edith Oeyen

We dragen zoveel schoonheid
mee de zomer in
want vriendschap is
van alles een begin.


Edith Oeyen

We kunnen moeilijkheden overwinnen

als er voldoende liefde is.

***

Eenzaamheid bestond niet

als God ze niet had geschapen

***

Ondanks vele vragen en antwoorden

zijn we nog onwetenden.


Edith Oeyen

Verjaren is
met de tijd meegaan
en weten dat vandaag een dag is
om dankbaar te zijn
morgen één dag om op te hopen
en gisteren één dag van herinneringen


verjaren is
de zon, de maan
en de sterren ontdekken
in de nacht

en weten
dat de wind zingt in
de bomen
dat vogels sjilpen bij
je raam en je naam vandaag
vaker wordt genoemd.


Verjaren is de dag begroeten
met een blij hart.

edith Oeyen

Dool even mee door de boomgaard van de tijd

hij biedt je een hoorn vol bijzonderheden

wat vreugde, wat zorg,

wat blijheid, wat verdriet,

wat warmte, wat koude

maar vooral dankbaarheid om zoveel jaren

blijf in deze wereld wonen

wees een vlinder

die steeds naar schoonheid zoekt

laat bloesems op je huid ademen

als roerloze wachters op deze verjaardag.

Edith Oeyen

Zo liggen dagen achter je

met wat zorg, met wat verdriet

met wat vreugde en wat blijheid

sprakeloos volg je de wiegende lucht

ze drijft over blauwe dalen

met de geur van de zilverberk in je haren

zoek je tussen rozen naar dauw

daarin onthul je een droom

de vraag naar eeuwigheid

en dankbaarheid om vandaag.

Edith Oeyen

Soms sta je broos in de dag

ontdek je dat jaren snel verglijden

en breekbaar worden als kristal

traag open je dan jouw ogen

weet je dat er geheimen werden ontdekt 

dankbaar om bloemen langs blauwe oevers

 word je even stil als het licht zingt

op de spiegeling van water

verjaren is het ochtendlicht

in al zijn glorie aanschouwen

verheugd zijn bij het vinden

van de schaduw van je leeftijd

in het jonge gras.

Edith Oeyen

Hij had me de hemel beloofd
maar het was ver zoeken vooraleer
ik de weg vond

verloren lopend over wijde velden
ontdekte ik
de leugens uit zijn mond

nu blijf ik zoeken naar de weg
die me naar de plaats brengt
waar ik rust vinden kan.


Edith Oeyen

Op het jonge lentegras
hangt spinrag grijs te zijn

of is het de mysterieuze
sluier van de nacht
die verbergt wat is geweest
die het geheim
van vele huizen onder zich draagt

misschien is het wel
de adem van mijn geliefde
die even de tover liet bestaan
om te zeggen dat hij van me hield

op het jonge gras
hangt de ochtend jong te zijn.

Edith Oeyen

Hij hangt de woorden

aan een koord

zelfmoord denk je dan

maar als roerloze wachters

 hangen ze tot de wind

een zucht laat

dan bengelen ze

vallen als letters uit elkaar

ik raap ze op

schik ze als bloemen

 tot één geheel

ze worden poëzie.

Edith Oeyen

Als de zon niet meer schijnt

de avond zich meldt

verwacht dan niet dat ik

de liefde om je schouders hang

wees zo volwassen te begrijpen

dat een sjaal warm is bij kille avonden

geef me je arm om mijn middel

en lees de woorden uit mijn ogen

ze hebben je zo vaak bewogen

nu de zon onder de wol kruipt

weet je dat ik naar je uitkijk net als gisteren.

 Edith Oeyen

Elk woord gewogen

als een delicate kwestie

bracht wrevel mee

even de les spellen

als schoolmeester

en denken dat het juist is

toch anderen kennen

ook de taal

zij dwepen

reeds lang met woorden

toveren zinnen en verhalen

over vertellen en betalen

ook een vleugje poëzie

hoort tot hun oeuvre

wie heeft het bij het rechte eind 

taal en teken

zaaien twijfel

tot tenslotte het verstand het haalt.

Edith Oeyen

Ontwaak en dans
onder een wijde hemel,
in het doodstille blauw van de nacht
stuurt een zilvergijze maan
een wens naar ons.

Onomkeerbaar de dagen
die wij doorliepen.

In het struikgewas
horen wij de stem van toverbloemen,
zij wenst ons vleugels
en de aanwezigheid van geliefden,
een jaar vol genegenheid
en dagen die geuren naar vrede.

Voor het raam zet ik een kaars
en zing mijn lied voor iedereen.

Edith Oeyen

GANG VAN CASSATIE X

De gang is lang en breed

imponerend en hoog

marmer bekleed de wanden

zuilen staan uitnodigend

hoofden van voorgangers

zijn wit van oudheid

 moe van staan 

het reliëf op de muur

tekent in stilte

de uren op

zo wordt tijd dag

dag week

week maand

maand jaar

jaar eeuw 

de hoofden van voorgangers

uit steen gebeiteld

zijn trots er te staan

vergeten hun moeheid
door wachters te zijn

zij tekenen voor gerechtigheid.

Edith Oeyen