Luister,

de muren fluisteren

hoe de innigheid van regen

met ons verbonden is.

Wij rillen als een zonnebloem

op een zomernacht, vrezen

de ochtendwind die argeloos

zijn lied laat horen, kennen bloemen

bij naam, zoeken het koraal

dat bij ons hoort.

Je stem is van glas

als je wimpers uit mijn ogen veegt

als je vraagt wat ik eet en drink

als je wil weten hoe ik slaap

als je zegt niet te wenen

als je lacht met mijn lach.

Laten we die bereikbaarheid

niet verspelen…

Edith Oeyen

AAN ZEE

Als een zonderling

waad ik mijn weg op je strand.

Sterven wil ik

als jij doodgaat.

Vaag verdriet streelt mijn tranen

terwijl ik naar de eeuwigheid

van de wind tast.

Een lucht die blauwe linten weeft

laat zich beminnen

om haar schoonheid.

In onvruchtbaar zand

schrijf ik een afscheidsbrief

met oneindigheid aan woorden.

Later,

veel later

herinner jij mijn wandelgang

als de stilte hoorbaar wordt.

Edith Oeyen

DIT GEVOEL BEWOONT MIJ REEDS JAREN

                  aan mijn overleden vader.

Sinds de dag dat jij

vertrokken bent naar het huis

met duizend ramen en één deur

voel ik pijn die steeds erger wordt.

Het jong zijn heb ik afgelegd

ik zoek overal jouw aanwezigheid

doch de kilte tocht in mijn rug.

Op de binnenkoer van het gebouw

stapte jij in twee passen rond,

rozen bloeiden daar.

Wanneer het zondag werd

en ik aan de hand van moeder

naar jou toekwam was het feest.

Te jong om te begrijpen

omhelsde ik jou

maar de tijd bracht andere dingen.

In het schemerlicht van de maan

denk ik aan jou en wil ik met jou praten.

Dan overvalt de eenzaamheid mij

en groeit er verdriet in mijn hart.

Dit gevoel bewoont mij reeds jaren

sinds de dag dat jij vertrokken bent

naar het huis met duizend ramen en één deur.

Edith Oeyen

De dag

Aarzelend begroette hij mij

in schoonheid en

zachte vriendelijkheid

de zon hoog hangend

glimlachte nog even

het was zomer weer

en op elk terras

was blijheid neergestreken 

zoveel warmte op een paar uren

heeft mensen gelukkig gemaakt

ik dwaal nu bij avond

door het denken van de middag

en weet vogels zingen

weer in de ochtend.

Edith Oeyen

RUIMTE

Angst doet mij sidderen

bidden zal ik om het woord

tot langzaam de

werkelijkheid vervaagt.

Oproepen de helderziendheid

om te weten

hoe de streling zal zijn,

een bliksemschicht

een veiligheid?

Vingertoppen roeren water

een heldenmoed

of gratie van liefde.

Ruimte is benauwdheid

als straatstenen

troost worden bij

valavond.

Edith Oeyen 

OOSTENDE

Het is een openbare verlamming

die mij traag vergaat,

zon

zwervende vingers

langs verloren straten.

Oostende

meeuwenvleugels

wonderlijke zuurstofverdelers.

nimmer wil ik in woestenij

in wildernis verloren lopen.

Nauwelijks opperde ik een wens

of vreugde werd gekoeld,

bij mijn thuiskomst

wachtte een bed zonder gezel.

 


Edith Oeyen

3

Zullen ze weer de draaideuren openen

haar voetstappen tellen

tot zij in het bed beland

haar daar een aantal dagen

laten lijden of verlossen

van het leed dat kwelt 

niemand zegt haar wat

het raadselachtige dat haar omgord

is als een roos met doornen

zij wil niet meer zo afhankelijk zijn

maar springen en dansen

zoals jonge meisjes doen

hoewel jong is hier van ver geleden

mogelijk draagt de tijd

haar mee naar de zomerkant van het leven

het is al te lang wintertijd geweest.

Edith Oeyen 

2

Op de drempel van de nacht

malen haar gedachten

als een mallemolen

over het hoe en het waarom

over de kwelling en de pijn

over het soms zo hulpeloos zijn

zij draait en draait

haar bed is gewillig

en als de slaap dan eindelijk

vat op haar krijgt

hoopt zij dat hij

wandelt in haar denken

dat zij samen kijken

naar de tijd

dat de zon voor hun beiden

scheen hij liet haar alleen.

 Edith Oeyen

1

Het is de onmacht

die haar om de oren slaat

haar klein maakt en opstandig

nee, ze wil geen medelijden

begrip dat mag

toch is het tellen van de dagen

met traagte verlopen

zo vaak welden tranen op

telkens weer werden ze verbannen

nu echter draagt zij de twijfel

die iemand aan haar opdroeg

zij zou een enigma zijn

een moeilijkheid voor hulpverleners

wat kan zij het maken

dat haar lijf tegenwerkt

dat medicijnen allergieën geven

dat mes en beitel niet helpen

zij vraagt even om begrip

en nieuwe cellen in haar lijf

want haar geest is nog jong

en wil weer werken.


Edith Oeyen

Het leven is een zucht

die opgenomen wordt door de wind,

wij zuchten maar even

nemen dan de vlucht naar de eeuwigheid.

Edith Oeyen

BLOESEMS IN DIT BLAUWE LAND

Morgenlicht leg heerlijkheid

van lang geleden op mijn schouders

straks ben je er weer

luisterend naar het zacht gefluister

werd ik opgeschrikt door

openspringende bloesems

zij weerspiegelen zich

tegen een  toverlucht vol licht

er klinkt een lied in de verte

mijn denken zwerft over dit blauwe land

en weer proef ik de zoetheid van lente

ik zing

dans

jubel en hoop

dat mijn bloed alles wat wit is

vredig maakt

terwijl engelen waken in de verte

beslapen wij het bruidsbed

tussen sneeuwwitte lakens.

Edith Oeyen

ZE VERTELDE

Ze vertelde me

over niet meer zien

 terwijl haar ogen

naar licht zochten

luisterend naar

zoveel heimwee,

slikte ik

ze borg herinneringen

in haar hart

dagen reeds

draagt ze onzekerheid

haar glimlach blijft

tot de avond

valt.

Edith Oeyen

Beroofde vrijheid

We moeten als vreemdeling gaan

sporen zoeken in de nacht

grenzen telkens weer verleggen

stormen trotseren, onze vleugels uitslaan 

als dan het leven een woning biedt

bomen dromen in de zomerwind

verwerpen we onze oude huid

zodat men onze werkelijkheid ziet

maar ook het landschap kent zijn kronkels

sprookjes eindigen wel eens mooi

wie zei ooit: we voelen ons als vogels

opgesloten in een gouden kooi.

Edith Oeyen

Haar spiegelbeeld zal steeds wederkeren

op het netvlies van jullie ogen,

zij zal dan jullie lippen zoenen

met de zachtheid van de zon.

Zij zal een glimlach zijn die

jullie steeds vergezelt.

Edith Oeyen

Onder een krijtwitte

Onder een krijtwitte hemel

de onschuld zoeken

en kinderen vinden

harmonie voor uren

woorden voor een gedicht 

wie hoort het gebed

van de stilte niet

als wolken zacht drijven

in een spel van zonlicht 

onder deze krijtwitte hemel

dromen met wijdopen

gesperde armen

doet zelfs het laatste beetje

pijn verdwijnen.

Edith Oeyen