Straks zijn we niet meer

wat we zijn geweest

onze stem wordt dun

onze haren grijs

namen en gezichten

zijn zoek in een ver verleden

het heden is dan nog

wat koffie in de ochtend

soep op de middag

en de broodplank ’s avonds

wordt steeds minder vaak belegd 

straks zijn we niets meer

dan een grijze foto

even op de schouw

en dan as

in het grijs

van een winterdag.

Edith Oeyen

Gooi alle ballast

over boord

volg het spoor  naar het praalgraf

waar de levensbestemming eindigt

vindt dan een open tuin

waar zoete geuren smaken als marsepein

en weet

dat het leven soms een rebus is

of een etalage

met dichtgeschilderde ramen

hier lopen we stage

volgen we het aura

dat ons omringt

de tombe wacht.

Edith Oeyen

Beven als een ent aan een loofboom

wanneer het hemelvuur

over het panorama valt

alle noten horen

uit het opus van een componist

terwijl de discussie fel laait

over een schakel tussen ons

en weten

dat het manna voor elkeen

weer leven brengt

het hemelvuur bekijken

met schichtige blik

donderslagen aanhoren

als trommelgeluid

en een eed doen om je angst

te verbergen bij het samenzijn.

Edith Oeyen

Voor zijn tijd komt hij aankloppen

met rasse schreden maakt hij alles wit

de rijm doet me rillen

maar ook nadenken over het wit

wit is de onschuld van een kind

het vieren van Kerstmis

een bruidsjurk voor een jonge bruid

de bloesems op de bomen 

en gelukkig denk ik

dan weer aan lente

hoe mooi deze ook is

eerst moeten we de winter voorbij

de kinderen zijn dan blij

zij maken een sneeuwpop

wij zitten gezellig bij de haard

een glas wijn laaft onze dorst

terwijl hij triomfeert de wintervorst

voor zijn tijd komt hij er weer aan

maakt alles wit en strooit

heimwee in ons hart

geheel apart is hij die velen vrezen  

maar zijn stil betoog

lokt ons oog naar zoveel schoonheid

als hij met zachte dwang

de bomen siert met witte sliert 

nu zijn tijd er is

lacht ieder kind blijgezind.

Edith Oeyen

Zij geven

Daar  liggen ze nu, of wat nog overblijft
achter de kerkhofmuur, hun rust is
onbegrensd, hun zoeken is verzadigd

wat erfden wij die hier nu staan
een burcht om in te schuilen
een vreemde tijd om in te leven
of een zoektocht in het struikenbos

verweesd staan wij naar hen te
trachten en hopen op een wederzien

als straks de eik zwelgt
van groen en zingt
in de westenwind
vinden wij elkaar
in het stromend leven van de dag


zij geven ons de zegen.

Edith Oeyen

Zij is de klaagzang
van eeuwig duren
de heimwee
naar verleden tijd

zij kan niet loslaten
niet verliezen
wil staan in pijn
en eigenheid

zij schildert woorden
blauw als hoogmoed
rood is de kleur
van de emotie
die zij liefheeft
als haar leven

zij moet nu
durven leven
met zichzelf
en met anderen


Edith Oeyen

Liefde is

het evenwicht vinden

tussen jou en mij

en weten er is enkel

een wij.

Edith Oeyen

OUDE HUIZEN


Zie ze daar staan

de vervallen huizen

huiverend in hun voegen

als de wind

om hun muren huilt

ze werden verlaten

verkild en verkrot

zijn ze nu

het onaanzienlijke

van de stad 

wij zien ze staan

onbewoond

en weten dat straks

steen na steen

naar beneden dondert

zolang ze maar

van mijn hoofd blijven.

Edith Oeyen

MIJN ZOON

Dit is het niet, zegt hij

grijpt naar mijn hand

het witte zand dat in potjes troont

is ijscreme in alle kleuren.

Vanille, pistache, chocolade en citroen

wat zal ik doen denk ik heel even

voel mijn denken zweven

de pop, de bal en ook het bos,

daar liet ik al mijn dromen los,

ik lach en weet geluk herleven.

Het witte zand korrelt in mijn hand

glijdt door mijn vingers heen.

Wat is het groot dat kind naast mij.

Alleen de zon verpinkt even.

Edith Oeyen

DUIZEND  NACHTBLOEMEN

            Wanneer er sprake was van kernafval te dumpen in de mijngangen

            van de mijnen van Beringen

Als lamgeslagen buig ik mijn stramme leden

tot op de grond die ik bewoon

ik wil grote schoonmaak houden

maar gedempt fluisteren stemmen

zwanger van vernieling liggen dagen voor ons.

Zwarte dagen

die op ons bewust  zijn roepen

terwijl een dodenwind

over het avondland ruist.

De mijn van mijn stad

zal als opbergkast worden gebruikt.

Kernafval zal onze grond vervuilen.

Waar blijft het drinkbaar water

de toekomst van onze kinderen?

Zal ik mij bevragen bij een late nacht

of moet ik onrust laten groeien?

Is er geen weg terug

als elkeen zich op de borst slaat

en kijkt.

Als lamgeslagen buig ik weer mijn stramme leden

wil betogen voor de grond waarop ik woon

kernafval mag niet worden gedumpt.

Ik vraag

duizend nachtbloemen te planten

in elke schacht

van onze weldra gesloten mijn.

Edith Oeyen

Luister,

de muren fluisteren

hoe de innigheid van regen

met ons verbonden is.

Wij rillen als een zonnebloem

op een zomernacht, vrezen

de ochtendwind die argeloos

zijn lied laat horen, kennen bloemen

bij naam, zoeken het koraal

dat bij ons hoort.

Je stem is van glas

als je wimpers uit mijn ogen veegt

als je vraagt wat ik eet en drink

als je wil weten hoe ik slaap

als je zegt niet te wenen

als je lacht met mijn lach.

Laten we die bereikbaarheid

niet verspelen…

Edith Oeyen

Luister,

de muren fluisteren

hoe de innigheid van regen

met ons verbonden is.

Wij rillen als een zonnebloem

op een zomernacht, vrezen

de ochtendwind die argeloos

zijn lied laat horen, kennen bloemen

bij naam, zoeken het koraal

dat bij ons hoort.

Je stem is van glas

als je wimpers uit mijn ogen veegt

als je vraagt wat ik eet en drink

als je wil weten hoe ik slaap

als je zegt niet te wenen

als je lacht met mijn lach.

Laten we die bereikbaarheid

niet verspelen…

Edith Oeyen

AAN ZEE

Als een zonderling

waad ik mijn weg op je strand.

Sterven wil ik

als jij doodgaat.

Vaag verdriet streelt mijn tranen

terwijl ik naar de eeuwigheid

van de wind tast.

Een lucht die blauwe linten weeft

laat zich beminnen

om haar schoonheid.

In onvruchtbaar zand

schrijf ik een afscheidsbrief

met oneindigheid aan woorden.

Later,

veel later

herinner jij mijn wandelgang

als de stilte hoorbaar wordt.

Edith Oeyen

DIT GEVOEL BEWOONT MIJ REEDS JAREN

                  aan mijn overleden vader.

Sinds de dag dat jij

vertrokken bent naar het huis

met duizend ramen en één deur

voel ik pijn die steeds erger wordt.

Het jong zijn heb ik afgelegd

ik zoek overal jouw aanwezigheid

doch de kilte tocht in mijn rug.

Op de binnenkoer van het gebouw

stapte jij in twee passen rond,

rozen bloeiden daar.

Wanneer het zondag werd

en ik aan de hand van moeder

naar jou toekwam was het feest.

Te jong om te begrijpen

omhelsde ik jou

maar de tijd bracht andere dingen.

In het schemerlicht van de maan

denk ik aan jou en wil ik met jou praten.

Dan overvalt de eenzaamheid mij

en groeit er verdriet in mijn hart.

Dit gevoel bewoont mij reeds jaren

sinds de dag dat jij vertrokken bent

naar het huis met duizend ramen en één deur.

Edith Oeyen

De dag

Aarzelend begroette hij mij

in schoonheid en

zachte vriendelijkheid

de zon hoog hangend

glimlachte nog even

het was zomer weer

en op elk terras

was blijheid neergestreken 

zoveel warmte op een paar uren

heeft mensen gelukkig gemaakt

ik dwaal nu bij avond

door het denken van de middag

en weet vogels zingen

weer in de ochtend.

Edith Oeyen

RUIMTE

Angst doet mij sidderen

bidden zal ik om het woord

tot langzaam de

werkelijkheid vervaagt.

Oproepen de helderziendheid

om te weten

hoe de streling zal zijn,

een bliksemschicht

een veiligheid?

Vingertoppen roeren water

een heldenmoed

of gratie van liefde.

Ruimte is benauwdheid

als straatstenen

troost worden bij

valavond.

Edith Oeyen 

OOSTENDE

Het is een openbare verlamming

die mij traag vergaat,

zon

zwervende vingers

langs verloren straten.

Oostende

meeuwenvleugels

wonderlijke zuurstofverdelers.

nimmer wil ik in woestenij

in wildernis verloren lopen.

Nauwelijks opperde ik een wens

of vreugde werd gekoeld,

bij mijn thuiskomst

wachtte een bed zonder gezel.

 


Edith Oeyen