Berichten van 9 augustus 2010 tot 15 augustus 2010

Het was een wrak

 zoals hij door de tijd liep

getekend door het verlies

beide ouders jong gestorven

en hij op de dool

drank als toevlucht hielp hem niet

en goede raad blies hij in de wind

zo jong als kind

een wees te zijn

doet meer dan pijn

ooit sprak ik met hem in nuchtere bui

hij weende en was vol goede wil

alleen zei hij jij weet niet wat het is

een ransel te dragen van wel duizend kilo

verdriet om

verlang naar

en heimwee over

toen  heb ik begrip voor hem getoond.

Edith Oeyen

Eenzaamheid ik heb mijn handen vol

zo zijn de dagen voorbij met leegte

sinds die dag dat jij niet meer weet waar ik ben

jij die de hemel beloofde

en al het blauw uit de lucht

de zee met haar golven

en de eindeloze  eindert

eenzaamheid duwt mijn schouders

loodzwaar naar beneden  

doet mijn adem stokken in mijn keel

mijn tranen stollen in mijn ogen

maar ook doet eenzaamheid

me nadenken over het leven

over de dood

over de dagen die nog komen

en deze die zijn geweest

eenzaamheid is een kwelling

sinds jij er mijn handen mee gevuld hebt.

Edith Oeyen

Nu

ben je verleden tijd

alles wat was is voorbij

zelfs je adem voel ik niet meer

hoe vlug reist de tijd langs ons heen

vergeten wij dat leven

leven moet zijn  

de stoel

de tafel

het bed

alles blijft

enkel wij gaan in stilte heen

 ik denk aan je

nu je verleden bent.

Edith Oeyen