Gedichten: Edith Oeyen, poëzie is mijn passie
KVLV Beverlo stelde vorige vrijdag 3 mei het lijvige boek voor: Van Boerinnenbond tot vrouwen met vaart. Dit naar aanleiding van het 90 jarig bestaan van de vereniging. Niet minder dan 153 personen waren aanwezig en konden genieten van een zeer geslaagde avond.Zeg toch niet 22
Zeg toch niet dat alles over is,
als je in de spiegel kijkt en zomaar
raadsels wil ontraadselen, als je
de luister van de avond wil herbergen
in een voorjaarnacht, waar muziek
het koele licht verwarmt tot glans
in je verliefde ogen
Zeg toch niet dat alles over is,
als je ontwaakt in een ochtend
waar jonge mensen dansen, als
je kijkt in de ogen van een jonge
bruid, getooid in een zachtwitte
jurk, en zij wil vertoeven in een paradijs
waar nectar geschonken wordt
zoek niet tevergeefs naar geluk, want
de mooiste bloemen worden zomaar
uit het struikhout geplukt.
Edith Oeyen
Zeg toch niet1
Zeg toch niet dat alles over is,
geef het nog een kans,
de tijd die rest van nu tot dan,
vertel over onverwachte dingen,
over de zon die schijnt,
over de maan die zwijgzaam is,
over het gemis van ons samen
Zeg toch niet dat alles over is,
er is zoveel herinnering van toen
tot nu, en alles wat er tussen was,
geef ons nog de tinteling
in ons bloed, het jong zijn
en zoveel tederheid die
ons samenbracht
Ik weet het, er was enkel
de nacht die sterren toverden
tegen het donkerblauw
Edith Oeyen
NABERPASSAGENABERPASSAGE
Wanneer ik slenter
langs de straten van de stad
breekt het zingen van de vogels
want door hun lied van sneeuw
klinkt droefheid
smalle stegen herbergen heimwee
in hun schaduwval herken ik één
de Naberpassage
eens dansten er argeloze meisjes
maar hun vlugge voeten
werden door de jaren getekend
nu zoek ik naar een blauwe hoek
waar ooit iemand de liefde vond
ik luister verder
hoor niets dan de stilte
en droefheid in zijn voegen.
Edith Oeyen
Zie hoeZie hoe blauw het wit overstijgt
hoe de lucht drijft boven het water
hoe golven deinen op en neer
hoe een boot vaart in de verte
hoe zijn mast wappert in de wind
het geeft me rust en vrede
ik leg me neer op het strand
het zand is mijn bed tot de zee
haar vloed mij verjagen zal.
Edith Oeyen
Als dit de dagAls dit de dag is dat ik sterven moet
geef me dan nog wat zonnelicht
geef me dan even het geluid van de stilte
geef me dan nog een kinderlach
of een stem die me bekend in de oren klinkt
geef me dan nog wat warmte van je hart
maar laat me niet eenzaam gaan
op de dag dat ik sterven moet.
Edith Oeyen