Archief

Als vuurspuwende draak

kijkt hij me

aan huiveringen lopen over mijn rug

zoveel boosheid in één mens

maakt me angstig

hij wil macht en aanzien

maar is zo klein

mijn ogen dwalen af

als hij langzaam wegsluipt

zoekend naar een andere prooi 

ooit betaalt hij de rekening

van zijn eigen gelag.

Edith Oeyen

Zwaluwvleugels dragen lucht
als fakkel brand ik
in de zon
zij schijnt haar glans
in tevredenheid van zomer


jasmijn zal bloeien
papavers wiegen langs de berm
korenbloemen makken akkers blauw


in de eeuwige trouw van de natuur
zal het gras groen kleuren
en ik zal niet als Phaedra
de ondergang bewerken
maar beminnen om de
ongereptheid der dingen.

Edith Oeyen

Zoveel glimlach had zij verborgen gehouden

schuchter als steeds

trad ze naar voor

met in het haar

de glinstering van de zon,

op het jonge gras

had de ochtend dauw gelegd

ze voelde nog even de onzekerheid

en wist dat ze nooit

een helleveeg zou worden,

de vraag die ze had was

of anderen haar aanvaarden zoals ze was,

of  moest ze zoals steeds voorheen

door de regen lopen?

Edith Oeyen

Koningskind


Bij werk van Marleen Verheyen


Rondom haar
danst de middagzon de pirouette

droomvlinders sluiten
traag hun vleugels
want elke ochtend zien wij weer
deze goddelijke schepping

gezeten in de schaduw
van de avond
ontsluierd zij de geheimen
van de goden
draagt zij in stilte shoonheid uit

door mensen handen geboetseerd
blijft zij de eeuwigheid
trouw.


Edith Oeyen

Bedeesd en schuchter
kijkt zij de glimlach
over haar schouders heen
alleen haar arm raakt warmte

na zoveel uren kou
prijkt zij als ijsheldere bloem
roerloos op het doek


haar zachte huid vertelt
over donkerrrood bloed
dat door aderen stroomt

zij heeft bemind en liefgehad
onvangt de toekomt
bij het brandbaar hout
van een open haard

bedeesd legt zij
haar schuchterheid
in jouw handen.


Edith Oeyen

Met open ogen

Met open ogen tasten ze de wereld af

op zoek naar antwoorden op hun vragen

ze willen weten en leren

hun kijk is jong

soms lees je verstomming op hun gelaat

soms overvalt twijfel hun denken

zie je angstige blikken

hoop en vreugde

maar je beseft

dat zij straks het leven

met open handen aandurven

ze zijn leergierig

het jong zijn is een pluspunt

blijheid straalt op hun huid

als de zon op een waterplas

Editn Oeyen

WAARDEREN ZAL IK

Over Dr. I. Cl.

Alsof hij door de kamer zweeft

komt hij de stilte brengen,

of ik bezoek kreeg van mijn dokter

en dat oefenen noodzakelijk was,

zijn glimlach opende weer een dag

terwijl zijn zachte stem

een lied in mij liet zingen,

hoeveel dankbaarheid

woont in het hart van zijn patiënten?

Hij verlaat de kamer in alle rust

die overgaat op mij 

waarderen zal ik zo een gebaar,

hij weet mensen als mens te zien.

 



Edith Oeyen

WEERBARSTIG EN ONPLOOIBAAR

Oefenen bracht geen aarde aan de dijk

ze zag witte sluiers in de bomen

verstenen tot

een pad kasseien voor haar gelegd

als een weekdier in brak water

scandeerde ze

telkens weer een vloek

van onmacht

rilde om de zwarte grijze sterren

en de kleur van de kerstroos

die ze niet zag 

weerbarstig

en onplooibaar de knie

ondanks haar trachten

bracht porto geen soelaas.

 Edith Oeyen

DOELLOOS TASTEN

Hoeveel duisternis

moest ze doorstaan

vooraleer ze weer rozen zag

bezoekers waren

soms als een profeet

elk had zijn verhaal

vertelde over lange tijd

vertelde over hoe het moest

pijnstillers

pijnstillers

ze telde de strepen op de muur

voelde zich verstrikt

in een lus vol twijfels

trachtte de boosdoener te ontmaskeren

maar hoe dan ook

het was een naald zonder oog

een nacht zonder licht 

het was hopeloos tasten naar jong mos

 


Edith Oeyen