vraagtekens

ik zag haar gisteren op een overvolle trein
en meteen stond ik perplex en paf
ik dacht een avond met haar dat zou wat zijn
maar in Herentals stapte ze af ...

  

de bloedrode bloemen
gaan de perken te buiten
maar de grassen blijven rechtop staan
als messen in de vuist van de velden
kijk
ik heb een aardschok in mijn keel
de schim van je ogen wandelt door
mijn verbaasde woorden
de zon in stukken boven het mos is geen teken
bekijk me
voel me
nee, lees me toch niet

denk aan een zwaluwvlucht schuin tegen
de zon die bevelen schreeuwt tot de zwellende druiven
in het veld
de van bloed doordrongen klaprozen
rijden zij aan zij
naar het gevecht van de zomer
en zie, daar slingert je lach als een lasso
tussen de bomen van mijn herinneren
nog steeds draag je de vreugde van champagne
gevangen in je lijf
zoals een ragfijn broekje zachte dijen
in de greep houdt
ja, je bent het verboden zijn
het paradijs in de omheining van je lichaam
je bent lang geleden en elk uur kortbij
je bent de nacht die we nu hebben dichtgevouwen
maar nog altijd
ken ik de voornamen van je gewillige borsten  

deze morgen was de zon een dag te laat

misnoegd

trok de regen onhoorbare sporen

in de plooien van het strand

tot ik jou aan de overweg van de regenboog zag

je was zo mooi als het satijn van je ogen

en je droeg bloemen in het strogeel van je haar

kom dicht bij me

fluisterden je ogen

je lichaam werd een krolse kat

en maakte de mieren wakker

in de straten van mijn bloed

ik besefte

je hebt nooit van me gekregen

wat je mij vandaag wilde geven

een trage vogel krijst de lucht open

de wolken trekken hun benen op

blauw

ligt het geluk met de armen gespreid

op de achterbank van de tijd

de zee lacht haar tanden bloot

en spoelt de wrange woorden

onder mijn oksels weg

ik denk

dit moment moet ik koesteren als een driekleurige vlag

gedrapeerd

over de dikke buik van een generaal