Naar de inhoud

Parnassia

seniorennet.beseniorennet.be
© Selene's gedichten
- - www.scorpine.com - -



stilte1a9mk.gif

Donderdag 16 november 2006

gedachten

 
 
 
 
gedachten
tollen in het rond
zoekend
naar houvast
 
de molen
draait en draait
maar door
van links naar rechts
van achteren
naar voor
 
ze botsen
en ze rollen
ze blijven
almaar tollen
 
er komt geen einde
aan hun vlucht
 
ik kijk ernaar
en zucht....

 
 
© Selene
Zondag 12 november 2006

vandaag

 

 

 
vandaag
is alles anders
 
de kleuren
van gevallen blad
de geuren
van het stromend nat
de wolken
zijn wat dieper grijs
dit alles
brengt me van de wijs
 
vandaag
is alles anders
 
dan verlang ik
naar weleer
een beetje vreugd
en liefst nog meer
naar onbezorgde dagen
zonder ziekte
zonder vragen
 
maar ...
vandaag is dat er niet
enkel onzekerheid
en diep verdriet

 
 
© Selene
Vrijdag 10 november 2006

maar ...

 

 
 
 
de schoenen
aan mijn voeten
zijn vandaag
een beetje klein
ik slenter
maar zo'n beetje
want ...
ik hoef niet altijd
groot te zijn
 
de jas
die ik soms aantrek
is al oud
en draagt zo fijn
hij zit wat krap
en is versleten
maar ...
ik hoef niet altijd
mooi te zijn
 
mijn ogen
kijken soms wat donker
hebben verdriet
en stralen  pijn
ze tonen
wat ik voel van binnen
maar ...
ik hoef toch niet altijd
blij te zijn ???
 
 
 
© Selene
 
Donderdag 9 november 2006

de weg naar binnen

 

 
 
de weg
naar binnen
leidt omhoog
ver weg
van aardse zaken
 
gedachtes
worden zuiver
in staat
je kern te raken
 
ontdaan
van ballast
schuldgevoel
en aangeleerd gedrag
 
leert de weg
naar binnen
wat je
nooit eerder zag
 
een mooi
en eerlijk mensenkind
dat zich
aan dit leven bindt
 
verlangend
te worden begeleid
in liefde
en geborgenheid

 
 
© Selene
Dinsdag 24 oktober 2006

het donker






laat het donker donker zijn
heb respect voor het nachtelijk uur
de duisternis is heel weldadig
voor jezelf en de natuur
 
laat het donker donker zijn
beleef het mysterie van de nacht
ga bij jezelf naar binnen
en voel je innerlijke kracht
 
teruggeworpen op jezelf
komt je chaos weer tot rust
beleef je vele dromen
tot de zon je wakker kust



© Selene
Maandag 23 oktober 2006

woordeloos





hij leest woorden in haar ogen
voelt de warmte van haar blik
raakt iedere keer diep bewogen
door die ene intense klik

 
woorden worden niet gesproken
ogen vertellen een eigen verhaal
wat die hem willen zeggen
begrijpt hij allemaal

 
de stilte en het zwijgen
het voelen van elkanders pijn
maakt warm en tevens dankbaar
dat woordeloos zo mooi kan zijn




© Selene
 
Maandag 16 oktober 2006

woorden in zwart-wit

 
 
 
zoekend
naar de zin van ziekzijn
lees ik woorden
in zwart-wit
 
harde woorden
over het kwaad
dat diep in mij
gevangen zit
 
zoekend
naar een weg
van inzicht
en van bergen hoop
 
lees ik woorden
in zwart-wit
over de vreemde cel
die mijn lichaam binnensloop
 
dolend
op mijn eigen weg
bid ik
om kracht en moed
 
het lezen
van de juiste woorden
geeft rust
en doet me goed

 
 
© Selene
 
Donderdag 12 oktober 2006

een kracht

 

 
 
onder
een dikke deken
van schemer
en onzekerheid
 
sluimert een kracht
die aards lijden
en mijn pijn
verzacht
 
het is een kracht
van hoop
van moed
en van vertrouwen
 
het is een kracht
die mij de waarheid
van mijn leven
leert aanschouwen
 
een leven
als een doolhof
steeds zoekend
naar het licht
 
maar ondanks
schemer en onzekerheid
blijft mijn blik
op morgen gericht

 
 
© Selene

Dinsdag 10 oktober 2006

nooit meer

 



de slaap
wil maar niet
komen
 
nooit
duurde een nacht
zo lang
 
mijn geloof
geeft me
vertrouwen
 
maar waarom
ben ik dan toch
zo bang
 
het is de dreiging
van de woorden
die de dag
mij brengen zal
 
het is de scherpte
van hun inhoud
glashelder
zuiver als kristal
 
het zijn slechts woorden
en  wat klanken
uitgesproken
door een witte jas
 
maar door hun diepte
en harde waarheid
wordt mijn leven
nooit meer zoals het was
 
 
 
© Selene
 
Vrijdag 6 oktober 2006

maar hoe

 

 
 
zijn witte jas
sprak harde woorden
doelgericht
als in gevecht
 
zijn ogen
spraken medeleven
toonden begrip
zacht en oprecht
 
maar hoe
vind ik mijn weg
in een slagveld
van gevoelens
 
hoe
breng ik weer orde
in mijn zeer verwarde
geest
 
nooit
nog nooit
 
ben ik zo diep verdrietig
naar de kern
van mijn geloof
op zoek geweest

 
 
© Selene
 
Zondag 24 september 2006

zoekend





 
zoekend
naar de reden
van mijn lijden
en mijn pijn
 
zoekend 
naar geheimen
die in mijn geest
verborgen zijn
 
zoekend
naar het wonder
naar het doel
van mijn bestaan
 
trek ik mij
in mezelf terug
opdat
ik door kan gaan
 
door met leven
door met dromen
alles
weer in evenwicht
 
nooit meer schemer
nooit meer duister
geloven
in een eeuwig licht

 

                © Selene


Zaterdag 23 september 2006

de kring van mensen

 
 
 
 
 
de kring van mensen
om mij heen
voelt warm
en doet me goed
 
als ik
zo in hun midden sta
voel ik een
gouden gloed
 
ze praten
of ze zwijgen
ze varen
met me mee
 
over
de woeste baren
van mijn
nimmer kalme zee
 
die kring van mensen
om mij heen
hoopt
dat ik verder groei
 
als ik
dreig te verdrinken
grijp ik
hun reddingsboei
 
 
 
© Selene

Vrijdag 22 september 2006

de tijd

 
 
 
het zachte ruisen
van de zee
geeft rust
en is zo tijdloos
 
de witte wolken
in het blauw
drijven voorbij
gedachteloos
 
maar in mijzelf
tikt nu een klok
die geeft
mijn grenzen aan
 
gedachten
tollen wild in het rond
weigeren
even stil te staan
 
ja.  wat is tijd
en wat brengt rust
mijn geest
leeft eeuwig door
 
vertrouwen
in die eeuwigheid
brengt mij
op 't juiste spoor
 
 
 
© Selene
Donderdag 21 september 2006

ochtendschemering

 
 
 
 
de zachte ochtendschemering
brengt weer een nieuwe dag
 
een dag met zon
een dag om te beleven
 
een warme gloed
beschijnt mijn wirwar
hopend
me wat rust te geven
 
rust en kalmte
voor wat er nog gaat komen
de kille werkelijkheid
is meestal anders dan je dromen
 
de zachte ochtendschemering
brengt moed
 
al is het maar voor even
het voelt
zo reuze goed

 
 
© Selene
 
Woensdag 20 september 2006

mijn woorden

 
 

 
 
mijn woorden
zijn verdronken
in een diepe
poel
ik zoek
en zoek
naar zinnen
om te beschrijven
wat ik voel
 
vaag hoor ik
vele stemmen
die nu graag
bij me zijn
 
zij troosten
en verzachten
mijn diepe
zielenpijn
 
mijn woorden
zijn verdronken
maar ooit
vind ik ze weer
 
met hulp van hen
die aan me denken
doet alles
minder zeer

 
 
© Selene
 

Meer van Parnassia

↑ Terug naar de berichten