Naar de inhoud

Parnassia

seniorennet.beseniorennet.be
© Selene's gedichten
- - www.scorpine.com - -



stilte1a9mk.gif

Donderdag 11 januari 2007

mijn levenspad





sinds de dag van mijn geboorte
bewandel ik mijn levenspad
hoge bergen ,  diepe dalen
zelden zijn de wegen glad
 
steeds word ik bij de hand genomen
en onzichtbaar begeleid
toch ben ik soms aan het dwalen
raak dan de richting kwijt
 
maar mijn geloof en diep vertrouwen
troosten en verrijken mij
want het einddoel van mijn reis op aard
komt steeds dicht en dichterbij



© Selene
 
Woensdag 10 januari 2007

zo puur




ze twinkelden
en straalden pret
die lichtjes in haar ogen
ze lachte naar de engeltjes
die dartel om haar vlogen
 
ze leefde
in een sprookjesland
en bouwde luchtkastelen
ze was de ganse dag
met boskabouters aan het spelen
 
ze was zo puur
zo zorgeloos
en lieflijk klein
heel eventjes was ik jaloers
en wenste weer een kind te zijn



© Selene
Dinsdag 9 januari 2007

mijn lief


 


het is nog niet zo lang geleden
dat jij ter wereld kwam
dat ik je zachtjes wiegde
en in mijn armen nam
 
je was zo klein
zo warm en heerlijk mollig
je blonde dons
zo geurig en zo wollig
 
je brabbelde en kraaide
strooide liefde in het rond
nu praat je als een echte wijsneus
grote mensen taal komt uit je mond
 
parmantig als een echte dame
heb je steeds je antwoord klaar
je blijft mijn lief,  mijn ware wonder
zo klein,  zo groot,  nu al vijf jaar



© Selene

Vrijdag 5 januari 2007

weet je ...





weet je ...
 
soms regent het hier binnen
en buiten schijnt de zon
dat brengt me in verwarring
ik wist niet dat dat kon
 
dan is het binnen aardedonker
en buiten heel mooi licht
dat brengt me in verwarring
ik doe mijn ogen dicht
 
weet je ...
 
met mijn gesloten ogen
zie ik ineens veel meer
dat brengt me in verwarring
het overkomt me telkens weer
 
maar als ik dan mijn ogen open
en dat licht laat binnenstromen
verdwijnt die kille duisternis
en is er rust in mij gekomen



© Selene

Woensdag 3 januari 2007

verscholen verdriet

 



      achter jouw ogen
      verscholen verdriet
      veilig verborgen
      opdat niemand het ziet
 
      jou weer te zien lachen
      dat wil ik zo graag
      je luid horen zingen
      in plaats van geklaag
 
      ik wil je graag helpen
      laat me nu toe
      met liefde overstelpen
      maar ik weet niet hoe ...



        © Selene

Woensdag 27 december 2006

lichtjes






wanneer de lichtjes branden
in het nachtelijk duister
hoor ik hun heldere stemmetjes
hun lach en hun gefluister
 
ze flonkeren in het dennengroen
verspreiden zacht hun licht
en toveren een glimlach
op mijn betraand gezicht
 
wanneer de lichtjes branden
verdwijnen alle vragen
voel ik een diepe rust
en kan mijn last weer dragen



 © Selene


Zaterdag 16 december 2006

een morgen





zij droomt haar dromen
naar morgen,  naar later
een leven in vrede
geen verdriet en geen pijn
maar waarom niet nu
waarom dat uitstel
wat als er nooit meer
een morgen zal zijn

 
een morgen vol vreugde
vol hoop en vertrouwen
wat lichtere wolken
al zijn ze maar klein
een dag om te leven
je liefde te geven
maar zal er voor haar
weer een morgen zijn



 © Selene
Vrijdag 8 december 2006

het late uur

 
 
 
als in de avond
woorden zweven
zoekend
naar een vaste grond
bied ik ze een schuilplaats
tot de ochtendstond
 
ze rusten
en ze mediteren
rijgen zinnen aan elkaar
en als de nieuwe dag begint
maak ik ze openbaar
 
het duister is weldadig
geeft inzicht en verzacht
zo kan een ieder lezen
wat het late uur
heeft voortgebracht
 

 
© Selene
 
Woensdag 29 november 2006

de droomboom


 
 
 
verscholen
in het dichte bos
staat een oude droomboom
hem vertel ik zonder schroom
mijn verdriet
en tegenslagen
 
diepgeworteld
en goed geaard
luistert hij
kalm en bedaard
naar mijn pijn
en vele vragen
 
door zijn wijsheid
en zijn pracht
zijn onmetelijke kracht
kan hij steeds
mijn angst verjagen
 
die oude droomboom
is een troost
een goede plek
waar ik graag vertoef
als ik somber ben
en droef
in deze donkere dagen

 
 
© Selene
 
Zaterdag 25 november 2006

adem in, adem uit

 

 
 
de muren zo wit
de lampen zo fel
het bed waarop ik lig
zo koud
 
adem in
adem uit
klinkt een stem
vanachter een ruit
 
het voelt niet goed
ik wil vluchten
maar het moet
diepe zuchten
 
de klok tikt door
ik lig heel stil
mijn gedachten
laat ik vrij
 
adem in
adem uit
een laatste maal
dan is ook dit voorbij



© Selene

Vrijdag 24 november 2006

tot aan de brug






ga met mij mee tot aan de brug
en laat me niet alleen
het water is onpeilbaar diep
toch moet ik er doorheen
 
ga met me mee tot aan de brug
blijf even naast me staan
sla je armen om me heen
en laat me nog niet gaan
 
maar starend naar de overkant
naar wat ligt in het verschiet
neem je mij weer bij de hand
want het is mijn tijd nog niet



© Selene
 
Woensdag 22 november 2006

een warme deken





een warme wollen deken
heb ik voor jou gemaakt
de kilte blijft nu buiten
als hij je huid aanraakt
 
de schapen
hebben wol gegeven
blij verlost van zware vracht
er is veel liefde in geweven
hij zal je warmen 
iedere nacht
 
ik wil hem zo graag geven
voor je plekje in deze kou
 
waarom
nou ja
gewoon ...
 
ik ben zo blij met jou



© Selene
            

Meer van Parnassia

↑ Terug naar de berichten