helend delen

 

het zachte dons

houdt me nog tegen

buiten is het ook zo koud

zo nat en ongezellig

mijn warme holletje

zo veilig en vertrouwd

het zachte dons

houdt me nog vast

totdat de klok
begint te plagen
dromerig heb ik ze geteld

het waren negen harde slagen

de gordijnen
blijven nog gesloten
ik geniet nog even na
maar al begint mijn dag wat traag
mijn uitgeruste geest
maakt al plannen voor vandaag



© Selene

 

 

 

 

 

in een hoekje van de zolder

staat een grote mand

boordevol met mooie dromen

die haar eens zijn afgenomen

 

wanneer het daglicht ons verlaat

en de maan hoog aan de hemel staat

bestijgt zij stilletjes de treden

om weg te dromen uit het heden

 

eventjes geen pijn,  verdriet

alleen herinneringen

de zoete vreugd van hoe het was

van lieve zorg die haar genas

 

wanneer de nieuwe dag ontwaakt

en alles is zoals het is

keert de werkelijkheid terug

en blijft er het gemis

© Selene
 

 

 

 

het blauw

en donkergrijs

glijden onrustig

door elkaar

 

de lucht

is volop in beweging

ik staar naar buiten

en kijk ernaar

 

de dag

weet zelf niet goed

wat hij ons brengen zal

 

een beetje zon

een straffe wind

of een heuse waterval

 

 

© Selene

het groen
en alle aardetinten

glinsteren

en vieren feest

 

de winterfee

is met haar stokje

in mijn achtertuin

geweest

 

zij toverde

een deken

van heel mooi

maagdelijk wit

 

een ieder

mag nu raden

wat daaronder

verscholen zit



© Selene

 

 

warm ingepakt

en goed gemutst

loop ik in de vrieskou

 

de winter

heeft geaarzeld

of hij nog wel komen zou

 

de vijvers

glimmen van plezier

hebben zich veilig toegedekt

 

de bomen

sieren prachtig wit

hebben hun takken uitgestrekt

 

met koude neus
en rode wangen

stap ik stevig door

 

koning winter

toe, blijf nog even

ik vind je prachtig hoor !

 

 

© Selene

 

 

op de vleugels van de wind

kwam je bij me binnen

ik was verbaasd

maar ook verward

ik zat op slot

mijn beeld was zwart

 

op de vleugels van de wind

heb jij me licht gebracht

het voelt zo goed

je maakt me blij

mijn zwart verdwijnt

ik voel me vrij



© Selene

 

 

het mooiste dat het leven biedt
zijn af en toe de dromen
dat alles nog beginnen moet
en het mooiste nog moet komen

even zweven door het luchtruim
heel ver weg van alle tijd
onbegrensd en onbekommerd
met je vleugels wijd gespreid

even fluiten naar de vogels
even dansen op de wind
even weg van deze aarde
dat zijn de dromen van mijn kind



© Selene

 

dunne draden 

wil ik spinnen

tot een

heel mooi web

in het duister

opgehangen

waarin ik mezelf

kan vangen

dunne draden

die mij dragen

zachtjes wiegend

in de wind

nooit meer

wil ik me bevrijden

voel me geborgen

als een kind



© Selene

 

 

de golven
van mijn denken
zijn als eb en vloed

het water
van mijn tranen
is vaak bitter
maar ook zoet

de storm
van mijn gedachten
gaat soms wild tekeer

de stilte
na mijn huilen
bevrijdt me
telkens weer



© Selene

 

het stormde
en de golven schuimden
zij liep gebogen
in het rood

het plensde
en haar laarzen sopten
niemand zag
hoe zij genoot

de zee ging woest tekeer
als wilde zij wat zeggen

maar een echte vriend begrijpt
en hoeft niets uit te leggen



© Selene

woorden
waren overbodig
toen jouw ogen
mij ontmoetten

transparant
werd ik als glas
facetten
mooi geslepen
toonden helder
wie ik was

zonnelicht
kwam bij me binnen
verdreef
het somber zwart

en jij

jij vond het deurtje
het deurtje
van mijn hart



© Selene

als een warme deken
liggen jouw woorden
uitgespreid
over mijn gedachten

ze begrijpen
en ze troosten
kunnen mijn verdriet
verzachten

als een warme kruik
verdrijven ze mijn kilte

ik ontvang
en koester ze
in stilte



© Selene

 

door beslagen ramen

zie ik de wereld vaag

mijn binnenwereld

wordt wat kleiner

ingesloten door vandaag

volgezogen druppels nat

parelen naar beneden

de verloren tranen

van een wolk

uit een ver verleden

door beslagen ramen

kijk ik naar de lucht

ooit breekt hij weer open

uit mijn duister binnenste

ontsnapt een diepe zucht




© Selene

 

geluiden
in mijn stille wereld
weerkaatsen
op een dichte muur

hun klankkleur
echoot even
maar verstilt ook
op den duur

© Selene

sinds de dag van mijn geboorte

bewandel ik mijn levenspad

hoge bergen ,  diepe dalen

zelden zijn de wegen glad

 

steeds word ik bij de hand genomen

en onzichtbaar begeleid

toch ben ik soms aan het dwalen

raak dan de richting kwijt

 

maar mijn geloof en diep vertrouwen

troosten en verrijken mij

want het einddoel van mijn reis op aard

komt steeds dicht en dichterbij



© Selene

 

ze twinkelden

en straalden pret

die lichtjes in haar ogen

ze lachte naar de engeltjes

die dartel om haar vlogen

 

ze leefde

in een sprookjesland

en bouwde luchtkastelen

ze was de ganse dag
met boskabouters aan het spelen

 

ze was zo puur

zo zorgeloos
en lieflijk klein

heel eventjes was ik jaloers

en wenste weer een kind te zijn



© Selene

 

het is nog niet zo lang geleden

dat jij ter wereld kwam

dat ik je zachtjes wiegde

en in mijn armen nam

 

je was zo klein

zo warm en heerlijk mollig

je blonde dons

zo geurig en zo wollig

 

je brabbelde en kraaide

strooide liefde in het rond

nu praat je als een echte wijsneus

grote mensen taal komt uit je mond

 

parmantig als een echte dame

heb je steeds je antwoord klaar

je blijft mijn lief,  mijn ware wonder

zo klein,  zo groot,  nu al vijf jaar

© Selene

kaarslicht
schemert in mijn kamer
silhouetten op de wand
vage contouren
van vurige vlammen
zweven dansend hand in hand


de vlammen vervagen
de kaars wordt gedoofd
de passie gloeit na
op het zachte behang
verstild blijf ik staren
herken en verlang



© Selene

mijn zoute druppels
heb jij zoet gekust

mijn verwarde gedachten
zacht in slaap gesust

mijn kromme zinnen
heb jij recht geschreven

geloof me lieverd
zonder jou
kan ik niet leven



© Selene