roodgeborst

mijn rugzak
vol verleden
heb ik even weggezet

hij is te zwaar
hij doet me pijn
de banden knellen zo

vandaag
laat ik hem staan

wil zonder bagage
naar morgen gaan



© Selene

 

 

 

de ochtend

piept mijn kamer binnen

door een spleetje

in het gordijn

 

hij is speels

en knipoogt even

naar de bloemen

in het raamkozijn

 

hij wenst me

goedemorgen

geeft kracht

en energie

 

een nieuwe dag

is weer begonnen

in vrede

en in harmonie

 

 

© Selene

 

de bollen in mijn tuin

waren half bevroren

stonden daar te kleumen

rode neus en blauwe oren

 

gelukkig had ik in mijn mand

nog wat zachte witte wol

snel ben ik gaan breien

een warme muts voor iedere bol

 

warm ingepakt en witgemutst

staan mijn bollen nu in 't gras

op een kluitje bij elkaar

te kwebbelen hoe koud het was



© Selene

ontwaken in de winter

met zonneschijn op je gezicht

een frisse ochtendwandeling

gedachten nergens op gericht

 

warme laarzen dikke jas

kilometers flinke pas

een rode blos op koude wangen

wat kan een mens nog meer verlangen



© Selene

wirrel warrel
witte wolkjes
dwarrelen
omlaag

mijn gedachten
en mijn wereld
zijn zuiver wit
vandaag



© Selene

een beetje blauw

een beetje geel

en hier en daar

voorzichtig wit

 

een musje

tripppelt tussen 't blad

en zoekt

wat daar verborgen zit

 

een beetje zon

een beetje vries

en af en toe

een buitje regen

 

het blauw en geel

bekennen kleur

het klokje

klingelt wat verlegen

 

mijn tuin

is aan het toveren

weet niet goed

wat te doen

 

maar toch

voel ik het voorjaar

heel aarzelend

tussen 't groen

 

 

© Selene

 

ze trappelen van ongeduld

die kleine gele bolletjes

ze willen zo graag naar het licht

weg uit hun donkere holletjes

de zon komt hen te hulp

en laat de kou verdwijnen

nu trappel ik van ongeduld

wanneer ik ze zie verschijnen

de bolletjes ontluiken

heel aarzelend en traag

maar zelfs dat kleine beetje geel

kleurt mijn dag vandaag 

© Selene

 

 

 

al mijn gevoelens

laat ik stromen

in trage golven

binnenkomen

in het centrum

van mijn zijn

in de diepte

van mijn pijn

met jou

wil ik ze delen

mijn wonden

zullen helen

 

© Selene

 

het zachte dons

houdt me nog tegen

buiten is het ook zo koud

zo nat en ongezellig

mijn warme holletje

zo veilig en vertrouwd

het zachte dons

houdt me nog vast

totdat de klok
begint te plagen
dromerig heb ik ze geteld

het waren negen harde slagen

de gordijnen
blijven nog gesloten
ik geniet nog even na
maar al begint mijn dag wat traag
mijn uitgeruste geest
maakt al plannen voor vandaag



© Selene

 

 

 

 

 

in een hoekje van de zolder

staat een grote mand

boordevol met mooie dromen

die haar eens zijn afgenomen

 

wanneer het daglicht ons verlaat

en de maan hoog aan de hemel staat

bestijgt zij stilletjes de treden

om weg te dromen uit het heden

 

eventjes geen pijn,  verdriet

alleen herinneringen

de zoete vreugd van hoe het was

van lieve zorg die haar genas

 

wanneer de nieuwe dag ontwaakt

en alles is zoals het is

keert de werkelijkheid terug

en blijft er het gemis

© Selene
 

 

 

 

het blauw

en donkergrijs

glijden onrustig

door elkaar

 

de lucht

is volop in beweging

ik staar naar buiten

en kijk ernaar

 

de dag

weet zelf niet goed

wat hij ons brengen zal

 

een beetje zon

een straffe wind

of een heuse waterval

 

 

© Selene

het groen
en alle aardetinten

glinsteren

en vieren feest

 

de winterfee

is met haar stokje

in mijn achtertuin

geweest

 

zij toverde

een deken

van heel mooi

maagdelijk wit

 

een ieder

mag nu raden

wat daaronder

verscholen zit



© Selene

 

 

warm ingepakt

en goed gemutst

loop ik in de vrieskou

 

de winter

heeft geaarzeld

of hij nog wel komen zou

 

de vijvers

glimmen van plezier

hebben zich veilig toegedekt

 

de bomen

sieren prachtig wit

hebben hun takken uitgestrekt

 

met koude neus
en rode wangen

stap ik stevig door

 

koning winter

toe, blijf nog even

ik vind je prachtig hoor !

 

 

© Selene

 

 

op de vleugels van de wind

kwam je bij me binnen

ik was verbaasd

maar ook verward

ik zat op slot

mijn beeld was zwart

 

op de vleugels van de wind

heb jij me licht gebracht

het voelt zo goed

je maakt me blij

mijn zwart verdwijnt

ik voel me vrij



© Selene

 

 

het mooiste dat het leven biedt
zijn af en toe de dromen
dat alles nog beginnen moet
en het mooiste nog moet komen

even zweven door het luchtruim
heel ver weg van alle tijd
onbegrensd en onbekommerd
met je vleugels wijd gespreid

even fluiten naar de vogels
even dansen op de wind
even weg van deze aarde
dat zijn de dromen van mijn kind



© Selene

 

dunne draden 

wil ik spinnen

tot een

heel mooi web

in het duister

opgehangen

waarin ik mezelf

kan vangen

dunne draden

die mij dragen

zachtjes wiegend

in de wind

nooit meer

wil ik me bevrijden

voel me geborgen

als een kind



© Selene

 

 

de golven
van mijn denken
zijn als eb en vloed

het water
van mijn tranen
is vaak bitter
maar ook zoet

de storm
van mijn gedachten
gaat soms wild tekeer

de stilte
na mijn huilen
bevrijdt me
telkens weer



© Selene

 

het stormde
en de golven schuimden
zij liep gebogen
in het rood

het plensde
en haar laarzen sopten
niemand zag
hoe zij genoot

de zee ging woest tekeer
als wilde zij wat zeggen

maar een echte vriend begrijpt
en hoeft niets uit te leggen



© Selene

woorden
waren overbodig
toen jouw ogen
mij ontmoetten

transparant
werd ik als glas
facetten
mooi geslepen
toonden helder
wie ik was

zonnelicht
kwam bij me binnen
verdreef
het somber zwart

en jij

jij vond het deurtje
het deurtje
van mijn hart



© Selene